Lusofonía?

Igrexa de Breixa, Trasdeza.

Moito se oe falar ultimamente da lusofonía. Entras en Vieiros e o que é unha simple noticia de fútbol se converte… nun asunto de política lingüística? Recentemente o Pen Clube facía un acto en Vigo en que recoñecía que a presenza de escritores portugueses era dunha conveniencia obvia; en Compostela un novo fondo multimedia se dedicaba ao ámbito lusófono; o Premio Espiral Maior abríase aos autores de Portugal; a aspiración ao recoñecemento do patrimonio común oral galego-portugués era xeneralizada… Tantas e tantas referencias existen hoxe en día á necesidade de procurar vías de alimentación cultural dunha Galiza nova, “moderna” dirían os vellos, que non sei como moitos que se consideran popes da cultura non son os primeiros en poñerse mans á obra. Será que o espírito non os acompaña á hora de aventurarse ou será, probabelmente en moitos casos, que o seu momento de aceno vangardista xa pasou? Evidentemente, a responsabilidade principal de iniciar novos rumbos pertence aos novos, como algúns xa apuntan.

Mais, voltando ao asunto da lusofonía, da virtual Galiza lusófona… semella un novelo que comezou a desenrolarse e que como se fose de esparguete comeza a alimentar as bocas de moitos. Desde moi pequeno experimentei en Portugal a sensación de camiñar por un contorno feito para xogar a estar no estranxeiro no meu propio país. Despois, cando observei no Instituto ao escritor Xavier Seoane escribir na pizarra a palabra “palavra” non me gustou, recoñecendo o que considerei unha actitude antigalega. Mais pasou o tempo e xa na facultade atopei o lusismo e non puiden evitar adherir. Así botei anos, estudando o portugués e lendo poesía portuguesa, un tesouro inesgotábel de arcana galeguidade.

E agora? Agora recoñézome loitando pola versatilidade do que emprega a lingua como unha ferramenta útil, nin como un tótem nin como un farrapo balorento, tentando usala para comunicarme do xeito máis eficaz. E aí me sitúo, orgulloso e libre, coa pequena mochila do meu talento e todo o camiño, de novo, por diante.

Share

by

Alfredo Ferreiro nasceu na Corunha em 1969. Estudou Filologia Hispânica e iniciou-se na Teoria da literatura. É membro da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega e da Associaçom Galega da Língua. Tem participado desde 90 em inúmeros recitais de poesia e colaborado em revistas galegas e portuguesas, entre elas Anto e Saudade, sob a direção de António José Queiroz. Na atualidade é membro do Grupo Surrealista Galego. Como crítico tem colaborado em publicações periódicas impressas como A Nosa Terra, @narquista (revista dos ateneus libertários galegos), Protexta (suplemento literário de Tempos Novos), Dorna e Grial, para além de em diversos projetos digitais. De 2008 a 2014 dirigiu, junto com Táti Mancebo, a plataforma de blogues Blogaliza. Desde 2006 é asíduo dos meios eletrónicos, em que se dedica à divulgação da literatura e do pensamento crítico. Atualmente colabora no jornais Praza Pública e Sermos Galiza. A inícios de 2014 fundou, junto com Táti Mancebo e Ramiro Torres, a revista digital de artes e letras Palavra comum, dirigida ao âmbito lusófono. Desde outubro de 2015 é coodenador do Certame Manuel Murguía de Narracións Breves de Arteixo.

11 thoughts on “Lusofonía?

  1. Pingback: Anónimo

  2. Pingback: Anónimo

  3. Pingback: Anónimo

  4. Pingback: Anónimo

  5. Pingback: Anónimo

  6. Alfredo Ferreiro

    Moitas grazas. Foi a parte máis sincera que falou, unha vez experimentada a relatividade das cousas, que é a única verdade absoluta.

  7. Alfredo Ferreiro

    Moitas grazas. Foi a parte máis sincera que falou, unha vez experimentada a relatividade das cousas, que é a única verdade absoluta.

  8. Alfredo Ferreiro

    Moitas grazas. Foi a parte máis sincera que falou, unha vez experimentada a relatividade das cousas, que é a única verdade absoluta.

Comments are closed.