A Coruña somos moitos, e aínda cabemos máis

Como xa dixo o compañeiro Martin Pawley, hoxe é o grande día. Remítovos ás súas palabras porque eu non son capaz de escribir. Ouvo os ensaios, vexo as faces e escoito do Gran Can que existe neste país unha creatividade asombrosa que o fai gozar día após día. E unha música sobre outra música fanme danzar por dentro.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/FqS89aKUTIo" width="320" height="240" wmode="transparent" /]

Share

“Poesía difusa”, poesía cantada e poesía apañada do chao no Día da poesía

En primeiro, unha mostra de novos formatos para o xénero que abren fantásticas perspectivas creativas:
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/Dtm5v4o2xNs" width="320" height="240" wmode="transparent" /]

En segundo, un video que me transporta aos primeiros tempos na escritura, cando por primeira vez na vida as aborrecíbeis tardes de domingo pasaron a transportar a experiencia do que debeu ser unha aproximación da plenitude:
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/laWOBCnAwFM" width="320" height="240" wmode="transparent" /]

E no final, unha delicatessen poético-plástica:
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/RtMx13HJMhU" width="320" height="240" wmode="transparent" /]

A. F.

Share

Sobre a triloxía

A noite acesa de Xavier Alcalá

“Eu cando vexo isto digo:
canto amor e canto odio”
M. Molares (testemuña)

Xavier Alcalá na súa casa da Coruña - Fot. de Alfredo FerreiroA finais dos 90 don Manuel Molares Porto, ancián da igrexa de Ares, contactaba con Xavier Alcalá para comunicarlle o interese da comunidade evanxélica en publicar a heroica xesta que viña de protagonizar no século XX. Procuraban un rapsoda inspirado que elevase o seu pasado recente a rango de arte, para facilitar deste modo a lembranza e a reflexión sobre os esforzos tamaños que só pola fe inquebrantábel no Amor tiña logrado realizar a comunidade. Os acontecementos do pasado, convertidos en literatura, pasarían de ser reais a seren verdadeiros. Porque a Verdade, inapreensíbel racionalmente dos infinitos puntos de vista que a completan, só pode ser mostrada integralmente da perspectiva artística. […] Ler mais

Share

Dicionario do estremecemento, de Miguel Anxo Fernán Vello

O blues do estremecemento

Dicionario no aspecto externo, pois os poemas son titulados tan só con isoladas palabras a modo de listaxe lexicográfica (“Confusión”, “Nai”, “Poetas”, “Paciencia”, “Río”, “Pel”, “Civilización”…), no seu interior un rico imaxinario respira nunha reflexión humanista de grande fólego. As contradicións da experiencia vital que perturban o ser humano maniféstanse largamente no poemario como caos universal: a luz face á sombra, o lume face á auga, o silencio face á voz… Un eterno designio: “Estamos condenados / ao doloroso labirinto / de vivir.”

Mais esta condena non é o destino real, senón o aguillón con que a vida nos obriga a enfrentar o reto do coñecemento. No poemario de Fernán Vello múltiplas son as orixes do “estremecemento”, mais só unha a reacción positiva perante as continxencias: “a brasa que nos fai vivir” debe conducirnos a unha procura gnóstica, é dicir, á fórmula revelada en que a calor cósmica que posuímos nos outorgue luz: “Mais seguimos á procura de nós mesmos, / da palabra perfecta que nos salve / e que invada o mundo.” […] Ler mais

Share

O xiro postal, de Ousmane Sembène

O vindeiro mércores 12 de marzo ás 20 horas na sala de prensa da Fundación Caixa Galicia da Coruña (no edificio dos Cantóns) preséntase o libro O xiro postal, de Ousmane Sembène.

Acabo de rematar de ler O xiro postal, por recomendación de Martin Pawley, bo amigo e epiloguista da novela. Gostei inmenso, porque é a primeira historia sobre negros, si, é unha novela sobre negros, que leo escrita por un negro que, ademais non ten interese ningún por ser branco porque iso non fai sentido que marque ningunha direfenza, o asume con perfecta naturalidade. […] Ler mais

Share

Por fin A Coruña soa como nos nosos soños!

Despois de moitas vicisitudes e dous anos de traballo, aquela creatividade que naceu nas nosas mans de axentes culturais principiantes está a dar o froito desexado. O proxecto naceu na nosa casa, sen máis fundamento que a inspiración e a confianza en que as cousas ben feitas atopan o seu momento necesariamente. Isto, claro, xunto cun coñecemento da discografía do Gran Can que o erixía no portador do talento que precisabamos para xuntar os ingredientes de arte integral, intelecto, versatilidade e un espírito que entende o popular como cerne da cultura mellor acabada. A rúa e o conservatorio de música construídos coa mesma pedra. […] Ler mais

Share

Sobre os soportes literarios, Alberto Vázquez-Figueroa

«peticion de novelas

No me es posible colgar todas mis novelas en la red, pero quien desee alguna no tiene más que enviarme su dirección de correo electrónico y la recibirá gratuitamente siempre que sea para su uso particular. Aun no dispongo de “Tuareg”. “Icaro”, “Centauros” y alguna otra mas.

Fijado por VazquezFigueroa | Comentarios (55)»

Share