Saudade 9, mais un número da fraternidade

Nestes días chegou polo correo ordinario, agora case extraordinario, o novo número da revista Saudade, esa revista portuguesa dirixida e redixida por amigos que muito aprezamos. Entre portugueses, brasileiros, españois e gregos, para alén de Xosé Lois García, un habitual da publicación, tres galegos colaboradores d’ O levantador de minas participamos neste número. Eis os nosos poemas:


AUTORRETRATO

De existir o vento
levaría o cabelo longo sobre os ombros.

De existir a chuvia
as bágoas derivarían por unha face tersa.

De existir os ósos
seguiría as túas pegadas pola terra
e no movemento
o meu corpo acharía unha posición exacta.

Algo está a faltar e non lle atopo nome.
Como designar un arrecendo cálido
de palmas simétricas.

De existir o tempo
dedicaría a cantar a vida enteira.

E aínda agora me pregunto
canto frío son capaz de atesourar.

Tati Mancebo


CORPO TRANSFORMADO

Ao Nacho Baamonde, pelo seu Ígnis.
Ao Levantador de Minas.

Sábio e inocente. obscuro ainda para
Este caminhar entre ruas de outro tempo,
Na cidade em que ninguém nasce,
Estou pronto para abrir a vida ao meio,
E navegar dentro dela à procura do que
Ainda está por se queimar na minha boca.

Serei, por fim, o teu amante sereno,
Como o vinho a se derramar pelo corpo,
Dentro e fora do mapa infinito em que
Chega a minha fome a se facer poema,
Ou casa para a minha mudança, precisa,
Em olho multiplicado sobre o universo.

Ramiro Torres


Ó CORPO QUE ME FOSTE ENTREGUE POR UM CORPO DORIDO

Ó corpo que me foste entregue
por um corpo dorido,
só es terra, lágrimas e sangue
que alimentam um grão de milho.
Hás de fundar-te em mim como ruína
que minha alma sepulte,
e nada queiras ser desde esse dia
senão a mala de mais uma viagem.
Então dançarei com as pedras minhas
em círculos vagos, hierofanias
ocultas restabelecerão
nas prisões tavernas
nos betões flores acessas.
Corpo que a dor trazes
de todas as partes do mundo,
portarás às costas a verdade avulsa,
farol de amor sobre uma torre de carne.
Uma brisa nova tocará tua pele
de animal renascido,
teus bigodes felinos vibrarão
no amanhecer dos sentidos
que um novo mundo percebem
transmutados, humanos,
para sempre de tristeza feridos.
À espera —sentinela perpétua—
do pranto mercurial aguardarei o sinal
que me há-de transportar
sobre a terra e o mar
—criança sorridente—
sob o sol, adormecido.

Alfredo Ferreiro

Share

Ars amandi de Blanco-Amor

Por amabilidade de Xavier Alcalá chega ás miñas mans un libro singular: a obra poética amorosa de Blanco-Amor. Coeditado polo PEN Clube de Galicia e Editorial Galaxia, conta co patrocinio de Caixanova e a Diputación de Ourense. Editada ao grande, ofrece reproducións de deseños do autor, de cartas manuscritas e mecanoscritas, fotografías de época e notas aclaratorias sobre os poemas. En formato grande (27x23cm) e papel de catálogo de arte, conta cunha “Carta-proloquio” de Luís González Tosar: «Si, Eduardo si, eiquí todo cambeou —como di Francisco Brines, grande poeta e magnífica persoa—, pero seguro que tí estarás pensando: “non será para tanto”. Nin moito menos que para tinguir coa cor das rosas a España que aceptou, maioritaria e normalmente, a aprobación da Lei 13/2005 do 1 de xullo, que modificou o Código Civil en materia de dereito ao matrimonio. Moitísimo menos esta Galicia bífida, gobernada polos socialistas do PSOE e os nacionalistas do Bloque. E que che podo contar de Ourense? Ai, si, alí foi noticia un nadador contra corrente. Pepe Araújo, concelleiro de cultura, a súa foi a primeira voda homosexual da cidade. O rapaz non fixo caso ningún das negativas do seu partido, o P.P. Hai Auria, Auria, tan igual e tan distinta!»

Share

Palabra e imaxe na construción poética

Como o espazo reservado para os comentarios na casa do amigo Roger Colom, agora paseante estranxeiro en Buenos Aires, xa se nos fixo pequeno, acordamos continuar a conversa de xanela a xanela polo patio de luces. Se cadra que alguén máis se asoma a tender a roupa e ten vontade de botar unhas parrafadas, que non se prive, que non hai necesidade.

“Empecé a responder a los comentarios que Tati ha hecho al post sobre los mapas de poemas. Pero pronto me di cuenta de que mis comentarios hacían ya otro post. Así que aquí va:

No está mal eso de un solo poema-laberinto, obra obsesiva de toda una vida. Supongo que el último enlace conduciría al principio, al poema en sí. El laberinto siempre es autorreferencial (supongo que por eso le gustaban tanto a Borges), y la salida no tiene sentido, dentro de la lógica del laberinto. Es una especie de fórmula para cuando te canses o te llamen a comer. Así que el laberinto de verdad sólo lo es cuando es infinito. Lo del laberinto en línea recta, y esas cosas.”

Eu creo que non. Sabemos que ese sería o último mais nunca chegaría a concretarse porque o poeta debería morrer antes. Read More

Share

Ramón Villares contra a novela histórica

Ramón VillaresRamón Villares: “A novela histórica paréceme unha mala solución a un problema. Un escritor debe, basicamente, contar o que sucede na sociedade na que vive. Cando ten que recorrer de forma sistemática ao pasado paréceme demasiada perífrase. É un modo indirecto de rexeitar o relato dos historiadores e apreciar outro. Os historiadores deberiamos tomar nota desta circunstancia”. (Culturas, p. 13. Entrevista de Camilo Franco. En La Voz de Galicia, 11-08-2007)

Non me parece razoábel que a novela sexa criticada como xénero desde posicións extraliterarias. Opinións deste teor en contra da novela histórica, un subxénero estabilizado desde o século XIX, delata problemas, si, mais non no ámbito da literatura. Read More

Share

Narrativa galega ou tradución?

Marina Mayoral: «Tardo anos en escribir unha novela e escribo en galego e en castelán indistintamente. Cando estou en Galicia, nos veráns escribo en galego. Despois traduzo os capítulos do galego ao castelán e os que están en castelán ao galego. […] Creo que [a narrativa galega] está ao mesmo nivel que o resto de Europa.»

Será entón que toda a obra galega de Mayoral é –no mellor dos casos– nas súas tres cuartas partes obra en castelán traducida pola autora? Só escribe literatura en galego no verán? Read More

Share

Cesáreo Sánchez, procurador da idea sensíbel

p1010192.JPGDespois de abandonar ao Xurxo Souto na Feira do libro coa presentación da nova edición ampliada dos seus Contos da Coruña, ás 20:00 estaba eu na Sargadelos acudindo a unha nova cita cos “martes literarios”. O protagonista da velada era Cesáreo Sánchez, poeta que sigo desde a miña tenra xuventude e do que sempre gardei a impresión de ser un home de cálido verso curto e espírito afábel e considerado. Pois ben, desde esta velada ademais terei que acrecentar aos seus atributos unha sinceridade elegante e unha extrema hospitalidade, despois de comprobar como nos ofreceu os mellores produtos da casa poética que leva erguendo ao longo dos anos.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/mCAUv-tS8DM" width="170" height="140" wmode="transparent" /]

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/Ln2Y-KqnTWM" width="170" height="140" wmode="transparent" /]

Comezou Yolanda Castaño unha breve e atinada introdución ao poeta que todos alí aceptamos máis por rigor e cortesía da casa que por necesaria presentación. Read More

Share

Contos da Coruña

 

O río de Monelos, os contos do fielato, Pucho Boedo, a lenda do Santo Amaro, Finita Gay, Urbano Lugrís, as comparsas do Antroido… Mil anos de historia e mil historias esquecidas que os máis vellos poden desfrutar e os máis novos coñecer a través do estilo fresco e espontáneo de Xurxo Souto.

A presentación, unha chea de xente que aplaudiu a rabiar e escoitou emocionada o inquieto fluír do relato das súas vidas.

[gv data=”ytB0uSMktMU” width=”400″ height=”329″][/gv]

Share