Nace a blogo-radio galega

Radio Blogaliza é un novo proxecto vinculado ás artes que consegue concretizarse no Blogomillo, demostrando máis unha vez que as ansias de conectar a nosa cultura co presente atopan un fértil recurso nas novas tecnoloxías da información […] Ler mais

Share

Sargadelos, territorio da creación

p1010112.JPG

Oito da tarde. Presenta Yolanda Castaño. Dentro do ciclo “martes literarios” da Galería Sargadelos d’ A Coruña (Real, 56), o escritor convidado é Miguel Anxo Fernán-Vello. Trinta persoas, o que supón na práctica a sala chea. Entre elas, recoñecidos críticos literarios, poetas, historiadores… e probabelmente outros irrecoñecidos. […] Ler mais

Share

“As horas de María” por Paco Souto

[gv data=”Pve9ESFqUg0″ width=”425″ height=”350″][/gv]

Paco Souto recíbenos nunha casa habitada polos fantasmas familiares de todos nós. […] Ler mais

Share

O San Xoán por François Augiéras

Propomos para este día, resaca de lumes internos e externos, o lavado ritual da face con este texto que nos envía François Davó, grande poeta, crítico perspicaz e temperado intelectual que temos a honra de contar entre os amigos. Desde hoxe, máis un valioso colaborador d’ O levantador de minas.

[Dende un bosque preto de Domme, ao pé de covas habitadas na prehistoria, na beira do río Dordogne, François Augiéras observa os preparativos da noite de San Xoán.]

O crepúsculo loita e sae victorioso contra a feble noite. (…) O mundo é máis fermoso que de costume. Os Humanos non o ven, tan ocupados en edificar nunha praza unha fogueira, coa alegría dos verdugos preparando autos de xustiza. E como van estar ledos, tan covardes como son? Dende os bairros chega un rumor como de 14 de xullo; axiña un sacerdote virá abenzoar, santificar, tolerar… unha discreta festa en honor ao apoxeo das Forzas do mundo. […] Ler mais

Share

Recital de Enma, Estíbaliz e Eduardo

enmapedreira.jpgOnte acudimos ao recital de poesía que tivo lugar no Centro On de Caixa Galicia n’ A Coruña (Cantón Pequeno, 9-11). Con Lía Santiso como mestra de cerimonias, a primeira intervención estivo a cargo de Enma Pedreira, quen nos propuxo o faro como símbolo do isolamento do ser e logo trouxo para a mesa un grande abano de revisitacións de personaxes coñecidas: Penélope, Carapuchiña Vermella, O Principiño e Alicia “a marabillada”. Tamén aproveitou a ocasión para declarar que a “denuncia social” é para ela unha motivación de peso no seu traballo creativo. […] Ler mais

Share

A primeira Fnac da Galiza

fnaccoruna_inaug.JPGHai un par de días inaugurouse a Fnac da Coruña. Do contido da tenda pouco poderei contar polo momento porque entre os oitocentos convidados, que contaba a organización e os mil e bastantes que calculamos, media unha diferenza suficiente para que só a sección de DVDs musicais deixase ben á vista o material exposto. Canto á xente, resultaba orixinal, divertida e, sobre todo, completa, a mestura de representantes culturais congregados. […] Ler mais

Share

“Punver”, por Yolanda Castaño

p1010040.jpgEstivemos este sábado pasado na Biblioteca Municipal Infantil e Xuvenil d’ A Coruña. Nun día de chuvia como aquel o propio era ter unha desculpa para non pasar todo o día na casa, e nada mellor que a presentación dun libro infantil para acudirmos toda a familia […] Ler mais

Share

facer Merzbau non ou posible?

p1010001.jpgVenres 15 de xuño Galería Sargadelos A Coruña asistir á presentación NON OU foi posíbel. Trátase dunha editora de EXPERIENCIAS, e todos experimentamos antes e despois da era da inconsciencia:

e dicir algo do que estorba non ou? e dicir alga

ou cociñala sobre as nádegas do pensamento, a bafexaren dubitativas. Alí estabamos eran 20:00 horas tempo aceso e inconcluso espíritos pendurados perante a carne humana Merzbau de lombo fresco. Aíp10100031.jpg están as fotos non ou? Pois pra que ollas as letras parvo leitor con vontade de interpretar o obscuro desexo que oculta a túa verdade? Da alma trata a psicoloxía, lembras? Pois procura a túa terapia non ou? Ou sucumbe ti tamén naquela sala coa luz lux lus media lus sombra bra brava luz que nos abrazaba,

e entretanto reconstruír o espacio para un ollo

era preciso noutro tempo.
Xente en volta almas concéntricas, todos a ver

facer Merzbau.

p1010020.jpgMerzbau non ou posible si si si si sístole diástole no corazón da arte, e un martelo na parede que procura o equilibrio… non ou posible? E os cravos, quen os libra do seu, aquel bateren todos na cabeza do cravo? Onde a dignidade de ser batido na cabeza até a desaparición escravo da materia? Ah tanto Merzbau con bau-baus de cores polo chan que as crianzas protexen do aborrecimento que os adultos cultivan con esmero e infelicidade. Happening ou performace, facer o paiaso se ti queres e o poeta éche o mesmo, e por acaso ser pintor e músico, mais tamén é abater os cálculos biliares da razón con palabrasp1010034.jpg ultrasónicas. Comamos os percebes da mar batida Merzbau e especies similares, amigos, que é a mellor sen dúbida non ou? Proximamente anunciaron MÚSICA e INTERVENCIÓN URBANA e outras hipóteses Merzbau ou non. NON OU? Ou si? Tanto fai, total

alguén dixo o
contrario (P)
de estar aquí.

Só foron dous artistas ceenses circenses (tres co da guitarra); e nós infancias a danzaren e palmas a bateren.

Share

Premiado poemario contra corrente

Xosé Luís Martínez Pereiro gañou con Os deuses suicidas o VIIº Premio Antonio Prados Ledesma de Viveiro. Do poemario a miña compañeira no xurado Lucía Novas e máis eu temos que dicir que sobresaiu claramente entre os candidatos. De inspiración surrealista, marca un fito nas miñas lecturas de poesía galega actual. Obrígame a viaxar aos noventa, cando eu propio estaba a desfrutar do libertario imaxinario de Breton, Paz, Helder, Cesariny ou António María Lisboa, e a voltar ás lecturas de tempos próximos con Cirlot, Gamoneda e Char, por exemplo. O mellor da poesía moderna sempre foi para min o fruto desa corrente de espiritualismo estético experimental; porque o surrealismo non é unha pose, como moitas sensibilidades superficiais afirman, é o experimentalismo espiritual dos artistas ateus. E como tal sustén unha procura gnóstica profundamente comprometida.pereirocolaxepalamades.jpg

Ora, teño que dicir que o xurado atopou neste poemario un certo “culturalismo”. Lucía facía notar referencias neste senso e eu digo aínda que a actitude xeral, unha vez escollida polo autor esta tendencia estética incanonizábel, informulábel, defende directamente un culturalismo que fai frente á poesía plana que tantas veces cheiramos nos xardíns de hoxe; como se nos estertores a “poesía da experiencia” dese por esmorecer nun social-realismo individualista e confesional que abarata a poesía até o saldo final.

E resulta ademais que do surrealismo (hai que recoñecer que desde que Gamoneda apareceu en escena) a varios membros da xeración dos oitenta oín falar ultimamente en termos positivos, como para tentar realimentar o discurso poético, entendo que de metáforas, claro, despois do que tanto hoxe se publica. E resulta tamén que a criticar o culturalismo vin membros da xeración máis nova, na defensa, semellaba, dunha poesía comprensíbel e interpeladora que faga vibrar na vida cotidiana o cidadán común.

Percibo xa, despois dun tempo a indagar con paciencia para non sucumbir a causa de insostíbeis ansias de polémica, liñas contrarias na poesía actual. Nalgúns casos desexos expresos antes do que consecucións, noutros perspectivas poéticas definidas que se atravesan nun punto de mil posíbeis e non volven encontrarse. Unha hereroxeneidade que adoro, e que me satisfai talvez moi tarde só polos meus ollos non seren capaces de ver o que outros hai tempo desfrutaban. Mais fique aquí esta opinión.

E para celebrar este encontro, nada mellor que homenaxear o Xosé Luís cun poema de René Char, de quen hoxe escoitei dicir a Ana Romaní no Diario Cultural era o centenario do seu nacemento:

Homenaxe e fame

Muller que te acompasas coa boca do poeta, ese torrente de lodo sereno, que o ensinaches, cando aínda non era máis do que semente cativa de lobo ansioso, tenrura dos altos muros lustrados polo teu nome (hectares de París, entrañas de beleza, o meu fogo ascende baixo a saia da fuga), Muller que dormes no polen das flores, deposita sobre o seu orgullo a túa xeada de medium sen límite, de modo que até á hora do toxal de osamentas el continúe a ser o home que para adorarte mellor retrasaba indefinidamente en ti o alvo do seu nacemento, o puño da súa dor, o horizonte da súa vitoria.

(Era noite. Apertáramonos baixo a grande aciñeira de bágoas. Cantou o grilo. Como sabía, solitario, que a terra non había de morrer, que nós –crianzas sen claridade– habíamos logo de falar?)

Os que permanecen, René Char (1945)

Share

Aos 16 sorprende o mundo editorial?

La Voz de Galicia (disculpen se poden a pésima versión galega que ofrece este xornal): “Un xaponés de 16 anos sorprende ao mundo editorial cunha novela sobre acoso escolar (Firma: Tomás García Yebra | Lugar: madrid)

Ten 16 anos. Chámase Isamu Fukui. Vive en EE. UU. Os grandullones do instituto Stuyvesant de Nova York fixéronlle a vida imposible e xurou vingarse. «é máis intelixente escribir un libro que coller unha metralleta», argumenta. Cando comentou a súa intención de relatar as súas vivencias, os grandullones ríronse del e déronlle algún que outro mamporro. Os seus pais, antes de que escribise War Boys lle regañaban porque non estudaba. Agora, coa aparición do seu libro en España e a súa próxima publicación en EE. UU., Alemaña e Italia, ponlle ojitos. Xa non é un vago. é un xenio.«Nunca fun un estudante modélico», confesou Fukui. «Para min os estudos son unha parcela máis da vida, pero non a principal», argumenta. Ler, o que se di ler, só leu a Tolkien, pero non O señor dos aneis, senón un volume de notas. «Neses comentarios aprendín como se constrúe unha novela», confesa. As súas fontes de inspiración foron as súas vivencias. Para relatar as escenas de acción botou man dos videoxogos. War Boys desenvólvese nunha cidade imaxinaria que se identifica con Nova York. O protagonista é Zyid, o líder da banda, que nunha pasaxe di: «Todos os días condúcennos como gañado ás aulas para obedecer e finxir respecto. Pero esta noite os war boys cambiarán o programa. Esta noite, amigos meus, mostrámoslles o seu gran fracaso, o fracaso de someter á nosa xeración».”War Boys

Esta noticia suscita un feixe de preguntas: Un rapaz de 16 anos sen lecturas pode suplir con talento (?) toda a pericia (!) que se precisa para escribir unha novela? Ter imaxinación é suficiente para escribir unha novela? É suficiente a sabedoría que fornecen os traumas da vida cotidiana para atopar contidos eficaces para un texto artístico? É suficiente ter “algo que contar” para construír unha obra literaria?

A cuestión de se hai unha idade mínima para facer literatura ten unha resposta fácil: nin máxima. Rimbaud aos 18 xa tiña escrito aquilo que pretendía dicir en poesía, así que puido dedicarse a partir dese momento a unha profesión de risco como o contrabando: a inmortalidade estaba asegurada. Ora, percibo a existencia de escritores sen lecturas (?!) como un tema que comeza a ser recorrente. Segundo parece a experiencia cotidiana de calquera individuo minimamente traumado, se contada directamente polo protagonista, non precisa de ningún coñecemento da tradición ou antitradición literarias. O que teñan escrito outros non interesa, os mestres non existen, as obras anteriores non inflúen a quen ninguén recoñece de facto como predecesor.

aventuragraficaloom.jpgMais… repasemos a noticia cando di: “Para relatar as escenas de acción botou man dos videoxogos”. Agora comprendo onde o rapaz aprendeu a estruturar un relato, para alén dun único libriño de Tolkien, por explícito que sexa; onde coñeceu modelos sobre o desenvolvemento das narracións de aventuras; como interiorizou a descrición psicolóxica das personaxes en contextos bélicos; como puido, en definitiva, familiarizarse co “abecé” da narrativa. Como aproveitou toda a “literatura” que tiña aprendido até o punto de sorprender os editores, sexa isto o que for.

É evidente que moitos dos mellores especialistas en Teoría literaria están a traballar onde realmente se gaña diñeiro: a industria do audiovisual. Ese espazo de comunicación artística en que o experimentalismo “fluflú” e de valor autoalimentado non dá un céntimo porque non se apoia en nada semellante ao que os vellos teóricos chamarían universais emotivos ou algo semellante. Que barata vai a vangarda nestes tempos en que a tradición é ignorada!

PS: O autor presentou a novela este 8 de xuño ás 13:00 horas nas FNAC de Barcelona e Madrid ao mesmo tempo, mediante o don da ubicuidade que posibilita unha videoconferencia desde Nova Iorque.

Share