De amor e deserto: sobre “As máscaras de Cronos”, de Ramón Caride Ogando

As máscaras de CronosOfrécenos Ramón Caride neste volume a compilación de tres libros publicados (Cerne das labaredas, Flor no deserto e Xeografías de sal) e dous con textos inéditos ou só publicados en revistas e libros colectivos (Diacrónica e Addenda). Con cumprido prólogo de Xosé Lois García e un epílogo composto por un poema de A. Soares de Moura dedicado ao autor, As máscaras de cronos constitúe até a data o contribución de Ramón Caride á poesía galega, unha vez que os dous poemarios anteriores, Paisaxe de verde chuvia (1986) e Tudo quanto há no mundo (1989), son considerados polo autor obras de aprendizaxe.

A lectura destes versos deseguida delata unha preferencia pola temática amorosa, declaradamente erótica en moitos casos (“… o seme é a escuma / das ondas que baten / na costa do teu corpo / onde afogan as angurias”, p. 77). Despois da ambientación telúrica, por veces de sensibilidade case machadiana (“Melancolía pouco orixinal / entre as follas tenues / dourados solpores”, p. 44) d’O cerne das labaredas, en Flor do deserto preséntanos unha especie de road movie cunha emotividade que depara en ocasións no exceso e no amor dun só uso. Un erotismo de blue jeans suados no contexto dun deserto sen norte mergúllanos nun soño en que facemos nosos o vodú, o candomblé e os salaios can’t stand it (p. 94). Entre referencias ao jazz, a decadencia social, os réptiles do deserto e a prostitución (“as fulanas das american bars cumpridas de peito”, p. 117) crea Caride un ambiente que en ocasións tomba para un patente “tremendismo” (“mentres os cans ouveaban / devorando os nosos corazóns”, p. 115). En definitiva, unha oferta temática ampla en que tamén o mar, a aldea, o cómic, un naturalismo case metafísico e a lembranza revoltaria de aqueles que “xogan duro” (“gustábamos das bandas cando they play it hard”, p. 124) caben e non esgotan as liñas de contido.

Versos que mostran a propensión ao verso lixeiro (“amei a poesía espida estética pura”, p. 214), sosteñen en ocasións un experimentalismo de interese incerto, como no caso de “Erótica alfabética”, en Xeografías do sal, que non obstante foi galardoado co Accésit do Premio de Poesía “Miguel González Garcés” en 1998.

(Publicado en Protexta. Suplemento de libros da revista TEMPOS NOVOS, 2, 2007)

Share

by

Alfredo Ferreiro nasceu na Corunha em 1969. Estudou Filologia Hispânica e iniciou-se na Teoria da literatura. É membro da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega e da Associaçom Galega da Língua. Tem participado desde 90 em inúmeros recitais de poesia e colaborado em revistas galegas e portuguesas, entre elas Anto e Saudade, sob a direção de António José Queiroz. Na atualidade é membro do Grupo Surrealista Galego. Como crítico tem colaborado em publicações periódicas impressas como A Nosa Terra, @narquista (revista dos ateneus libertários galegos), Protexta (suplemento literário de Tempos Novos), Dorna e Grial, para além de em diversos projetos digitais. De 2008 a 2014 dirigiu, junto com Táti Mancebo, a plataforma de blogues Blogaliza. Desde 2006 é asíduo dos meios eletrónicos, em que se dedica à divulgação da literatura e do pensamento crítico. Atualmente colabora no jornais Praza Pública e Sermos Galiza. A inícios de 2014 fundou, junto com Táti Mancebo e Ramiro Torres, a revista digital de artes e letras Palavra comum, dirigida ao âmbito lusófono. Desde outubro de 2015 é coodenador do Certame Manuel Murguía de Narracións Breves de Arteixo.