Lemos Galego estrea blog

pantallazo-lemosgalego.jpg

Share

Homenaxe a Xosé Anxo Fernández Roca na Facultade de Filoloxía da UDC

roca_homenaxe.JPGFoi onte nunha Sala de Xuntas austera, funcional, sen luxos nen requintamentos, totalmente acorde ao espírito do homenaxeado. A nota artística, protagonista absoluta do evento, foi a escenificación de Un anxo chamado luz, creación de Casahamlet para a ocasión, comandada por Manuel Lourenzo. Alí, declamaron obras queridas polo profesor e traballos escritos por este. O fruto que a súa sensibilidade ofreceu á comunidade foi mostrado con mestría e amor polas xentes do teatro.

Outras cousas sábeas cada quen. Como que promoveu o primeiro recital poético en que participei, hai xa dezanove anos, xunto con Xavier Seoane e Pilar Pallarés, na sala Fonseca da Coruña. A ocasión requería que preparara uns textos propios. Procurara a inspiración a camiñar por detrás do Campo do Castro, á beira do río Barcés, na vila de Carral onde vivía. Textos telúricos, claro, pretendida sublimación da natureza e do amor, auténtica chuvia sentimental con poucos aditivos. Son os comezos sempre así: dando un paso.

Cando hai uns meses me vin no seu funeral non puiden evitar pensar que “un dos nosos” era ido. E que moito me pesaba non ter visto nos últimos tempos os seus ollos mentres falaba de literatura.

Share

Que estás a ler?

Os libros son un dos temas que orixinan máis posts e suscitan máis conversas no blogomillo. Por iso, e coincidindo co Día do libro e a un par de semanas do Día das Letras Galegas, queremos facer unha proposta a todas as persoas que navegan pola Rede e len libros en galego…
Propomos crear un grupo de lectores e lectoras de libro galego que se comunique a través de Twitter para trocar información e opinións sobre os libros que estamos a ler.
Para quen aínda non coñeza Twitter, diremos que se trata dunha rede social cuxo obxecto é comunicar aos demais o que estamos a facer. Con defensores e detractores, non deixa de ser un recurso comunicativo, que paga a pena aproveitarmos se temos contidos con que enchelo.leituras.GIF

Como Twitter non permite, polo de agora, a creación de grupos, e para poder atopármonos con facilidade entre toda a twitterada, propomos que os tres primeiros caracteres do nome de usuario ou usuaria que escollades sexan “lg_” correspondentes a “lemosgalego”. Así por exemplo, os usuarios das persoas de quen parte a iniciativa somos: lg_leco, lg_ferreiro e lg_pawley. (Se xa es usuario de Twitter podes mudar o nome engadíndolle “lg_” ao comezo ou facer outro rexistro cun nome que comece por “lg_” e dedicar este usuario só a lemosgalego)

Comentamos brevemente os pasos que hai que seguir para unirse ao grupo:
1.-Escoller un libro en galego e comezar a lelo (se aínda non o fixeches).
2.-Rexistrarte en Twitter cun nome de usuario ou usuaria que comece por lg_ (sabemos que está só en inglés mais aínda non existe ningún clon en portugués nin en castelán)
3.-Incluír como primeiro contacto a lg_lemosgalego, ademais de outros da túa elección (como non existe a figura do administrador, é o único modo de nos asegurar que todos os participantes son visíbeis para o resto. )
4.-Comezar a trasmitir opinións, recomendacións, comentarios, glosas… sobre os libros que esteas a ler en galego. O límite por comentario está en 140 caracteres.
5.- Se che apetecer podes incluír no teu blog/web algún dos “badges” que che ofrece Twitter para teres á vista os teus contactos ou os seus comentarios.

Unha vez que te rexistres xa podes usar Twitter a través da web, desde Gtalk, descargando Twitteroo ou Twitterrific, ou desde a barra do Firefox.

Atoparás sempre os contactos actualizados nos nosos blogs. E nuns días habilitaremos un blog do grupo, onde poderás atopar a relación de contactos, as intervencións e terás a posibilidade de deixar comentarios, propostas ou peticións de axuda se precisares. Tamén nos próximos días anunciaremos un Concurso de microrrelatos…

…Seguiremos a informar.

Share

Presentación de "Saudar a vida", de Xavier Seoane

Presentación de "Saudar a vida", de Xavier Seoane

Presentación de “Saudar a vida”, de Xavier Seoane

Onte á noite, cando o denso e mollado tránsito nos permitiu chegar á pretendidamente deostada Galería Sargadelos da Coruña, acudimos á presentación do libro de ensaio Saudar a vida. Unha defensa das humanidades na sociedade do coñecemento, de Xavier Seoane.

Segundo Manuel Bragado e Cesáreo Sánchez, que alí estaban defendendo a mesa, é este un traballo que non se afasta da liña marcada pola esencial pulsión poética do autor. Aínda máis lonxe quixo ir Sánchez cando afirmou: “Xavier é poeta mesmo cando fai activismo cultural”. Pola súa parte, o arquitecto Manuel Gallego entendeu o humanismo defendido por Seoane como “un proxecto político totalizador”, que parte da “confianza no home”, ademais de constituír “un manifesto pola dignidade e unha denuncia das carencias humanistas da sociedade actual”.

Na súa intervención, o autor recoñeceu que o Sistema con certeza non ha de estar receptivo a un seu discurso que promove, en definitiva, a emancipación do individuo. E lamenta que até os círculos ideolóxicos progresistas manifesten tamén esta tendencia.

En palabras de Seoane, aliás, o concepto de Humanismo necesariamente debe entenderse unido á existencia dun espírito crítico: “Debemos perder o medo escénico e saír a ágoras amplas de debate”.

Canto ás motivacións para encetar a escrita desta obra, algunhas foron exprimidas en negativo: “Comecei este proxecto a causa dun malestar: a calquera predicador se lle atribúe un certo tipo de autoridade. Porén, ao intelectual e ao profesor ténselle xa retirada toda a súa auctoritas“.

Todas foron palabras que nos suscitaron un profundo interese pola obra. Porque humanistas tamén nós nos sentimos, en verdade, nestes tempos en que, libres talvez desde hai pouco dunha autoridade inxusta, estamos a ser asolagados nunha marisma de autoridades incertas.

Share

Nº 8 da "Saudade, revista de poesia"

Saudade 8 Por amabilidade do António José Queirós, poeta e dinamizador literario incombustíbel e, o que é mellor aínda, constante produtor de cultura, chegou no outono pasado ás miñas mans un novo número da Saudade. Con vontade de ampla lusofonía e novo iberismo, todo harmonicamente mesturado, ten incluído xa muitos nomes da poesía hispánica, americana e africana. Neste número dedicado á “morte” podemos achar, para alén dos habituais de Portugal, Galiza e Brasil, portugueses como José Luís Peixoto e Casimiro de Brito, entre moitos outros. Na nómina dos galegos nesta ocasión figura a blogoveciña Yolanda López.

O próximo número será dedicado ao “corpo”. Aí, se o destino, deus dos ateus, nolo permite, habemos de participar algúns dos escritores deste blogue. E non só en corpo.
Esta é unha nova versión do poema que publiquei no número 2 da Saudade, en 2002:

Mas ó coração, guerreiro da dor, se não sofresses mais

como te acudiria o socorro das lágrimas?

Ibn ‘Ammār

Diz a sabedoria antiga

que a morte digna nasce da guerra

na conquista do dourado palácio

que noutro tempo habitávamos.

Agora a casa tornou-se escura

e nós somos árvores mortas

sobre um chão de mármore calcinado e poeirento.

A morte digna nasce da guerra

por voltarmos a possuir aquelas alfaias perdidas

nos incêndios da cidade, no seu corpo tecnológico,

soterrados por uma oculta

programação sentimental.

Somos falsos cadáveres,

corpos errantes que regressam medonhos

para a infância

em lugar de avançarem para a morte.

Somos velhos com enfeites de menino

e indizíveis saudades da coroa

que sustínhamos outrora

poderosamente

como um farol eterno a iluminar as águas.

Share

«Sobre “La lámpara maravillosa” de Valle-Inclán», de Ernesto Vázquez

Co título Sobre “La lámpara maravillosa” de Valle-Inclán, ofreceu Ernesto Vázquez neste Entroido unha nova entrega da súa famosa serie de intervencións De Cânones e Canões, para o Portal Galego da Língua. Nesta ocasión atreveuse cunha obra de Valle de declarado fundamento esotérico, en que este autor demostra ser coñecedor das principais tradicións gnósticas peninsulares:

“Amemos la tradición, pero en su esencia, y procurando descifrarla como un enigma que guarda el secreto del Porvenir. Yo para mi ordenación tengo como precepto no ser histórico ni actual, pero saber oir la flauta griega. Cuanto más lejana es la ascendencia hay más espacio ganado al porvenir. La rosa se deshoja a poco de nacer, y para nuestras ilusiones el cristal no nace ni muere. El Arte es bello porque suma en las formas actuales evocaciones antiguas, y sacude la cadena de los siglos, haciendo palpitar ritmos eternos, de amor y armonía.

[…] Peregrino sin destino, hermano: ama todas las cosas en la luz del día, y convertirás la negra carne del mundo en el áureo símbolo de la piedra del sabio”.

Mais non se pára Ernesto na esencia espiritual da obra, aspecto que para el non semella constituir o verdadeiro obxectivo de Valle. De facto da a entender en diversas ocasións que a seriedade do autor sobre estes temas só pode ser falsa, e portanto unha actitude burlesca ha de existir baixo o disfarce de sacerdote das Grandes Letras. Porén alguns de nós, portadores dunha sensibilidade mais que tradicional arcaica, ou até prehistórica, queremos tomar a serio estas pretensións de anténtica pedagoxía gnóstica, o que fai que nos sintamos abrumados por un discurso directo que ofrece unhas lizóns de esoterismo esencial e facto literario, tema sobre o que intuímos máis do que sabemos, polo que haberemos de falar con tento.

Noutra liña, portanto, Ernesto debulla o seu ben amoblado pensamento sobre a época de Valle e anteriores para deseñar un encaixe reflexivo de primeira orde. É por isto que non fomos capaces de simplemente remeter os lectores d’O levantador para o suporte de orixe, e quixemos apropiar-nos ainda máis dos ben armados argumentos que Ernesto é capaz de edificar. Así, atrevémonos a reproducir aquí a parte final do traballo coa seguranza de que moitas liñas de reflexión poden ser suscitadas nos nosos lectores:

«[…] Seja o que for realmente, “La lámpara” é uma declaração de soberania estética de Valle. Desde Galiza, mas sem o galego. A tradição do discurso literário, das crenças também políticas das elites da Galiza antiga: em Espanha, mas contra a Espanha literária, religiosa e política que querem fazer as elites espanholas. Um caminho que a experiência tem demostrado onde leva: a destruição da Galiza cultural e da sua originalidade.

Mas a “Lámpara” tem para mim uma chave mais, é um farol que permite fixar-nos num salto possível para o futuro com a tradição. Até agora estamos repetindo ciclos já velhos, de jeito individual, geração e geração nos últimos dous séculos. Não podemos romper com a tradição para inovar, pois seica não temos tradição contra e desde a que inovar (realmente não a vemos).

Os mais políticos têm pretendido criar uma tradição (uma língua) e um projeto nacional para mais adiante agir contra e desde ele. Mas não há tempo nem forças. A integração no sistema espanhol castelhano é evidente e histórica, mas é à vez incómoda neste projeto nacionalizador (que prescinde dela e nega-no-la como parte central da tradição). O agachar de forma continuada apertença cultural a Espanha é um dos maiores problemas à hora de compreender parte do discurso literário galego histórico e moderno. Pois, a literatura galega existe a várias vozes (nalgum caso como Rosalia que dialoga a través dum jogo complexo aBBa que lhe dá um sentido de conjunto).

O desocupado leitor agora mesmo estará a sofrer e a pensar em me dizer: Não!, Ernesto, aí já não! Para onde vas que te despenhas! Ainda e sendo entrudo, Não! Mas, caro leitor, isto é deste jeito. Mas, não só. A nossa cultura faz parte de duas tradições: numa quer integrar-se, mas com uma independência impossível. Na outra, para a que não olha continuadamente, faz parte troncal. Pois, as “formas” que escrevem em paralelo ao sistema literário do castelhano dialogam com as “formas” da parte central da tradição literária portuguesa também agachada. E com o português dialogam tanto através das manifestações próprias da erudição galega como das da literatura popular.

No XIX, nas asas do romantismo nacionalista e folclórico o que se produz é uma fusão lógica (e explosiva) das duas ponlas da cultura galega que se retroalimentam e criam um espaço de rotura inexistente, um novo caminho na soberania, mas que permanecem por causas políticas e históricas (e retrotraem em audácia desde 1875) nesse ir onde não e nesse não ir onde sim. O Rexurdimento é o primeiro passo consciente de uma realidade antiga e de um coletivo vivo que ainda está. Defesa, como efeito da pressão do nacionalismo espanhol. Uma de tantas reagrupações ao longo dos últimos séculos. Cada vez estou mais certo que a soberania estética da Galiza, que é o que cá propõe Valle para ele (ocultando que é a forma do colectivo), é mui antiga, sejam os textos escritos em latim, castelhano, mistura ou galego dialectal. E o que está a acontecer agora é que ainda que aparentemente estejamos a ganhar soberania e uso do galego culto, estamos perdendo. Pois, a soberania não é uma cousa que se inicie no XIX.

Quando no Rexurdimento começam a cantar os grandes mestres fazem com uma voz madura e independente, carregada de liberalismo, latines humanistas, com destacada francofilia e muito mais próxima (reinterpretada) do pensamento filosófico e literário de Portugal de fins do XIX (clássico e minhoto dos Camilos, Anthero e Eça) do que se quer acreditar. Compreender isto permite entender e ampliar o conjunto, estabelecer os diálogos, fixar as cronologias, as continuidades, as metáforas, permite também entender o percurso cultural e político de Galiza com lógica. À vez que, precisamente, achega o argumento mais sólido para uma possível virada de rumo. Sair da contracorrente (Espanha) que nos encerra a prol de águas mais tranqüilas, onde a corrente tira ao nosso favor (Lusofonia) para mares nunca dantes navegados.

E se há alguém em que essas tradições e linhas se reúnem é em Valle-Inclan. E desde ele também se entende melhor e como continuidade o polifacetismo elegante, subtil, popularista, lírico, prosaico e erudito de um Ferrin, de um Josê Afonso ou de um Caetano Veloso. Deste conjunto complexo é de onde vai surdir, in crescendo o estilo poderoso e arrebatado de prosa enlouquecida e humor do Valle maduro: o esperpento como visão realista do mundo. A tentativa de reinventar o castelhano ao jeito galego.

Desde esta “Lámpara” filtra-se ao acaso, mas mui envenenador de ouvidos castelhanos, o saber inteiro de Valle, alta erudição e anedota significante a travês da palavra. Nada tem desperdício, como num cocho. Nem as tripas, nem os ossos, nem o ritmo, nem a metáfora. Toda a obra merece a pena. Leitura estética, simbólica, profunda. Mágoa não haver no seu tempo mais esperança na sua própria língua, na única em que se pode atingir e compreender a empresa e tentativa de capitão façanhoso de nobre linhagem galega. Mas, a idéia é boa. É total. Útil, pois nisso estamos ainda, criando uma língua nova. Eu entendo pois, como Murguia, que -contra ele e os seus- Valle é um dos nossos.

Que “La lámpara Maravilhosa” é à vez uma brincadeira festiva, e declaração desesperada e orgulhosa em forma de garrafa ao mar. Mensagem parabólica e espermática cara a matriz do futuro de um mundo que ainda -nisso foi mal profeta- não se perdeu de tudo. Isso enxergo, apenas na tona. Pois, como adoito, a verdade mais oculta está na superfície. Ainda que Valle chegue até ler no “Guia espiritual” (1675 ) daquele Miguel de Molinos, condenado por hereje e teórico do Quietismo (uma falsa mística), ainda que fale de Taboas esmeraldas, de arcanos e monstros bizantinos, de velhas cegas como Homero, de pecados e paixões apetecíveis, de Feijó, G.W. Leibniz é de certo de Erasmo (cuja “Moria” é um texto de poderosa atração para o humanismo galego), ainda que se arraste e chore e peregrine galhofo para nos suplicar perdão e compaixão faz tudo apenas para citar mal Paulo, despistar e cimentar, nesse pacto com ele próprio apenas, mas também com a memória coletiva. Ironias educativas, magistério conversador que nos lega sem querer à vez que se nos quer impor como mestre de sabedoria.

É a nossa obriga, porém pensar por conta própria, escolmar a mensagem, estar atentos e atender com quem estamos a falar: com o mesmíssimo Long John Silver, também cavaleiro de fortuna, mestre canalha e falto de parte:

“La ciencia de las escuelas es vana, crasa y difusa como todo aquello que puede ser cifrado en voces y puesto en escrituras. El más sutil enlace de palabras es como un camino de orugas que se desenvuelven ateridas bajo un rayo de sol. Hermano peregrinante, que llevas una estrella en la frente, cuando llegues a la puerta dorada arrodíllate y medita sobre las palabras de san Pablo: Si quis inter vos videtur sapiens esse, stultus fiat, ut sit sapiens.

Ronca-lhe a ironia, na pena dum erudito plagiador e falsificador como poucos: “Se algum quer ser sábio, seja ignorante para ser sábio”. E diria eu: o que queira ser sábio seja por si próprio, pois será néscio se imita o caminho de outros sábios.»

Share

Entrevista: Yolanda Castaño

P: Aparentemente estamos a vivir un bo momento para a poesía na Galiza. Aprezas algunhas iniciativas concretas en canto a estilos e tendencias de grupo ou consideras que se trata da suma de múltiplas individualidades que se manifestan no mesmo contexto?

Yolanda CastañoR: Talvez uns anos atrás se deu un contraste grande entre as poéticas e a dinamización poética. Nos anos 90 abondaban os colectivos poéticos que, paradoxalmente, acollían poéticas marcadamente individuais. Actualmente a poesía galega vive un momento de excelente saúde e nela atópase a vangarda da poesía, mesmo a nivel estatal, e aínda máis, cunha multitude de poéticas moi comprometidas coa propia creación, con capacidade inovadora tanto no propio discurso como noutros elementos extra-estilísticos que veñen dados polas novas tecnoloxías e a mestura de xéneros.

P: Cales son para ti exemplos representativos desta última tendencia?

R: Desde Elvira Riveiro até Ana Cibeira, Sara Jess, Nela Que, Alicia Fernández, Daniel Salgado, Carlos Solla. Son individualidades que están a xurdir, varios deles/as na Rede, sen que se estea dando un relevo xeracional claro, como grupo, tal como aconteceu en 90, pero igual de interesante.

P: Mencionas o compromiso dos artistas dunha perspectiva nova, diferente do que se entendía até agora máis ben como compromiso político?

R: Estaba a falar do compromiso coa propia creación, tratando de crear desde a autenticidade e desde a capacidade de tratar de ofrecer unha mirada propia e persoal. Contodo, o simple feito de escribir poesía implica un forte compromiso político de por si.

P: Cal é o estado de saúde da relación entre as novas xeracións coas inmediatamente anteriores?

Yolanda CastañoR: Creo que é importante ser consciente da tradición á que pertences xa sexa para reverenciala ou para apartarte dela. Afortunadamente tradición non é un termo dogmático e hoxe en día remite para toda esa contaminación tanto do máis próximo como dos distintos xéneros, linguaxes e correntes: tanto a publicidade como as artes visuais como calquera outra cousa.

P: Cres que os distintos axentes do sistema literario están a recibir adecuadamente esa tentativa dunha parte dos novos creadores que sinten a necesidade de reivindicar unha orixinalidade que rompe co inmediatamente anterior?

R: Pero realmente credes que hai tanta diferenza como puido haber na ruptura da Xeración Nós coa anterior, por exemplo? Non creo que sexa tan diferente do que puideron reclamar outros antes. Toda xeración trata de atopar o seu lugar e, en parte, rachar co anterior; unhas dun xeito ou por unha vía e outras por outra. Simplemente ten que pasar o tempo e as súas obras poranos no lugar que lles corresponda.

P: O sistema literario galego é receptivo a acoller novos valores, toda esta explosión de orixinalidade que estamos a experimentar?

R: Pese a quen lle pese, si. Calquera discurso fornecedor de contido, que cree valor, que pague a pena, sempre acabará por saír. Non creo demasiado no mito Van Gogh de “non me comprenden mais dentro de cen anos falarase da miña obra”. O tempo fará peneira pero, independentemente do formato, a calidade sairá adiante e o tempo poráa no seu lugar.

P: Cres que o valor recoñecido da poesía galega na actualidade, en relación coa produción nas outras comunidades autónomas e mesmo na súa situación no ámbito internacional, se debe a un pulo esencialmente creativo ou están a darse outras circunstancias estruturais que o promoven?

Creo que é máis un pulo creativo e suma de vontades individuais. É certo que algúns organismos e institucións están a facer un certo esforzo de promoción da poesía galega (algúns premios, algunhas revistas, algúns pequenos espazos editoriais…), pero é máis a vontade individual, a consciencia e o compromiso dos propios actantes.

P: Desde hai tempo reivindicas a profesionalización como axente cultural. Realmente é posíbel e positivo para a cultura?

Yolanda CastañoR: Alguén dixo que a vida é o que che vai pasando mentres ti planearas outra cousa. Os meus planos eran ser funcionaria e escribir no meu tempo libre mais a vida foime poñendo diante pequenos retos que fun asumindo con diferentes resultados até que fun vendo que talvez era posíbel a profesionalización. Chegada a este punto asúmoo con consciencia e reivindico a necesidade de dignificar o oficio do escritor/a ou do axente da cultura case como un termómetro da cultura do propio país. Unha cultura saudábel non pode ser totalmente subvencionada senón que temos que aprender a xerar o noso propio mercado. Hai escritores que se queixan de falta de mercado mais non están dispostos a participar de maneira activa na súa promoción, os editores tamén teñen moito por facer, de modo que entre todos vaiamos sementando a creación dun verdadeiro mercado propio. Non teño dúbidas de que na propia oferta está o xermolo da demanda, mais lamentarse non arranxa nada. Eu pasei media vida ofrecendo diversos proxectos ante diferentes instancias até que chegou o momento en que me comezaron a chegar a min as propostas.

P: Estás satisfeita de como te tratou a crítica até agora?

R: O certo é que non me podo queixar para nada. Aínda así penso que ás veces, e só ás veces, dáse o caso de que se fan pasar como visións obxectivas simples cuestións de gustos persoais e creo que son aspectos que deberían correr ben diferenciados. Isto acontece tanto coas opinións concretas sobre determinadas obras como con determinadas antoloxías que acaban pasando como mostras representativas do panorama literario cando só o son das preferencias persoais do antologador.

Alén diso síntome afortunada porque levo tempo participando tamén en circuítos estatais e algúns internacionais. Iso quere dicir que a poesía galega comeza a gañar público e crítica alén das súas fronteiras.

P: Cal é a túa actitude creativa actual?

R: Ando inmersa no que será o meu próximo libro e na miña cabeza resoan constantemente os ecos da música, a publicidade e a experiencia poética nacida do contacto directo con outros poetas como Elena Medel, Sofía Rhei, Juan Antonio Bernier ou Daniel Maia Pinto, xente que na actualidade vexo case con máis frecuencia que aos meus compañeiros galegos. Ultimamente procuro unha liña máis clara, cun compromiso forte coa propia creación e comigo mesma.

P: Contextualmente O libro da egoísta mostra unha procura patente de orixinalidade, cun atrevemento próximo ás vangardas, en contraposición a outras escritas máis lineais e sociais.

R: Todo poeta procura a súa propia orixinalidade e nese sentido non lle concedería ningún valor extraordinario. É un libro desgarrador e desgarrado.

Yolanda CastañoP: Para onde camiña a túa lingua literaria?

R: Sigo buscando e aposto pola procura aínda que algunha vez a atope. Acredito en que cando un creador atopa a fórmula está morto. Persigo hoxe en día unha liña máis clara mais resístome a confundir a procura poética coa procura da poética.

P: Como afrontas esta túa nova etapa desde a dirección da nova galería Sargadelos da Coruña?

R: Moi ilusionada porque creo que se poden facer moitas cousas. Precisamente é unha plataforma para dinamizar a vida cultural coruñesa e a galega se se deixa, cun espazo estupendo para poder facer exposicións, presentacións de libros, charlas para todo tipo de públicos, de todos os xéneros e tratando de recuperar o público máis novo e tratando de ‘desolemnizar’ o feito cultural. Poremos a andar distintos ciclos, como os “martes literarios” en que un escritor lerá textos da súa autoría e establecerá un diálogo cos seus lectores. E os “venres de lecer”, con pequenos concertos acústicos, performances, monólogos, procurando un encontro cos aspectos máis lúdicos da cultura.

Creo que todo isto é posíbel porque no proxecto Sargadelos permanece vixente o compromiso cultural defendido desde a súa fundación.

Entrevista: Tati Mancebo e Alfredo Ferreiro. Fotografías de Y. C.: Alfredo Ferreiro.

Share

“O importante é estarmos vivos”, dixo o pai do Cadáver

expocadaverigorlugris.jpgFinalmente, o Cadáver de máis de sesenta cabezas foi exposto en Ponferrada. Seu pai, orgulloso do portento, promoveu a visita de ducias de persoas, así como de poetas e xornalistas. Pagado de si, aínda puxo música e ofreceu bebidas ás visitas, como querendo contaxiar o mundo do aroma da súa satisfacción.
Segundo parece, o Cadáver goza de plena saúde, até o ponto de non termos a certeza de se máis medrará nos próximos días. Vexan unha mostra na reportaxe de BierzoTV. Toda a información no Ovnis e isoglossas.

Share