Contos da Coruña

 

O río de Monelos, os contos do fielato, Pucho Boedo, a lenda do Santo Amaro, Finita Gay, Urbano Lugrís, as comparsas do Antroido… Mil anos de historia e mil historias esquecidas que os máis vellos poden desfrutar e os máis novos coñecer a través do estilo fresco e espontáneo de Xurxo Souto.

A presentación, unha chea de xente que aplaudiu a rabiar e escoitou emocionada o inquieto fluír do relato das súas vidas.

[gv data=”ytB0uSMktMU” width=”400″ height=”329″][/gv]

Share

by

Alfredo Ferreiro nasceu na Corunha em 1969. Estudou Filologia Hispânica e iniciou-se na Teoria da literatura. É membro da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega e da Associaçom Galega da Língua. Tem participado desde 90 em inúmeros recitais de poesia e colaborado em revistas galegas e portuguesas, entre elas Anto e Saudade, sob a direção de António José Queiroz. Na atualidade é membro do Grupo Surrealista Galego. Como crítico tem colaborado em publicações periódicas impressas como A Nosa Terra, @narquista (revista dos ateneus libertários galegos), Protexta (suplemento literário de Tempos Novos), Dorna e Grial, para além de em diversos projetos digitais. De 2008 a 2014 dirigiu, junto com Táti Mancebo, a plataforma de blogues Blogaliza. Desde 2006 é asíduo dos meios eletrónicos, em que se dedica à divulgação da literatura e do pensamento crítico. Atualmente colabora no jornais Praza Pública e Sermos Galiza. A inícios de 2014 fundou, junto com Táti Mancebo e Ramiro Torres, a revista digital de artes e letras Palavra comum, dirigida ao âmbito lusófono. Desde outubro de 2015 é coodenador do Certame Manuel Murguía de Narracións Breves de Arteixo.

One thought on “Contos da Coruña

  1. Grazas a este singular libro descubrín que a cafetería do parque de campismo onde a miña familia pasa as vacacións desde hai máis de vinte anos é unha antiga fábrica de secado de bacallau de Palmeira que tivo que ver coa creación da primeira frota de altura galega dos anos vinte do século pasado. Agora non podo esquecer este dato cada vez que atraveso o restaurante camiño da Praia de Coroso (Ribeira).

Comments are closed.