Amadeu Baptista recibe o Natércia Freire 2007

Noso prezado amigo Amadeu Baptista vén de recibir máis un premio, esta vez o Premio Nacional de Poesia Natéria Freire 2007 pola súa obra Poemas de Caravaggio. Acrecenta así este galardón a unha longa serie de recoñecementos públicos:

  • Prémio Nacional de Poesia Natércia Freire 2007
  • Prémio Nacional Sebastião da Gama 2007
  • Prémio Teixeira de Pascoaes 2004
  • Prémio Vítor Matos e Sá 2001
  • Prémio de Poesia e Ficção de Almada 2000
  • Prémio Pedro Mir, na categoria de Língua Portuguesa, México 1993

É realmente un poeta que coñece ben a Galiza, como testemuñan as súas innúmeras colaboracións en proxectos galaicos aquén e alén Miño. Coñecino no Festival de Poesia no Condado a mediados de 90, e desde a altura non puiden deixar de ser un fiel admirador do seu traballo poético. Neste sentido, hoxe teño o pracer de anunciar que estou a traballar nunha selección bilingüe da súa antoloxía persoal Antecedentes criminaisRead More

Share

XV Premio de Poesía Espiral Maior

[kml_flashembed movie="http://video.google.com/googleplayer.swf?docId=5827287920887028110&hl=es" width="320" height="240"/]

O xoves pasado tivo lugar a presentación de Profundidade de campo, de Yolanda Castaño, XV Premio de Poesía Espiral Maior. Cunha sala repleta de público, na presentación o escritor e director de Ámbito Cultural de El Corte Inglés Ramón Pernas celebrou os méritos de Yolanda e anunciou unha nova inxección económica no galardón, que atinxirá o ano próximo os 15.ooo euros, como mostra irrefutábel do compromiso da entidade que representa co xénero poético na nosa comunidade.
Miguel Anxo Fernán Vello, como editor principal da escritora e membro do xuri, tamén manifestou a súa alegría polo destino do premio deste ano. Ao tempo, quixo resaltar que esta circunstancia na vida literaria de Yolanda era o contexto adecuado para recoñecerlle o camiño percorrido e os esforzos realizados ao longo de xa 12 anos na creación poética, considerando neste sentido que unha evidente fase de madurez artística brilla neste poemario.
Xosé María Álvarez Cáccamo, como membro do xuri e perspicaz crítico literario, Read More

Share

Xavier Alcalá presenta Unha falsa luz en Bruxelas

O noso prolífico Xavier Alcalá apresenta esta tarde en Bruxelas (Livraria Orfeu) Unha falsa luz, a terceira novela de “Evanxélica Memoria“, unha triloxía que ben podería anunciarse como a primeira triloxía de novela histórica —rigorosamente planificada como tal— da literatura galega. Mil duascentas páxinas en total dedicadas á represión que a comunidade galega dos evanxélicos padeceu desde a chegada ao poder dos militares golpistas e dos fundamentalistas católicos no pasado século. Unha parte da Historia deste país rica en anécdotas, penalidades e desterros que aínda hoxe as máis modernas Historias da Galiza non foron capaces de encetar. Cousa que a partir de agora será fácil para os investigadores, até porque Alcalá nos ten confirmado que está disposto a ceder o froito das súas propias investigacións (testemuños directos e indirectos, cotexo de documentos históricos dos que garda copia, etc, recollidos por el aquén e alén do Atlántico) a aqueles estudosos interesados, unha vez que el xa tomou o que precisaba para alimentar a súa colosal creación literaria.

A. F.

Share

XX Premio Nacional de Poesía Xosemaría Pérez Parallé

Onte acudimos á entrega de premios do XX Premio Nacional de Poesía Xosemaría Pérez Parallé, organizado polo Círculo Mercantil e Industrial Unidade de Fene e apoiado polo Concello de Fene. O premio este ano foi gañado por Valentina Carro Padín (1984) co poemario titulado Debaixo de Dziga Vertov hai unha buxaina. A poetisa, aínda que non puido presentarse para recoller o premio, protagonizou o acto cunha montaxe lúdico-literaria que agradou o auditorio: unha caixa sorpresa con diversos materiais e funcións que implicou os presentes nun exercicio de azar creativo que deparou nun texto lido polo seu representante. Felicitamos desde aquí a Valentina polo premio e o seu espírito creativo, e agardamos a lectura dun seu poemario anunciado como recuperador das vangardas históricas. Facto que nos fixo lembrar que este ano o libro premiado en Viveiro foi un claro alegato pola vixencia da estética surrealista. Será que a vangarda que non tivemos na altura dos sistemas literarios normalizados periodicamente asalta a nosa poesía como unha necesidade insatisfeita? Ao tempo, lembrei as miñas primeiras incursións na poesía nos noventa como unha tentativa feroz por imbuírme do espírito libertario surrealista através do exercicio da escritura automática:

Estamos no prado. Em redor roxas flores
e magníficos mistérios. Quando o quadrado do sol
ganhe uma volta
voltaremos ao buraco das nosas sombras
— — —
Na noite o sol come na sombra.
É um reflexo fugaz que nos adverte sua presença.
A não ser polos espelhos do lago
a noite asfixiaria os nossos pulsos tensados. Read More

Share

A poesía cotiza á alza n’ A Coruña e Sarria

Estivemos onte na presentación de Profundidade de campo, de Yolanda Castaño, XV Premio de Poesía Espiral Maior. Foi no espazo de Ámbito Cultural de El Corte Inglés que, en presenza da autora premiada, críticos, editores, escritores, medios e un numeroso público, o ser director, Ramón Pernas, anunciou un novo aumento da dotación do premio, que o ano próximo atinxirá os 15.000 euros. Así, o Premio de Poesía Espiral Maior, que coñeceu un apoio económico decisivo de Ámbito Cultural desde a súa 14ª edición, de novo se destaca no contexto galego como o de maior valor económico. Mesmo a nivel estatal, poucos son valorizados con esta rotundidade, tanto na poesía canto noutras áreas da escrita. En breve publicaremos imaxes do evento.

No mesmo acto, por outra parte, celebramos a noticia que nos deron os amigos da A. C. Ergueitos sobre o Premio de Poesía Fiz Vergara Vilariño: o Concello de Sarria aposta vigorosamente polo xénero e eleva a contía do premio de 3.000 a 6.000 euros.

A. F.

Share

Interrogantes, enunciações, enigmas de Rustam Çiçek

O poeta turco Ali Rustam Çiçek (Kónia, 1918 – Istambul, 1978) é um grande desconhecido, mesmo no seu próprio país, pois não deixou uma obra de publicação regular. O único livro publicado em vida foi numa tiragem de pouco mais de mil exemplares, muitos do quais foram queimados pela represão kemalista. O seu título: “Velas, âncoras e lábios” era uma reivindicação absoluta da liberdade individual através do amor, levando a poesia turca além do formalismo e do decadentismo de influência persa. Compartiu cela com Nazim Hikmet, de quem parece ter recebido uma clara influência, ainda que ele nunca militou nem compartiu as suas ideias comunistas. Sempre considerou a Hikmet como alguém que estava muito acima da sua própria ideologia.

O poema que aqui apresento traduzido, graças à versão francesa de Gilles Fauquier, foi publicado numa revista de príncipios dos anos setenta e é um dos últimos poemas escritos pelo autor (os últimos cinco anos da sua vida deixou de escrever), quem faleceu em estranhas circunstâncias, afogado nas águas do Bósforo.

Read More

Share

O único que queda é o amor, de Agustín Fernández Paz

Como o mesmo Agustín anuncia nalgunhas das súas historias, nunca sabemos até que punto un pequeno acontecemento cotián pode darlle a volta ao día ou mesmo facer mudar a nosa vida enteira. O noso carteiro, que chama á nosa porta todas as mañás ás doce, porque sabe que sempre estamos, aínda ignora que, pola súa intercesión, estou agora a tentar comunicarlles unha mínima parte da grandísima emoción que me invade trala lectura atenta e compulsiva do último libro de Agustín Fernández Paz. Coñeciamos o título desde hai semanas, faláranos del e mesmo colocaramos no noso escaparate un vídeo cun dos relatos que o compoñen lido polo autor. O carteiro tamén descoñece que unha vez pechada a porta abrín o paquete e comecei a ler até que o rematei.

Ficarei eternamente agradecida a Agustín por ser un escritor que le, aínda que sexa motivo de gabanza para outros dicir o contrario. Adoro as citas cando colaboran na construción das historias, na elaboración artesanal da beleza. Encántame o modo en que introduce a poesía ao longo de todo o libro e, sabendo que boa parte dos seus lectores son xente moi nova, non imaxino que sexan quen de se resistiren a saber máis de Valente, de Neruda, de Yeats ou de Auster, logo de ler este libro que, pola aparente sinxeleza formal que conseguiu atinxir, non hai outra maneira de ler por primeira vez que devorándoo en poucos bocados.

As historias, menos en número que os títulos, xa verán por que, reflicten que os actos de covardía teñen normalmente consecuencias eternas e que se estes se dan no terreo do amor, onde case todo ten lugar, os seus efectos serán sen dúbida devastadores porque o amor sempre permanece, non así nós nin as nosas lembranzas.

Os finais. Tristes na maioría, revisten noentanto o desencontro cunha capa de optimismo, pois fica claro que podían ser ben distintos de os protagonistas teren apostado decididamente polo amor antes que conformarse co orgullo de telo vivido nalgún momento.

Os personaxes. Persoas e animais, algúns con nome e outros sen el, vivos e mortos ou só imaxes esvaídas de orixe incerta, transitan os mesmos espazos que existen até nos lugares máis recónditos onde a vida humana se dá, como os mesmos movementos unha e mil veces repetidos polas abellas que cohabitan toda a vida sen se coñecer.

As palabras. Absolutamente sublimes, e calquera outra cousa que tentase dicir a partir de agora sobre elas desmerecería absolutamente.

As ilustracións. Da mesma cor que os meus pensamentos mentres lía o libro, acompañan de igual modo o relato e o lector, só se permiten definir até onde a mesura aconsella no oído do gran Pablo Auladell. Imaxes de ollos entornados, como as que veñen á nosa cabeza nunha lectura que, como xa dixen, convida ao apresuramento, primeiro ao longo do relato inicial, e logo a cabalo de todos os mais.

Augurámoslle un grandísimo éxito a este libro, tanto de crítica como de vendas, o que significa, que haberá moitas, moitas persoas que gostarán das historias, que se sentirán identificadas, que compartirán sentimentos sen se coñeceren porque ao final, “na vida o único que queda é o amor”.

T. M.

Share