O anxo delincuente

Amadeu Baptista
Antecedentes criminais. Antologia Pessoal 1982-2007.
Edições Quasi: Vilanova de Famalicão, 2007.

Titulo esta breve presentación da obra de Amadeu Baptista tal como fixen a primeira vez que escribín sobre ela. Pasaron oito anos e viñeron máis dez novas obras, e a perspectiva que defendín na altura como específica da súa poética debe manterse; porque na súa obra o ser humano, puro e portanto divino de partida, continúa a ser descrito na súa polución permanente polo demoníaco através da experiencia da vida.

Así, unha infancia saturnal continúa a ser unha das pedras basilares. A infancia de quen recoñece nas treboadas familiares un destino inmerecido, sobretodo para quen pola súa idade non debe cumprir penitencias. Eses cálculos cardíacos que todos coñecemos, e que algúns individuos engrosan inevitabelmente no corazón até que ningún espazo resta para a alegría. Porén, Baptista fálanos ademais do amor, chave do sentido da existencia, da creación artística como exploración de ámbitos de liberdade e da vontade gnóstica a que como actitude final todas estas experiencias deben conducir un intelecto rigoroso.

Polo camiño, moitas torres caen perante as ansias do poeta por reflectir sobre a utilidade de certas actitudes humanas, en particular no social. Así, as institucións relixiosas resultan indirectamente sinaladas como baluartes da traizón ao humanismo que todas elas se atribúen, cando os seus símbolos son diseccionados polos escalpelos do amor e a xustiza: “LAVA PÉS / Cingido o corpo aos vossos pés solenes, / com os joelhos em terra a as mãos na água, / inclinando-se a cabeça para o chão e o olhar / à tensão das coisas submetido, / suporto-vos a maldição de serdes homens, / criaturas da terra que o céu acossa.” E as políticas, pola súa parte, son enfrentadas ao seus mesmos alicerces: “Por essa estrada ia a descobrir os gregos / e não tardei a ver com que punhais / trabalha a insídia e aos abutres / se não devem confiar os braços levantados / para a prece comum.”

Poesía sen circunloquios, dirixe ao alvo máis sensíbel imaxes nítidas de realidades esenciais encarnadas en verso sólido e polido, sabendo cada cousa chamala polo seu nome. Un nome poético, é claro, o máis exhaustivo na descrición da complexidade do mundo.

[Texto publicado en Protexta, 3 (Suplemento da revista Tempos Novos)]

Share

by

Alfredo Ferreiro nasceu na Corunha em 1969. Estudou Filologia Hispânica e iniciou-se na Teoria da literatura. É membro da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega e da Associaçom Galega da Língua. Tem participado desde 90 em inúmeros recitais de poesia e colaborado em revistas galegas e portuguesas, entre elas Anto e Saudade, sob a direção de António José Queiroz. Na atualidade é membro do Grupo Surrealista Galego. Como crítico tem colaborado em publicações periódicas impressas como A Nosa Terra, @narquista (revista dos ateneus libertários galegos), Protexta (suplemento literário de Tempos Novos), Dorna e Grial, para além de em diversos projetos digitais. De 2008 a 2014 dirigiu, junto com Táti Mancebo, a plataforma de blogues Blogaliza. Desde 2006 é asíduo dos meios eletrónicos, em que se dedica à divulgação da literatura e do pensamento crítico. Atualmente colabora no jornais Praza Pública e Sermos Galiza. A inícios de 2014 fundou, junto com Táti Mancebo e Ramiro Torres, a revista digital de artes e letras Palavra comum, dirigida ao âmbito lusófono. Desde outubro de 2015 é coodenador do Certame Manuel Murguía de Narracións Breves de Arteixo.

One thought on “O anxo delincuente

  1. Pingback: Amadeu Baptista recibe o Natércia Freire 2007 : O levantador de minas

Comments are closed.