Unha carta desde o inferno

Se ben n’O levantador de minas evitamos habitualmente tratar temas que non referencien directa ou indirectamente cuestións literarias, neste caso a nosa sensibilidade nos obriga a participar da denuncia dos feitos que a seguir se divulgan. Advertimos que a súa leitura pode alterar emocionalmente o leitor, como puidemos comprobar nós mesmos. Transcribimos unha carta tal como foi recibida das fontes que, aínda que da nosa confianza, non nos vemos en disposición de citar.

(Conhecer para ajudar. Os autores deste massacre estão ligados ao regime do rei de Marrocos, que é mesmo o principal aliado na zona do governo dos Estados Unidos. Espanha é por omissão -por ter abandonado o Saara sem garantir minimamente a integridade dos seus antigos cidadãos- responsável polo genocídio que diariamente é cometido neste território, com desprezo às admonições e decisões das Nações Unidas.)

Hola a todos: A pesar de la dureza que puede mostrar la carta que sigue más abajo, os ruego que lo reenviaseis a cuanta gente sea posible. Es importante que se sepa lo que está pasando en la Zona Ocupada, máxime cuando el proceso está pasando por un momento tan crucial como el actual. Gracias a todos, Bachir.

Estudiantes saharauis denuncian la brutal represión de la policía marroquí, por Jesús de Manuel Jerez. Última modificación: 16/05/2007, 14:01. Texto traducido de la carta de Rbab Amidan, estudiante saharaui brutalmente torturada junto a algunos de sus compañeros por la policía marroquí. Seltana Khayya.

Carta-testimonio de Rbab Amidan, estudiante saharaui en la universidad de Marrakech (traducción)

Querido Erik, te escribo esto a pesar del dolor. Están ocurriendo multitud de acontecimientos sangrientos en las universidades marroquíes. Cientos de víctimas y muchos arrestados, se nos ataca siempre en época de exámenes, especialmente en los exámenes finales.

En Agadir:

Desde el miércoles 2 de mayo hasta ahora han ocurrido cosas horrorosas. Los estudiantes saharauis fueron furiosamente atacados por estudiantes marroquíes llamados los “Amazigh”, que estaban jaleados por el gobierno marroquí; iban armados con porras de hierro y dejaron malheridos a cientos de Saharauis. Algunos de ellos fueron llevados al hospital. Además las fuerzas marroquíes entraron en el distrito de la universidad donde viven los estudiantes saharauis dos veces durante las noches del 2 y el 3 de mayo, torturando salvajemente y arrestando a más de 30 saharauis. Se llevaron a 5 saharauis a prisión. Los nombres de los torturados son Erradi Mohamed, Errabeh Otman, Mohamed Salem Elmehdi, Mohemed salem, Chrif, Chtouki Abdslam, Moss aErradi, LwafiRrahel, Brika Haboub, Saed Ba Haddi, Mansour Lefkir, Lbachir Lismaiili, Khaled Rgaibi, Lebloud lhusain, Saiid Laabidi, Ali Laaguig, Hadad Lmehdi, Mrisli Lhusain, Chouiaar Mohamed, Chain Ahmed, Lfilali Mahmoud, Lemberki Salek, Lfilali Sidahmed, Mulay Zain, Maatalla Lefnain, AbdAllah Ddarouich. Los 5 arrestados son Mraisli Lhusain, Chain Ahmed, Chouiaar Mohamed, Lfilali Mahmoud, El Geddari. Dos en situación extrema: Lakhal Mohamed Fadel y Mulud Lembarki.

En Marrakech:

Comenzamos una huelga de hambre en respuesta a lo ocurrido en Agadir. Hicimos manifestaciones en protesta contra el gobierno marroquí, que fueron respondidas con salvajes y violentos ataques. El 9 de mayo fuerzas marroquíes irrumpieron en el distrito de la universidad durante una manifestación. Algunos escaparon pero los que se enfrentaron a los marroquíes fueron salvajemente torturados hasta el punto de que la estudiante Seltana Khayya perdió su ojo y otra estudiante, Sumaya Abdeddayem sufrió corte de arma blanca en el vientre. A otro chico, Abdati, le rompieron las piernas. A mí me golpearon con una porra en zonas sensibles y con una piedra en la cabeza. La policía nos torturó también en la ambulancia camino del hospital. Abdati fue llevado directamente a la comisaría, donde fue de nuevo torturado y arrojado a una celda sin ninguna atención médica. No nos medicaron, simplemente nos torturaron. Cuando Seltana pidió a su verdugo que parase, que no podía soportar el inmenso dolor en su ojo arrancado, él la golpeó en el otro ojo y nos amenazó con quemarnos vivas.

Llegamos al hospital en un terrible estado, rodeado de fuerzas policiales, nos tiraban del pelo, nos escupieron, nos insultaron y nos abofetearon. El doctor se limitó a auscultarnos por encima para comprobar si teníamos algo roto y vendó el ojo de Sultana. Entonces la policía nos metió a las tres un coche, donde abusaron sexualmente de nosotras y nos torturaron psicológicamente.
Llegamos a la comisaría en Jamea Lefna, donde nos interrogaron, a pesar de nuestra horrible situación, en especial la de Seltana, cuyo ojo no dejaba de sangrar. Yo les supliqué que llevaran a Seltana al hospital, ella sangraba entre mis manos y gemía de dolor. Ellos ni se inmutaron. Entonces, después de horas de sufrimiento, vinieron para llevársela al hospital, pero en realidad la raptaron. La policía nos llamó de una en una para interrogarnos, pero se limitaron a humillarnos. No nos preguntaron nada relevante, nos insultaron y escupieron. Finalmente nos pusieron un número y nos hicieron fotos, diciendo “jódete”.

Apenas nos podíamos mover. Nos liberaron el 10 de mayo. La policía nos siguió para saber dónde vivíamos. Nuestras casas se convirtieron en barracones militares. Seltana fue torturada de Nuevo en la ambulancia por el mismo verdugo y después la arrojaron en una habitación vacía de un desolado hospital. La obligaron a firmar cientos de papeles bajo presión. Tuvo una pésima intervención quirúrgica. perdió su ojo para siempre. La policía la vigila continuamente.

Las fuerzas marroquíes torturaron a cientos de estudiantes saharauis cuando irrumpieron en el distrito de la universidad, abusaron sexualmente de algunas estudiantes y arrestaron a muchos saharauis. La mayoría de ellos fueron liberados después de ser torturados y 6 de ellos fueron arrestados. Los nombres son Rachid Bennou, Dah Mbairik, Aziz Ayt Yousef, Fattah Aydasyya, Mahmoud Lenkitni y un estudiante marroquí cuyo nombre desconozco.

El 11 de mayo estudiantes Saharauis se manifestaron y protestaron por lo que nos habían hecho. Eran apenas 20 estudiantes contra miles de fuerzas marroquíes que les rodeaban.

En Casablanca:

Sucesos parecidos por las mismas razones. El 11 de mayo se manifestaron estudiantes saharauis en apoyo a nosotras. Por la tarde, las fuerzas marroquíes rodearon el distrito de la Universidad, mientras estudiantes racistas marroquíes armados irrumpieron en los cuartos de los estudiantes saharauis y les golpearon, destruyéndolo y robándolo todo. Dispersaron a los estudiantes Saharauis y 7 de ellos están malheridos en el hospital. El nombre de 3 de ellos es Swelam Lerzal, que fue quemado vivo, Cherkawi Yusef, que fue duramente gopeado en cabeza, brazos y piernas, y Baiban MohamedAli. Omar Sayeh fue herido con un cuchillo, la policía le torturó durante el trayecto en ambulancia y fue arrojado a una celda sin tratamiento médico.

En Rabat:

Continúan las protestas de estudiantes saharauis.

Hemos perdido nuestros estudios, han pasado los exámenes y la mayoría de nosotros hemos perdido nuestra documentación, no tenemos por tanto posibilidad de marcharnos. Y Seltana ha perdido su ojo.

Esta es la política continua de Marruecos con los estudiantes Saharauis en época de exámenes, para que no estudiemos, no nos formemos, ignorando sus derechos y responsabilidades.
Por favor, ayúdennos. las cosas cada vez están peor.

Rbab Amidan”

Share

Estado crítico do libro, e do que o sostén

Hoxe Miguel Anxo Fernán Vello falaba do estado crítico en que se acha o libro galego. Afirmaba a situación de auténtica desesperación en que viven algunhas editoras, heroicas promotoras dos xéneros menos lucrativos e non por iso menos necesarios, ante a desidia institucional por fornecer o mundo editorial dun auténtico apoio. E citaba feitos concretos: o empréstimo dos libros escolares e a ausencia de adquisición de exemplares polas bibliotecas públicas nas datas esperadas. Desde logo, concordamos en que nunha situación delicada como a dos bens culturais galegos non se deben manipular os seus sistemas sen unha prudencia máxima, sen ter sempre moi presente que a alteración de calquera elemento pode producir erros irreparábeis. Non se debe facer unha política simplemente ”moderna”, pois o fin non é facernos correr para apañar o tren da modernidade que aínda non desapareceu no horizonte. Actualizarnos sen demora non é unha prioridade, se aínda non tivemos tempo para saber en que dirección nos convén emprender a viaxe da modernidade.

eduardo_blanco_amor_poemas_horizonte_evadido590.jpg Moito atraso levamos ao lombo, é certo. E hoxe podemos presupor, felizmente, que nos libramos un pouco máis do lastro que nos impide avanzar. Vémonos con vontade, con creatividade e talvez non nos demoramos a reflectir coa profundidade necesaria. A urxencia que en nós se creou en tantos anos de frustracións nos empurra a tanto! Mais non é suficiente querer e poder, como antes pensábamos. É preciso tamén saber. E para saber hai que identificar as necesidades, valorizalas, estimar os recursos, planificar as accións correctoras, levalas a termo nos prazos previstos e revisar os resultados. Un control da cualidade da política cultural é necesaria. Non é máis que unha nova forma para un procedimento antigo: traballar “con tino”.

Por outro lado, o sistema de empréstimo de libros non aniquila a industria editorial doutros países. A demora das bibliotecas na adquisición dos volumes tampouco. Que nos sucede entón? Será que temos… ou que non temos o que afirmamos ter? Ninguén debe pretender a estas alturas sorprendernos demasiado con novos argumentos, non lles parece? Eu pregúntome por que non nos sentamos a falar do que na realidade temos, do que podemos cultivar para ter e do que se precisa para atinxir eses obxectivos. O noso destino como pobo é ofrecer ao mundo aquilo no que somos mellores que ninguén. Aquilo que nos fai ser o que somos, e que nos ten que estar a ofrecer a chave do futuro. Porque todos os pobos, como todos os individuos, teñen a chave do seu futuro no bolso da chaqueta. Mais a nosa chave, señores e señoras da política, a que abre a confortábel casa que soñamos, hai que procurala co convencemento e coa atitude precisos. As copias de chaves alleas non abrirán a nosa porta.

Vexo, teño que admitir, intencións louvábeis. Algúns logros importantes, até. Mais a verdadeira saída do foxo que nos obriga a camiñar en círculo vén da cima. Temos que erguer a cabeza e ollar para o ceu. Con grandes pretensións, con toda a ambición. Non temos máis a perder. Temos todo por diante. Porén, non é hora de malbaratar o tempo nen os recursos, e moito menos de xogar entre nós ao despiste.

Revisión 29/05/07:

“Ademais, o estudo recolle unha serie de “peculiaridades” do mercado editorial galego que o o fan “especialmente sensible” a medidas “desestabilizadoras” como o sistema de empréstito. Entre as particularidades do sistema galego destacan o “reducido” número de alumnos matriculados no sistema educativo obrigatorio que descendeu dun 6,03% respecto ao total español no curso 1999-2000 ao 5,20% en 2005-2006.

Ademais, incidiron na “baixa implantación” da lingua galega nas materias do ensino obrigatorio xa que “só” o 50% dos centros cumpren a normativa que rexe ese aspecto e subliñaron que unicamente nun de cada tres centros disponse do material didáctico “adecuado” en lingua galega.

Neste sentido, o presidente da AGE, Alfonso García Sanmartín, destacou que “a situación é máis grave” do que esperaban e reprochou aos políticos a “improvisación e a ignorancia” coa que se poñen en marcha medidas deste tipo “sen contar, moitas veces, cunha base de partida sólida”, concluíu.” (Europa Press)

Share

Últimos libros no noso buzón

Moitos foron os libros que nos chegaron nas últimas semanas; tantos que, apesar do seu interese intrínseco, non puidemos referencialos como se merecen. Tentaremos dar hoxe noticia dalgúns deles.

antecedentescriminais.jpgAntecedentes criminais, de Amadeu Baptista (Edições Quasi). Baptista ofrece neste libro unha antoloxía persoal sobre vinte e cinco anos de creación poética. Ademais de contar co recoñecemento que corresponde a un dos poetas portugueses actuais de máis rica e sólida obra poética, vén agora de ser galardoado co Premio nacional de poesía Sebastião da Gama. Moitas son as referencias que se poden atopar na rede sobre as últimas entregas deste autor que coñecemos en Salvaterra do Miño e non deixamos de apreciar como poeta e amigo (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7…), e moitas mais sen dúbida serán as honrosas menzóns que a partir de agora recibirá unha tan merecente obra. Parabéns para el.

xoseantoncascudomanual.jpgDa editora Espiral Maior recibimos con grandes espectativas os últimos premios de poesía GZcrea 2006: Manual do misántropo, de Xosé Antón Cascudo (primeiro premio) e Isto é un poema e hai xente detrás, volume colectivo en que participan Lucía Aldao, Brais González, Ledicia Costas, Alberte Momán e Verónica Martínez (segundo e terceiro premios eluciaaldaoeoutros.jpg mencións de honra). O premio, que está asesorado pola AELG, contou cun extenso elenco no tribunal: Rubén Cela (presidente), Ana Vidal (secretaria), Enma Couceiro (vogal), Estíbaliz Espinosa (vogal), Eduardo Estévez (vogal), Miguel Anxo Fernán Vello (vogal) e Cesáreo Sánchez (vogal).

gabrielnascenteinventario.gifDo Brasil interior (Goiânia) chegounos a última entrega do prolífico poeta Gabriel Nascente, Inventario poético (Editora Alternativa). Unha fermosísima edición de 500 páxinas que contén unha selección da súa poesía, con textos de 1967 a 2003. Constitúe unha necesaria mostra dun creador que xa atinxiu a 39ª obra publicada. Para a reflexión sobre a utilidade das axudas privadas facemos constar que o libro foi patrocinada polo Laboratório Neo Química, ademais de apoiada por catro institucións máis relacionadas coa industria de Goiás.

art_natura2.jpgEspecialmente recomendábel é visitar a exposición intinerante ARTNATURA. Pola defensa da Rede Natura Galega. Pola defensa do medio natural galego, organizada por ADEGA. Esta exposición, que naceu en Compostela e agora reside provisionalmente en Lugo, ofrece a convivencia de obras de diversas disciplinas co único fin de apoiar os esforzos representados no seu propio título: textos manuscritos, vídeos e imaxes (pinturas, fotografías…). Os escritores que participan son: Marilar Aleixandre, Glauco Antonio Amigo, Rosa Aneiros, Xurxo Borrazás, Darío Xohán Cabana, Fernando Cabeza, Francisco Castro, Olalla Cociña, Marta Dacosta, Lois Diéguez, Xoán Carlos Domínguez, Rosa Enríquez, Lobato, Yolanda López, Xulio Valcárcel, Ramón Loureiro, Xosé Miranda, Teresa Moure, Xesús Pereiras, Vicente Piñeiro, Xesús Rábade, Henrique Rabuñal, Daniel Salgado, Xavier Seoane, Xosé Vázquez Pintor, Miro Villar, Helena Villar e que isto escribe. Só o maravilloso catálogo da exposición merece unha ollada demorada, pola inmenso pracer que produce a interdisciplinariedade artística en favor dun único e tan xusto obxectivo.

afortiorielmararayas.jpgDe A FORTIORI (Bilbao) presenteáronnos con El mar a rayas, de Susana Barragués e Carlos J. Cecilia. No marco dunha colección titulada “En favor de la familia”, este libro contribúe a ampliar o concepto de familia dentro do noso imaxinario colectivo; porque non se trata de falarmos en contra da familia, como uns progres desnortados, senón de entender que a familia pode ter multitude de fórmulas sen deixar de ofrecer aquilo que de máis valioso posúe: «-Es que estamos separados -le había explicado su papá, que utilizaba el volcán de la isla para freír docampo_hoyvasaentrar.jpghuevos. Pero Caterina no entendía qué significaba «separados». Y un buen día, pensando en aquella difícil palabra, Caterina se dio cuenta de que había perdido un calcetín». Editado en castelán e euskera.

E non queremos de deixar de lembrar que esta editorial publicou no último Nadal unha singular obra de Xabier P. Docampo, Hoy vas a entrar en mi pasado, con ilustracións (en libro anexo) de Xosé Cobas.


Share

XVIº Certame de narracións breves “Manuel Murguía”

Este sábado 19 de maio foi entregado o premio do XVIº Certame de narracións breves “Manuel Murguía” de Arteixo. A obra gañadora foi Mentras espero, de Miriam Rodríguez Debasa, quen recolleu os 3665 euros prometidos. O xurado estivo composto por Xabier P. Docampo, Isidro Novo e Xesús Manuel Marcos; actuou como coordinador Xulio Mancebo.

Da obra gañadora foi valorado “o seu estilo conciso, frío e ben traballado, así como a construción dun contexto espacio-temporal propositadamente pouco definido desde o que se mostra “a fel do home”, en palabras de Vergara Vilariño” (Marcos).

Premiados, xurado e organizaciónNa sección infantil e xuvenil do Premio, na que tiven a honra de colaborar como membro do xurado, gañou Xaquín Gómez Primo, alumno de primaria d’ A Coruña. Este premio foi concedido por unanimidade; do conto gañador o xurado valorou a grande capacidade fabuladora, pouco común entre os traballos presentados.

p10100051.jpg

No principio e no final do acto puidemos disfrutar o espectáculo poético-musical A caricia da serpe, con Lino Braxe (voz e texto), Miguel Ladrón (guitarra), Rómulo Sanjurjo (acordeón) e Xosé Luis Saqués (percusión). A actuación, que creou un ambiente festivo realmente cautivador (incluída a Negra sombra ao estilo Bob Marley), infelizmente non destacou nin pola altura dos textos nin polos recursos vocais.

Xa cunha copa de branco na man tivemos a oportunidade de coñecer a Paloma Calvo, autora que o 28 de abril presentou no Concello o seu libro de relatos A vinganza da mantis (Espiral Maior), naquela ocasión contando para o evento co Dúo Camándula, que nos ofreceu unhas breves e emotivas versións de acordeón e violino.

Si, señores e señoras, o Concello de Arteixo parece ter xa o elevado costume de unir á literatura o teatro, a música, a canción, a danza… Espero que non o perdan, e aínda que outras institucións reparen na calidade superior dos eventos así deseñados.

Share

Novo blogue de Marta Dacosta

A poetisa Marta Dacosta abre a unha xanela ao blogomillo “por amor á poesía”. Ningún motivo hai que máis honra conceda.

Benvida, Marta.

Share

Poema de Ramiro Torres

Amo o mapa em que perder
As velhas orientações, caminho da
Cidade oculta sob o seu nome.

De ali é que saem ao encontro
As naves perdidas entre o meu corpo,
Com esta cálida voz da pedra branca
Em que nasce o meu destino, devolto.

Ouço o seu compasso em minhas pupilas:
O pó afastado da minha vista, e aparecida
Já a fenda em que viverei, longe,
Não há nada a deixar aqui, salvo a cegueira.

2007.

Share

Fallado o Iº Concurso de microrrelatos Lemosgalego

No Iº Concurso de microrrelatos Lemosgalego resultou gañadora a seguinte obra:

“Chego tarde á cita, seino, pero non podía deixar sen atar a mamá. Espero que o can non roia as cordas e a ceibe. Non sobreviviría.”

A súa autora é Peke. Os outros finalistas e os pormenores da votación poden verse en Lemosgalego.

Share

María Mariño: unha homenaxe de bairro

p1010003.jpg

Moitos son os eventos do Día das Letras, grandes actos institucionais e seccións específicas dos medios de comunicación que procuran a máxima proxección da figura homenaxeada. Mais hai tamén homenaxes de pequeno formato, actos sensíbeis e humildes que denotan o interese por cultivar as boas relacións no trato diario, veciñal e por veces persoal. Un destes casos é a sinxela homenaxe que a Libraría AZETA (vaia, que curioso: se son os Pelachos os que aparecen np10100023.jpga fotografía!) do noso bairro quixo facer estes días a María Mariño e coa que tivemos a honra de colaborar: a elaboración nun cariñoso presente aos clientes de todos os días. Os consumidores do papel de xornal, do pequeno gasto diario, do saúdo que pinga sen cesar ao longo de todo o ano.

Só se trata dunha pequena publicación de ocasión, editada cos medios dunha pequena libraría de bairro que hai apenas un ano non p1010004.jpgpasaba de quiosque: algunhas fotos de María Mariño, uns datos sobre a escritora, as opinións dalgúns dos clientesamigos da libraría, dous poemas mariano-mariñáns, a lista completa dos homenaxeados no Día das Letras, as novidades editoriais e un par de ofertas vencelladas á letrada celebración.

Máis de cincocentos opúsculos foron repartidos entre os clientes desde o pasado fin de semana. Era curioso comprobar a satisfacción que se deseñaba na face p1010005.jpgda maioría da xente cando era presenteada con esta modestísima publicación. Resultaba evidente que a xente se sentía moi honrada de que pensasen nela de modo tan persoal, através dun xesto que significaba facer descender a máis polida cultura ás súas comúns mans de cidadán sen nome. A poetisa do ano (e digo poetisa e non poeta “para non lle tirar o sexo”, como exixía a grande Natália Correia) era considerada digna veciña de todas as casas. A aposta da libraría p1010006.jpgdo bairro era en definitiva asumir que estes contidos culturais en galego eran do interese dos clientes, sen pretensións, sen ningún preconcepto, con naturalidade. Un xesto xeneroso que consiste e ofrecer letras, as nosas letras á nosa xente. Un xesto intelixente para un comercio pequeno, con interese en personalizar o servizo e dar personalidade á súa oferta.

Este sábado, por exemplo, contemplei como un rapaz espelido de seis anos p1010007.jpgdivulgaba o folleto. Víñamos da Azeta e traíamos aínda quentes os primeiros exemplares cando o Pelacho apañou un e mostroullo a unha rapariga que agardaba diante d’O Corte Inglés. Ela inmediatamente se interesou polo que lle mostraba: “Ah, qué bien, no sabía aún a quien le dedicaban el Día das Letras Galegas. Gracias”, e xa me vin dicíndolle ao Pelacho que lle podía regalar aquel folleto porque tiñamos máis.

p1010008.jpgExperiencias como esta fanme reflectir sobre a visión negativa que tantas veces temos da situación cultural galega. Que temos creatividade resulta patente, mais posuíla e aproveitala ben non son necesariamente a mesma cousa. Creo que debemos acreditar en Nós, mais tamén asumirmos que debemos poñernos dunha vez a dedicar os recursos profesionais necesarios para facer as cousas ben. A Cultur.gal foi un bon exemplo disto. Estou certo que moitas das p1010009.jpgboas ideas que alí se concretizaron naceron do pouco tempo e do esforzo tamaño dalgunha xente consciente. Mais aínda fica moito por facer, ou mellor, case todo: a grande feira da cultura na Galiza.

No Día da Letras Galegas e da Internet, vaian os mellores desexos para todos os axentes culturais do país. Cultivemos sen medo, con todo o amor, o esforzo e o talento de que somos capaces a semente que hoxe temos na man. Non temos máis responsabilidade, nin menos.

Revisión 18/05/207: o 17 de maio tamén é o Día mundial da loita contra a homofobia. Cando a cultura galega atinxa o lugar que lle corresponda, e a súa literatura non precise xa dun día ao ano para reivindicarmos a restitución do seu valor no país, hei de propor mudar o Día das Letras Galegas polo Día da loita contra a homoxeneización cultural, en que se celebre o respecto pola diversidade cultural.

Share

“Rinocerontes e quimeras”, de Marcos Calveiro

freaks01.gifCon Rinocerontes e quimeras, de Marcos Calveiro, asistimos entusiasmados á aparición da novidade literaria, unha vez que a recoñecíbel cualidade da obra permite apreciar esta virtude. Non é só por ter escollido como protagonistas un grupo monstros que viven de mostrar a súa deformidade en público, nin pola ambientación ben representada da norteamérica de fins do dezanove, senón pola riqueza en xeral de motivos de época de elevada suxestión, como a introdución de escritores famosos no contexto das orixes do mundo editorial dos EUA, ao parecer tan suburbial e arrabaldesco como o secuestro e prostitución de obras literarias. Ou o motivo dos autómatas, claro contrapunto científico á deformación “natural” que os propios protagonistas representan, como se as mentes lúcidas da sociedade mostrasen cos avances tecnolóxicos a precariedade dos procesos naturais, caprichosos e crueis, isondábeis e tristes. É difícil representar con máis forza literaria a soidade do ser humano, cando a inserción social se revela tan difícil, e tan dura e tan rixa a capacidade da sociedade para asumir a diferenza.

automate_turk.jpgO motivo dos autómatas, non quero esquecer, foi recollido polos surrealistas franceses como mito do século na sua habitual teorización poético-psíquica. Algo de surrealismo respírase en Rinocerontes e quimeras; non necesariamente unha pretensión vangardista, senón un gusto por facer arte con residuos orgánicos (“pseudopersoas”), na marxinalidade hiperbólica que o tema suscita. Hai, por tanto, un aproveitamento do excepcional para danzar sobre a emoción crónica, aquela que a todos chega cando reflectimos sobre as formulacións máis rocambolescas da xenética. Algo que nos enfrenta á fealdade e á enfermidade como razóns viscerais do rexeitamento, como motivacións aparentemente xustificadas do desprezo absoluto.

Porén, os protagonistas son artistas, colegas de quen a propia novela escribiu. Imaxe deformada de nós mesmos, representan tamén a verdade que dentro levamos e non recoñecemos como filla, a que deitamos no arrabalde cunha actitude que nos impide ser máis humanos, é dicir, vermos antes que cos ollos co corazón. É o caso do personaxe de Balote, de partida un ser sen deformidades que leva na realidade unha vida tan deformada como a dos outros membros da galeria dos monstros. Aquí está talvez a grande reflexión proposta: onde está realmente o raro, o verdadeiramente estraño do ser humano, cando con certeza todos encarnamos unha fórmula irrepetíbel de acertos e fallos?

foto0037.jpgA novela de Calveiro, como ben dixo Martin Pawley na presentación deste sábado no Cultur.gal (en compañía do autor e do editor Ignacio Chao), está ademais memorabelmente escrita. Cunha estrutura narrativa que funciona perfectamente e unha lingua literaria que vai nesa man perfeccionándose en cada nova obra. Para os amantes da literatura de risco, unha obra que se guía pola cartografía da máxima ambición e navega na nosa dirección co vento do talento na velas.

PS: Foi moi agradábel, para alén das xa citadas, ter atopado na Feira a tantas personalidades (que non personaxes, pois non todo é teatro) do Blogomillo: Leco, Ghanito, Opaco, Kavafinho, Brétemas e Ana Bande, a quen tivemos ocasión de coñecer.

Share

Iº Concurso de microrrelatos LEMOSGALEGO

castana1.jpgPodes consultar as bases no Twitter de Lemosgalego.

Nota: Acabamos de incluír un novo apartado na barra da dereita co nome OBRAS COMENTADAS -xa hai 18- que iremos actualizando periodicamente.

Share