III Encontro de novos escritores AELG: o recital (5/5)

Este sábado acudimos ao Museo de Belas Artes da Coruña para presenciar o recital poético proposto no III Encontro de Novos Escritores organizado pola AELG. Despois de seguir co máximo interese os discursos e coloquios promovidos por uns intervinientes entregados a reflexións de fólego nas xornadas anteriores (e que referenciaremos aquí), o colofón do recital debeu sorprender a moitos. A mantedora foi Antía Otero e os artistas Estíbaliz Espinosa, María Lado + Lucía Aldao, García (Dios Ke Te Crew), Enma Couceiro, Celso Sanmartín e O Leo (por orde non de actuación senón de aparición no vídeo seguinte). Sen dúbida existía un interese por parte da organización en que puidésemos desfrutar da grande variedade de formatos existente para o poético na actualidade. O resultado foi un espectáculo fresco e penetrante, que fixo que sintamos orgullo de pertencer a un colectivo de creadores permeábeis socialmente e comprometidos coa mellora continua do seu talento.[kml_flashembed movie="http://es.youtube.com/v/6uckMbslq8M" width="320" height="240" wmode="transparent" /]

Share

A resposta de Xavier Lama sobre o Premio de Poesía Miguel González Garcés

Xavier Lama: “Hai uns meses comunícanme que fun finalista do González Garcés despois dun disputado debate, que remata con 3 votos a 2 a favor de Estévez, quen me merece todo o respecto.” […]

Segundo se recoñece aquí, alguén comunica a Lama que perdeu por pouco a votación: esta información, que debe pertencer á Acta do Xuri 2008, é pública? Temos todos os cidadáns acceso a ela? Ou os finalistas? Creo que estes datos non deben trascender do ámbito da documentación interna dos premios, e que o rigor nestes casos é fundamental para o prestixio dos galardóns. Porén, non pensen que estes lercheos non son parte do procedemento acostumado en tantos e tantos outros casos. Nalgúns, e falo con tanto coñecemento de causa como poucas ganas de dar datos, fíltranse informacións deste teor sen que ninguén aparentemente sinta vergoña propia nin allea. Somos así, parece ser, polo noso “caraute racial”, como dirían os galegos de hai cen anos? Para min o positivo deste asunto, inxustizas varias á parte, é que nos cuestionemos con seriedade se os modos de proceder que até aquí usamos son válidos para a época presente. Talvez moitos desexamos: a) Que as normas acordadas sexan explícitas e aplicadas a todos por igual mediante modos transparentes e absolutamente rigorosos; b) Que as opinións contrarias sexan abertamente defendidas en coloquios que promoven a mellora dos procedementos; c) Que tanto o poder de arbitraxe canto as decisións finais dos tribunais non se tomen de xeito personalista; d) etc…

Continúa Xavier Lama: “O máis abraiante é o espectáculo alimentado nalgunha web, sen dúbida por un grupiño de colegas que manexan varias claves en Internet e fan insinuacións dunha repugnante baixeza moral. Desde posibles sopros do xurado ata que eu tamén tiña poemas que non eran inéditos no meu libro, o catálogo resulta alucinante. A insidia, a falsidade e a calumnia campan ás súas anchas. Pero se isto só é un premio literario, non a invasión de Iraq… Un amigo meu defíneo como unha “estratexia de linchamento”. Outro recomendábame que non escribira nada, que deixara pasar todo isto, porque a Internet, despois de todo, pode converterse no territorio perfecto para a impunidade. Hai outras opinións, pola contra, con nome e apelidos que respecto absolutamente. […]”

Aquí, o señor Lama, a quen non coñezo e por quen declaro o meu respeito, despois de sentirse doído por tantas dúbidas razoábeis como as que teñen surxido nas valoracións publicadas no blogomillo, insinúa que tramas intereseiras e redes amicais alimentan as opinións dos blogues que este asunto veñen tratando, e mesmo teme polo seu linchamento no mundo dixital. Vaia, ao final, cando os argumentos frouxean, teñen que saír a colación as de todos coñecida “insidia, falsidade e calumnia” do blogomillo! Certa xente, cando se sente doída, perde o norte e non ve máis que enemigos á volta, por moito que algúns nos esforcemos por argumentar coa máxima coherencia e respeito que somos capaces de aplicar. A inseguranza, en verdade, é a mácula que traizoa a integridade das persoas.

Share

Entre dous séculos: III encontro de novos escritores

III Encontro de novos/as escritores/asA partir de mañá, a partir das 16:00 no Pazo de Mariñán, esperamos ouvir as valoracións literarias dos autores que veñen publicando dos anos 90 para acá. Serán dous días de encontro para tratar temas como tendencias actuais, visibilidade do escritor, novas tecnoloxías da información e identidade social. A ver vamos se podemos elaborar algo parecido a unha crónica e máis algún vídeo. Iso se as ideas non nos asaltan e nos permiten gravar, pois non é fácil estar na misa e tocar os sinos. Ver programa aquí.

Share

Sobre o Premio de poesía M. González Garcés

Queremos ir ao Céu, mas não queremos ir por onde se vai para o Céu.
(Padre António Vieira)

Creo que o criterio que primou na decisión última do xuri non foi técnico-editorial nin técnicoxurídico (ver o alegado na carta de Eduardo e no blogue Fragmentos da Galaxia), só o facto de que a obra, dun modo relevante, podía entenderse como claramente exposta ao público antes de enviada ao premio. E isto dá lugar a certas vulgares e contundentes consideracións:

1. O peso consuetudinario. Cantos premios foron outorgados a libros cuxos poemas, ao menos en parte, xa foran publicados en diversas revistas, ou mesmo recitados até a extenuación polo país dos mil ríos e outros tantos poetas? Cantos premios nestas mesmas circunstancias foron apañados polos autores que fan parte dos xuris dos premios actuais? Neste sentido, a valoración de Miguel Anxo Fernán Vello resulta moi consecuente: existe unha perspectiva desde a que isto foi posíbel.

3. A dignidade do xuri. En Vieiros afírmase que: «No texto da impugnación, Xavier Lama denunciaba que “o texto do poemario premiado titulado ‘Construccións’ está nun blog de Internet desde o ano 2006”. O xurado, na súa acta, salienta que “unha grande parte da devandita obra estivo publicitada en formato de edición electrónica e recibiu numerosas visitas e lecturas públicas coa agravante de figurar expresamente vencellada ó nome real do seu autor, durante un longo periodo temporal, feito que o propio autor recoñeceu en declaracións públicas”.» Do referenciado dedúcese que:

a) Xavier Lama tivo acceso ao poemario de Estévez para comprobar que os textos eran en certo modo coincidentes cos subidos á Rede, no tempo que transcorre entre a deliberación do xuri e a entrega do premio, agora xa improcedente, ao autor de Construcións. Isto dá a entender que o xuri entregou documentación interna ao autor premiado co accésit para a realización da impugnación;

b) O feito de que os poemas de Estévez estivesen dalgún xeito a disposición pública en nada afectou para a decisión dos xurados.

2. A oportunidade. Se os poemas eran coñecidos nalgunha ou moitas versións e asinados previamente, se foron publicados na web nalgunha das súas versións non pode negarse. Ora, é polo medio do camiño da entrega do premio que deciden desfacer a madeixa? Canto tempo hai que aspectos como estes se cuestionan? Que estan a facer os responsábeis da organización dos premios para evitar a ambigüedade dos regulamentos? Estimo que existen demasiados regulamentos pouco claros porque a práctica até agora fixo prever que os litixios eran improvábeis, acostumados como están os galegos a tomar o que lles dan, sempre contentos ao final porque nada merecen.

3. A desconfianza. Chegan tarde sempre demais as nosas institucións para demostrar que podemos confiar nelas, e tarde chegando promoven a desconfianza tanto nunhas solucións posíbeis canto noutras. Leron as opinións que merecen para a maioría dos internautas do blogomillo a limpeza dos premios literarios galegos? E isto mesmo xa quere espallarse ao blogues, que algúns consideran a facer parte de capeliñas intereseiras: “Não será afinal uma questão de simples simpatias e afinidades de idade, blogueiras não blogueiras? Claro que o nosso sistema tem gabinetes, mas também lobbys muito activos, cada vez mais estruturados, à volta de blogs e as suas comunidades…e este facto era o que queria aqui colocar” (Vieiros). Amigos, isto acontece e non é novo, mais debería ser mudada esta opinión xeneralizada pois sen dúbida é un mal que non permite progresarmos. Como pode facerse? Sen dúbida con procedementos transparentes e rigorosos.

Nota: recomendamos ler as opinións a este respecto en Cabaret Voltaire, Ovnis e Isoglossas, Lándoa, casatlantica, Made in Galiza, ferradura en tránsito, proxecto-q, Fragmentos da Galaxia, Galicia Confidencial, Alfaias, A Canción do Náufrago II, O Porto dos Escravos

Revisión 26/09/08: recomendo a leitura do comunicado de Xavier Lama no Cabaret Voltaire, así como o novo “arrastro” de María no Castlántica.

Share

Comunicado de Eduardo Estévez sobre o Premio González Garcés

O día de hoxe veño a ser informado de que a Deputación Provincial da Coruña decidiu aceptar unha impugnación recibida hai uns meses e que solicitaba que se descalificase o meu libro construcións e se lle retirase o premio de poesía Miguel González Garcés que lle fora concedido.
O argumento da impugnación, presentada polo señor Xabier Lama, é que o libro incumpría as bases da convocatoria por estar previamente publicado no blog “en construcion”.
Como expliquei no seu momento perante a propia Deputación que mo solicitou, esta impugnación carece de toda base legal segundo os seguintes argumentos:

1. O premio, tal e como está descrito nas súas bases e é de público coñecemento, premia unha “obra”. Quer dicir, considera unha “obra” a totalidade do material presentado baixo un título e lema. A “obra” presentada a concurso é rigorosamente inédita.

2. Existe, efectivamente, un blog, titulado “en construción”. e co seguinte subtítulo: “bitácora da construción dun libro de poemas”. A existencia deste blog era pública antes da convocatoria do premio e, como pode comprobarse, non a ocultei en ningún momento. En todo caso, o que se publicou neste blog é unha descrición do proceso de produción da obra. Non é un libro, senón unha bitácora, un diario. Acompañando esta bitácora é posíbel consultar borradores de algúns dos textos que compoñen a obra pero non todos os textos nin as súas versións finais. O poeta e investigador Miro Villar explica claramente, nun informe técnico que emitiu nesta oportunidade, que “é axioma ou principio filolóxico fundamental que as versións anteriores á edición definitiva ou testamentaria por parte do autor teñen a consideración de material de traballo para a crítica textual, mais en ningún caso se chegan a considerar como textos definitivos do autor”. O concepto de “obra”, por tanto, distínguese claramente do seu proceso de produción e nas bases do premio non se indica que o proceso de produción da obra deba ser inédito.

3. Como se pode ver no mesmo blog, a publicación do proceso de produción abandonouse o 1 de maio de 2006. Un mes despois (o 13 de xuño) déixase constancia dun período de reflexión sobre os textos e, posteriormente (o 25 de agosto), infórmase de que a obra sufríu moitas correccións. Dende aquela, como resulta habitual habida conta do tempo transcorrido até a convocatoria do premio, aínda houbo outros procesos de revisión profunda do libro nos que se descartaron poemas e se incluíron outros, ademais de modificarse seriamente a totalidade dos textos. Ningunha destas modificacións (nin a descrición das mesmas nin os textos) foron difundidas no blog ou na miña páxina persoal.

4. Na mesma cláusula SEGUNDA das bases do Premio dise que a Deputación “publicará” a obra premiada. Non se explicita (aínda que queda amplamente sobreentendido) que se trata dunha publicación en papel. Pódese sobreentender, por tanto, que a expresión “inédito” na cláusula primeira se refire tamén a este modo habitual de publicación.

5. Por outra banda, o mesmo informe técnico antes mencionado determina sen que caiba lugar a dúbidas que, “só recibe consideración de obra édita aquela que posúe o seu correspondente rexistro, quer no ISBN quer no Rexistro da Propiedade Intelectual, e calquera outra obra sen o devandito trámite sempre adoita considerarse como inédita”.

6. Existen hoxe en día diversos métodos de edición de libros dixitais. Como se explica na Wikipedia (http://es.wikipedia.org/wiki/Libro-e#Formatos_de_archivos_de_eBook), os formatos comunmente utilizados para este soporte son DOC, PDF y LIT. Nin o blog nin os textos incluídos na páxina web utilizan calquera destes métodos. En todo caso, pódese consultar os arquivos do ISBN para ter constancia de que non existe rexistro da edición de ningunha obra ao meu nome en formato papel ou dixital que poida significar un incumprimento das bases do premio. Outro informe técnico, neste caso do poeta e editor Fran Alonso, explicita: “En ningún caso pode entenderse o blog «En construción» como un libro dixital. En primeiro lugar, un blog non responde ao que desde o punto de vista profesional os editores entendemos por «edición dixital» (formatos de texto dixitalizado, sometido a un proceso de edición e preparado para a súa descarga nun ordenador, pda, teléfono móbil ou libro dixital, como adoitan ser os pdf ou os .doc). Por outra banda, as propias normas de estilo da ortografía técnica na edición indican que se debe empregar a cursiva para os títulos de obras literarias (tanto en formato papel como en formato dixital) pero que se deben empregar a redonda para os nomes dos blogs.”

7. En calquera caso, e tal como deixa entrever Fran Alonso no seu argumento, o concepto “edición” inclúe unha serie de procesos adicionais (e necesariamente posteriores) á escrita do libro que, como resulta obvio, non puideron ter lugar neste caso, xa que a escrita dos textos do libro non estaba rematada no momento en que se interrumpiu a difusión da bitácora.

8. Canto á alegación presentada á cláusula TERCEIRA das bases (que dice, literalmente: “As obras presentaranse baixo un título e un lema, achegados de plica na que conste o título e o lema no seu exterior e contendo no interior o nome e apelidos do autor, o seu enderezo, nacionalidade e número de teléfono”), a Deputación pode dar fe de que o libro foi presentado baixo plica, cun título e un lema, polo que non se entende a que violación desta cláusula se refire a alegación.

9. Con todo, atendendo ao espírito desta cláusula que procura o anonimato dos textos para non viciar a resolución do premio, o xurado está no seu dereito (aínda que non o respalde unha lectura estrita das bases) de, antes de emitir o fallo, desbotar un libro porque pode recoñecer a súa autoría por haberse difundido algún dos textos que o compoñen en publicacións colectivas ou mesmo en recitais poéticos. Porén, unha vez que o xurado falla de boa fe e en exercicio da súa indiscutíbel profesionalidade, non parece pertinente que este mesmo dereito de veto se lle conceda a calquera persoa por que tivese coñecemento previo da obra.

10. Máis alá doutras consideracións, tanto o acto de presentar o libro ao premio canto a actuación do xurado desenvolvéronse baixo o principio de boa fe que rexe, segundo a lexislación vixente, todos os contratos de palabra (como o é o caso de presentar un libro a un premio literario). Como se explicita no artigo 1.288 do Código Civil: “A interpretación das cláusulas oscuras dun contrato non deberán favorecer á parte que tivese ocasionado esa oscuridade”.

11. En todo caso, a actuación do señor Xavier Lama só pretende obter nos despachos o que en boa lide literaria non lle fora concedido.

Teño na miña man presentar recurso contencioso administrativo contra a resolución da Deputación pero non o farei. Acepto esta nova decisión do xurado tal e como a aceptei da primeira vez e non pretendo obter nos despachos aquilo do que de boa fe o xurado e a Deputación agora me privan.
A importancia dun premio radica en que un xurado considere que o traballo de un merece ser premiado, o que xa ocorreu co meu construcións. Quédome con iso.

Eduardo Estévez
A Coruña, 23 de setembro de 2008.

Share

À beira do rio, debaixo de um céu protector

No Condado - por Estefanía BlancoRegresso apenas para lhes dar breve notícia do 22º Festival de Poesia do Condado, que tivo lugar na vila de Salvaterra de Minho, os dias 4, 5 e 6 de setembro e onde tive honra e prazer de aparecer como convidado, ao lado de outros amigos poetas, nomeadamente, Xiana Árias, Paco Souto, Concha Rousia, Cruz Martínez, Alberto Lema, Igor Lugrís, Lino Braxe, Chus Pato, Pilar Beiro, Núria Martínez Vernís, o poeta saaraui Limam Boicha, Isaque Ferreira, Marica Campo, O Leo, Kiko Neves, Carlos Figueiras, Valentina Carro e María Lado.

Com uma excelente organização, num lugar magnífico e entre o sentimento -e aí sei que falo mais marcadamente por mim- de serena amizade e alegria que circulava polas ruas da vila minhota, recitais poéticos alternarom-se com concertos de alta qualidade, exposições pitóricas de interesse e outras intervenções artísticas. Para além da sublinhável poesia, especialmente do leque de poemas próprios e alheios que nos trouxo o poeta português Isaque Ferreira, temperados por aquele extraordinário estilo recitativo que ele possui, devo contar quanto de essencial achei no dia e na noite e, de passagem, recomendar um bom par de viagenzinhas íntimas que por acaso realizei. Uma delas foi a descida, entre recital e canção, às Covas de Dona Urraca, por baixo do lugar de jogos dos meninos de lá, que me quixo parecer ainda brincarem encapados nas vestes de esperança e ousadia que eu mesmo usava quando percorria a infância; e ali, no fundo das Covas, ali onde o meu telemóvel deixou de ser inusitadamente espanhol para tornar-se português e medieval, ali é que deparei com o centro da barriga do monstro, que dizem ser o mostrengo d’El-Rei Dom João segundo ou, mais claramente, talvez o próprio Ego: ali, ao fundo, debaixo de um urdume de arcos e abóbadas, o feliz viajante despistado pode entrar num quarto por completo circular em cujo centro a voz humana é escuitada como que a sair do próprio vertiginoso centro do planeta. Confesso que eu tive que escapar dessa espessa sensação antes que possível. A segunda viagem é a da noite, ao pé da muralha, quando do reino solar só resta um manto remendado de luzes, a abóbada da misericórdia que, talvez por contra-arrestar a geada que o rio gerava, inebriava a nossa palavra de um silêncio orquestrado e visível, a música única por sobre os nossos esboços. Apenas se me ocorre dar as graças, a quem corresponde, por tudo.

Pedro Casteleiro

P.S: A fotografia foi tirada no Condado por Estefania Blanco.

Share

Caso Steiner: o grande intelectual descúlpase

Despois de argumentos, protestas coordinadas e debates, o “Caso Steiner” parece chegar ao seu fin coas disculpas deste en El País: «Steiner dice: “Como demuestra mi libro Después de Babel soy un apasionado defensor de las lenguas y literaturas minoritarias. Mi comentario irreflexivo fue una respuesta al chovinismo regional que amenaza ahora la unidad de España. Pido mis más sinceras disculpas”».

Chegados a este punto, eu propóñome: a) aceptar as desculpas e facer que non ouvín o resto da argumentación do venerábel e ousado señor; b) asumir que a intervención combinada de A Mesa, a AELG e o Pen Clube, en termos sensatos, respeitosos e contundentes acabou pondo as cousas no sitio; c) alegrarme polo señor Steiner: ás veces un erro leva a atopar un tesouro.

Revisión 22/09/08: celebro o artigo de Xavier Cordal sobre este asunto, sobre todo no que di respeito do monstruoso e próximo pasado, que moitos pensan eficazmente soterrado por unha fina capa de transición política. Eses que ás veces desde Madrid (e máis perto) parecen falar como quen non viviu a opresión franquista, non recoñecendo que o trauma social producido precisará de tratamento psicosocial durante moitas décadas. A democracia exiliada non vai voltar ás mentes dos cidadáns tan só mudando de bandeira: haberá que reeducar as comunidades nun respeito que os intelectuais teñen o deber de promocionar coa maior sensibilidade.

Ao tempo, os comentarios de Luís Fernández en A Nosa Terra (nº 1325) e o artigo de opinión de Elena González no Diario Cultural de hoxe (Radio Galega) ofrecen citacións da obra de George Steiner que dificilmente poderían ser atribuídos a un intelectual de vulto. E que xa non teño vontade de referenciar.

Revisión 23/09/08: resulta moi recomendábel a reflexión de Suso Baleato sobre as similitudes nas actitudes de Steiner e dos responsábeis do Firefox, case coicidentes no tempo, canto valoracións da relevancia da lingua galega na actualidade.

Share

O Premio Avelina Valladares é un burato negro para os libros?

Semella que a partir de agora hai que ler a letra pequena dos premios literarios. Que nas bases indique que a obra pode ser publicada polos promotores non quere dicir que o vaian facer. Talvez afirmen ter asinado convenios con editoras para a publicación da obra gañadora, e mesmo ter acontecido que leven anos facéndoo, mais iso non impedirá que o libro dun ano fique en dique seco por non se sabe que estrañas razóns. Segundo se informa n’ O porto dos escravos isto aconteceulle ao poeta Arsenio Iglesias en 2006 na X edición do Premio Avelina Valladares da Estrada. Eu, desde logo, perdo o interese por presentarme nesas condicións.

Share

Disparan Steiners desde Madrid

Leo que o “xornal dos paisanos” agora arremete contra o Pen Clube de Galicia. O francotirador é o director de Relacións Institucionais do Grupo Prisa, e encanto recolle Cruces caídas utiliza un Steiner de precisión para causar baixas na dignidade da asociación. Fogo!:

«[…] Cuando nos veamos obligados a explicar a un colega europeo las actitudes aireadas con tanto orgullo como prepotencia por el PEN Club gallego le diremos: el dominio político de la mentalidad absolutista -vigorosamente reciclada por el catolicismo militante y por la izquierda autoritaria- genera estas espontáneas reacciones despóticas.

Si aturdido no nos cree, citaremos a los logócratas que Steiner identificó en uno de sus conocidos ensayos, a esos reaccionarios antiilustrados partidarios de ver en la lengua del hombre los orígenes sagrados que la colocan por encima de sus usuarios. Los herederos gallegos de los logócratas también han reconocido en su lengua patria el rango sacramental que hace sacrílega cualquier crítica que un humano de carne y hueso se atreva a insinuar.

De este modo, amedrentando a los demás con nuestras irascibles convicciones, los españoles conservamos intacto el legado religioso de nuestros fanáticos ancestros.

Basilio Baltasar es director de Relaciones Institucionales del Grupo Prisa y de la Oficina del Autor.» (El País)

Polos vistos, o xornal dun país (que inclúe o noso) non ten necesidade de demostrar interese polo coñecemento e o respeito das comunidades que o integran. Prefere vivir ancorado na perspectiva absolutista que el mesmo di deostar. Madrid é Madrid, e o resto, todo o mundo sabe, son provincias. As autoridades culturais mundiais non deben ser molestadas con minucias folclóricas, debe indicar o vello libro de protocolo do Centro.

Inicialmente pensei que a actitude do Pen Clube tería sido pouco intelixente ao mostrar tan mal humor. Agora pregúntome se atinxiría a mesma repercusión de ter sido máis tolerante.

Revisión: recomendo ler as consideracións publicadas en Lándoa sobre este asunto.

Share

Que Coruña queremos?

Torre de Hércules - Gravado antigo

Francisco Rodríguez: «A exposición sobre “Alfonso IX e A Coruña”, organizada pola Alcaldía desta cidade, co gallo dos 800 anos da concesión do foro, considéraa ubicada no reino de León. O comisario da exposición, Señor López Alsina, fala de Fernando II e de Afonso IX como reis de León exclusivamente, embora teña que recoñecer que o afán urbanizador deste último estaba centrado na costa galega. Non só A Coruña, senón Viveiro, Ferrol, Betanzos, Baiona… entre outras.

Como é posíbel seguir negando a verdade histórica, con diñeiro público de Galiza?. O propio Afonso IX era de lingua galego-portuguesa, e estaba estreitamente vinculado á nobreza dos reinos de Galiza e Portugal, incluído o seu matrimonio coa portuguesa Tareixa. Finou na Galiza e está enterrado en Santiago, cidade onde, por certo, fixo a carta da concesión do foro á Coruña, usando o latín, como era normal entón para esta función. A maior parte dos documentos do seu reinado foron emitidos en distintos lugares da xeografía galega, onde tiña o centro da súa actividade política. Preocupouse de que as súas fillas, Sancha e Dulce, foran educadas no noso país. O rei ficaría abraiado de tanta ocultación e suplantación. Tampouco compartiría que o colocasen nunha liña dinástica común cos reis de Castela. Xa Vicetto advertiu que, como rei de Galiza, tería que ser considerado Afonso VIII, non IX. […]» (AS-PG)

Camilo Franco: «Na Coruña hai frases de escritores sobre a cidade. As dos galegos en galego, as dos casteláns en castelán. Defoe non escribiu en ningún dos dous idiomas. Pero a súa cita está en castelán.» (La Voz de Galicia)

Estas foron accións culturais que debían servir para ilustrar o cidadán e que algúns observamos estrañados. A que se deben estas intervencións nunha época en que supuñamos a dignificarse a cultura da Coruña? As neuronas traballaron até que imaxinaron o por que, logo constatado: estes eventos non dependeron da Concellaría de Cultura, senón dunha alcaldía entregada ao recoñecemento da Torre como patrimonio da humanidade. Unha alcaldía que pretende, sen máis sensibilidade que a precedente, divulgar no mundo os méritos singulares desta cidade e deste país.

Que Coruña queremos? A resposta é fácil: unha Coruña gobernada por xente con cultura.

Share