Eugenia Rico: “Hai que buscar novos camiños para a novela”

Eugenia Rico (autora galego-asturiana en castelán): “Estamos en el siglo XXI y hay que buscar nuevos caminos para la novela que más bien sean carreteras asfaltadas. Escribir ahora novelas como las de Galdós, que tanto admiro, o como la maravillosa Los pazos de Ulloa, de Pardo Bazán, es como hacer coches sin aire acondicionado.” Entrevista completa.

Tati Mancebo

Share

Clube de lectura virtual ou clube virtual de lectura?

As universidades galegas e as do norte de Portugal crean o primeiro clube de lectura virtual transnacional, que comezará a funcionar en 15 días. Haberá un esforzo no desenvolvemento do libro electrónico ou será só unha rede social de lectores en papel? Crucemos os dedos.

Tati Mancebo

Share

Blowing in the Wind

Cantas persoas a facer cousas como esta son precisas para que xurda unha industria cinematográfica? Cantas temos aquí?

Tati Mancebo

Share

Emilio Torres entrevista a Salvador Marco

Emilio Torres: Comezamos polo máis actual, se che parece. Despois dunha traxectoria moi consolidada nos campos da narrativa e da poesía, sorpréndesnos agora coa publicación dun ensaio de intenso contido político, no que tocas temas sobre os que até agora apenas te pronunciaras. Antes de entrar neles, que foi o que cambiou para decidires dar ese paso?
Salvador Marco: Hai épocas en que pensas que o papel do escritor debe ser estritamente contar historias, e que cadaquén tire as súas propias conclusións. Pero podes acabar simplemente entretendo e, aínda que iso non está mal, non é suficiente. Non sentín esa necesidade en épocas digamos culturalmente máis duras, mais agora que parece que o franquismo tocou fin desde hai catro anos, temos moito por diante e sentín a necesidade de pronunciarme.
ET: Haberá quen pense que a súa é unha actitude oportunista, de querer tomar posicións nun momento no que amosar unha certa visión política é menos comprometido que hai uns anos, cando a expresión destas ideas podía colocalo á marxe do sistema cultural.
SM: Sempre haberá quen pense iso e tamén quen pense o contrario. Pensei en escribir unha novela con personaxes que ben poderían ser persoas reais, con nomes e apelidos, situados no ámbito literario galego e non a dei acabado. Pensei que se podían malinterpretar as miñas intencións e neste caso si me importaba. Calquera podía pensar, mesmo presuntos ofendidos, que me amparaba na ficción para pasar factura a moitas persoas cando non era así. Por iso escribín A travesía como un ensaio, para expresarme con claridade cando sentín a necesidade de facelo. […] Ler mais

Share

Xosé Luís Martínez Pereiro recibiu o Premio Repsol

Xosé Lu�s Mart�nez Pereiro a recibir o Premio RepsolOnte acudín á entrega a Xosé Luís Martínez Pereiro do III Premio de narrativa breve Repsol por A verdade como mal menor. Ás 7:15 xa estaba eu na Praza do libro, onde puiden aínda pasarme pola libraría Couceiro e apañar o último libro de Manuel Forcadela antes de sentarme a conversar no italiano próximo con Heidi Kühn-Bode, esa poetisa galega de cabeleira xermánica , ollar  creativo e sorriso universal. Chegada a hora fomos recoller a Maite, unha súa agradábel amiga, e os tres entramos no Palacio da Ópera, onde me atopei, como calculaba, co Xavier Alcalá. Representaban esta noite unha obra que ben se podería chamar —antes que “entrega de premio”— algo así como “Príapo laureado”, e nada puido ser máis divertido do que isto! O Palacio da Ópera rezumaba rigor e compostura, a seriedade era por toda a parte, e un batallón de azafatos e azafatas movían mesas e repoñían atrís coa axilidade dos recursos humanos de Roland Garros en pista. Todos nós serios e traxados, perfumadas e entrapadas movíamonos polos corredores e asentos co ton de voz e o xesto de quen sabe presenciará unha función de calidade. E a verdade é que non me defraudou.
Adubados polas palabras dunha presentadora que falaba galego coa prosodia do esperanto, interviu en primeiro D. Ángel Crespo, director da refinaría, coa lectura dun texto en galego que excedía moito as súas competencias lingüísticas aínda que respondía á súa mellor intención; despois o editor D. Victor Freixanes que, como cabía esperar en quen o coñece, ergueulle a omoplata ao evento, mesmo provocando risos e abertas simpatías; a continuación falou Dna. María Sol López, secretaria xeral de política lingüística, quen se manifestou moi satisfeita porque viña de defender en Madrid un evento de máxima proxección cultural galega en que ela mesma e outro galego se manifestaron en castelán encanto o seu homólogo madrileno dedicira facelo en galego. Sen dúbida unha conquista. Todos, iso si, moi sastifeitos polo universal interese de Repsol en preservar a riqueza cultural alí onde fai negocio.
Pois ben, neste contexto palacego e solemne, ao calor das altas finanzas petrolíferas (as que gobernan sobre todas os designios planetarios), Xosé Luís Martínez Pereiro saíu humildemente para recoller un premio por unha obra que presentaron como desenfadada mais que na realidade nos fai gozar cun insospeitado espírito irreverente, escatolóxico, anticlerical, sodomita e, agora sospeito, capaz da cropofaxia ou a zoofilia. […] Ler mais

Share

Presentación de Construcións en Compostela

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/ifiMrGyQOco" width="425" height="344" wmode="transparent" /]O vídeo é de Lara Bacelo.

Share

Homenagem a Jenaro Marinhas na Corunha

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/v0isYs0FvHY" width="320" height="240" wmode="transparent" /]

Share

Cancioneiro do silêncio, de Pedro Casteleiro

Desfruten o maravilloso recital que Pedro Casteleiro, noso amigo e deste blogue colaborador, ofreceu na Coruña ben acompañado dos dedos-corazón de Manu Clavijo. Poesía de alto nivel no século XXI na cidade de Hércules, obxecto precioso que serve para referenciar o norte poético que nunca debe abandonarnos.

Por cortesía de Celso Álvarez Cáccamo, con certeza o primeiro editor web de varios dos poetas coruñeses de 90, na súa Çopyright podemos descobrir a forza telúrica e a maxia pagá dese fermosísimo Cancioneiro do silêncio. Visiten a páxina, de contidos sorprendentes desde hai moito tempo, e ouzan o recital. É unha moi insistente recomendación para aqueles que gostan de poesía.

A. F.

Share

Entre dois rios e outras noites, de Ana Luísa Amaral

Con esta obra, Entre dois rios e outras noites, Ana Luísa Amaral fíxose merecedora neste xuño pasado do Grande Prémio de Poesia da Associação Portuguesa de Escritores. É opinión común que esta autora inflúe decisivamente na temática da poesía contemporánea de autoría feminina en Portugal. Así como é corrente para ela nas súas obras cuestionarse a orixe da poesía e a lexitimidade para escribir versos, nesta ocasión entra abertamente na reflexión metapoética através dun recurso ben explícito: inclúe prosas poéticas entre os versos que, baixo aspecto aparente de incertas didascalias, acrecentan consideracións poéticas máis á solta, estendidas nas marxes amplas da páxina, o que fornece momentos de respiración mansa sen os sobresaltos do verso curto.

De moitos é coñecido que Amaral gusta do xogo de reinterpretar e reescribir a literatura portuguesa, facendo dela unha parodia que ao mesmo tempo é homenaxe e crítica. Efectivamente, resaltan de modo impactante nesta obra as sonoridades clásicas do verso, así como a recorrente presenza da desprezada rima, talvez por iso unha das maiores transgresións posíbeis destes tempos. Estes recursos, unidos á presentación de temas sobre personaxes bíblicas (Jacob), científicas (Newton), cantantes (Vinicius) e mesmo anglicismos dá lugar a un particular collage como proposta estética principal: “E agora, o quê? Pergunto-me, interrogo-me, / faço das linhas coração. E chovo-me: / miríade em band-aids, tão veloz: / é que fico na mesma catatónica, / meio estúpida, letárgica, lacónica, / se torno en verso, e minha, a tua voz.” Proposta que, nalgún momento, semella ser conscientemente o contributo da autora para a poesía da postmodernidade: “[…] a Autora Derramada, / que é de nome ausente, / como convém a post-moderna autora.” Chegando até ás tentativas evidentes de versificar unha autopoética: “Depois, tecer um anel de fogo / em torno destes versos, / cindi-los de tal forma que reste / nem palabra – só a mais depurada / sensação, epifania da mais pura dor”.

Segundo a propia autora, nesta obra, organizada en seccións, ofrece unha linguaxe máis libre que nas anteriores. Efectivamente, valoramos no libro a elaboración dunha poesía que tende á simplicidade sintáctica e plástica, que tece o poema cun verso que funciona a modo de “fio simples”, mais consideramos tamén que tal suporte raras veces ofrece o folgo metafísico que pretende. Vemos, si, unha proposta que mestura ritmos clásicos con estruturas versais minimalistas, temas clásicos e antigos con asuntos modernos e cotiáns, e recoñecemos a vontade de entregar novas fórmulas para a época, mais os poemas tratan demasiadas veces asuntos triviais (“O mundo continua mesmo em meses diferentes / de diferente sentido: / uma lua diferente mas igual, / menos redonda – a mesma / e tanta gente igual e tão diferente”) ou resultan imitacións que resoan como xogos académicos non desprovistos de lustre (“Do éter rarefeito veio a voz, / queixando-se das sombras na cidade”).

Alfredo Ferreiro

(Reseña publicada en Protexta 08 – Outono – Revista de libros de Tempos Novos)

Share

Parabéns para Susana Sánchez!

XXI Premio nacional de poes�a Xosemar�a Pérez ParalléComo anunciaba no post precedente, onte viaxei a Fene en compañía do poeta Eduardo Estévez. O que non quixen dicir na altura foi que pretendía participar na reunión do xuri que determinou a gañadora do XXI Premio Nacional de Poesía Xosemaría Pérez Parallé.

Ás sete e media reunímonos, albergados pola directiva do C.M.I. Unidade de Fene, os xurados desta edición: Valentina Carro, gañadora da anterior edición, o amigo Rafa Vilar (que para algúns continúa a ser ‘Villar’) e máis eu. Sentamos, fornecemos as nosas propostas e reflectimos sobre a experiencia da lectura dos poemarios enviados. Non discutimos nada, pois un poemario resaltou nas mans dos tres membros do xuri ao mesmo tempo: era o libro enviado por Susana Sánchez, autora do blogue dedoscomovermes. Non tivemos dúbidas, eran os mellores poemas e, para a fortuna da boa poesía, a normativa do galego empregada non foi para ningún xurado un factor relevante. E o xuri é, conforme ás bases do premio, quen ten a potestade de as interpretar. Parabenizo por isto este xuri, así como os organizadores do premio.

Mais se todo o relatado acima foi satisfactorio, non menos agradábel foi participar no Obradoiro literario do Concello de Fene, comandado por Eduardo Estévez. Alí as participantes puxeron as súas creacións enriba da mesa para valoración común, nun ambiente de camaradaxe en que, sen faltar a sinceridade, as virtudes e os defectos dos textos eran resaltados para ilustración dos presentes. Neste contexto realizamos “cadáveres exquisitos” e outros exercicios poéticos como o que a seguir describo: despois de ter proposto unha palabra cada un de nós, o coordinador do experimento ordenou que nos puxésemos a escribir de modo automático e sen cesar, só freados para atender as palabras que nos ditaba a cada minuto (as previamente propostas por nós) e que debiamos con inmediatez incorporar ao discurso literario improvisado. As palabras desta sesión foron: elevar, laparoscopia, corrompida, espertar, saber, agora, rosmóns, rapaz. O texto que logrei facer foi o seguinte, no gozo relembrado dos experimentos poéticos nas noites herculinas dos noventa:

Como elevar o corpo
sobre o chumbo etéreo da tristeza?
Como elevarnos sobre o mar
abafante da melancolía?
Como elevar o espírito
ante a inminente
laparoscopia da alma?
Veñen os doutores agora
acariñar a triste corrompida,
escrava do noso corpo.
En silencio espertan ao delirio
os paxaros do outono,
sen saber que diminutas almas
florecen nas caves do pasado.
Agora, si, agora
ladremos como aqueles
aristocráticos rosmóns contra o destino.
Nada queremos dado.
Todo será tomado
polo espírito daquel rapaz
felizmente maleducado.

Alfredo Ferreiro

Share