Eli Ríos recibe o Premio de poesía Concello de Carral 2009

Share

Grupo Alea de Análise Poética (GAAP)

«[…] O Grupo Alea de Análise Poética (GAAP) formalizou a súa constitución no mes de xaneiro de 2009. Fixa como obxectivo a dinamización da investigación sobre materia poética e sobre os propios procedementos de análise metodolóxica e de decisión sobre de qué hai que falar cando se fala de poesía. Trátase dunha tarefa entendida na súa dimensión participativa no campo literario-cultural. O GAAP aspira a intervir nese campo achegando un discurso teórico e crítico plurívoco, non cinguido a coordenadas apriorísticas e acompañado dun esforzo por documentar da mellor maneira posíbel o curso da poesía contemporánea, a que está viva e ten algunha clase de cometido e presenza na esfera pública.

Forman o GAAP dez investigadoras e investigadores que comparten o interese polo debate metodolóxico na esfera teórico-crítica e comparada pero que no marco das análises que se comprometen a activar como colectivo orientarán o labor con determinación e claridade á produción poética galega, sobre todo á propia dos séculos XX e XXI. […]» (Ler máis en Lándoas)

Moito teño escoitado no Blogomillo e fóra del que a análise da poesía non admitía sistematizacións, nin había metodoloxía que lle fose propia salvo a interpretación inspirada e continxente do crítico definitivamente afectado pola era e Acuario. Eu considero que sempre souben falar sobre algunhas cuestións pertinentes dun poema calquera que fose, de calquera época e estilo, sempre que escrito nunha lingua na que tivese unha alta competencia. E falar de modo pertinente significa o contrario que de modo aleatorio, é dicir, significa falar coherentemente de arte escrita apoiándose en cuestións que obxectivamente se observan no texto. Non significa agotar o sentido do poema nin achar a fórmula exacta que fai o poema ser o que é. Significa simplemente mostrar unha verdade asumíbel, a que o crítico conseguiu ver através dun criterio que fica á vista como as ferramentas de precisión do cirurxán.

Share

«Tacto da calor súbita…», por Ramiro Torres

Para Ricardo Morente, na desconhecida família comum. Para o François e a Dulce, procuradores de mundos.

Tacto da calor súbita trazendo pedaços de lua Sobre a mesa ardente com frutos desaparecidos: Ouves o mistério para deixar em casa o medo E apanhar nas mãos a louca voz que o amor, Tarântula azul, outorga para desnudares a alma No cimo deste bosque sem caminhos onde só Tu sabes andar, meu animal adormecido que Murmuras à Noite o nome primeiro do poema.

R. T. Mesoiro, Maio de 2009.

Share

II Encontro Cidade da Coruña: Elena Poniatowska

Non repetirei o que xa escribín sobre Elena. Só direi que fiquei conmocionado, e a duras penas conseguín centrarme na gravación para que o material fose dalgunha utilidade a Maribel Úbeda, quen tivo a encomenda de editar os vídeos da AELG que mostramos a seguir.

[kml_flashembed movie=”http://www.youtube.com/v/75wtLeRM_U8″ width=”425″ height=”350″ wmode=”transparent” /]

[kml_flashembed movie=”http://www.youtube.com/v/TOn9WNkwIN8″ width=”425″ height=”350″ wmode=”transparent” /]

Share

Homenaxe da AELG a Ramiro Fonte

[kml_flashembed movie=”http://www.youtube.com/v/Tm1ug8b0B4c” width=”425″ height=”350″ wmode=”transparent” /]

Moi interesante resulta revisar os propósitos do colectivo poético Cravo Fondo, que formaron a finais de 70 Ramiro Fonte, Xesús Rábade Paredes, Xulio L. Valcárcel, Xesús Valcárcel, Félix Vergara e Helena Villar, sobre todo na oposición que defenden entre a perspectiva política e a estética na creación poética, o que deriva para o contraste co posicionamento do grupo Rompente. Moi interesante mesmo para encetar un estudo sobre a existencia destes aspectos na poesía actual.

Share

Cea das Letras 2009

Este foi parte do ambiente que desfrutamos despois de coñecermos os Premios AELG 2009.

Share

Xerais ofrece un libro en formato exclusivamente dixital

Coincidindo co Día das Letras, Xerais publica en soporte exclusivamente dixital unha conversa de Suso de Toro con Ramón Piñeiro. O tema interesa, sobre todo, para que algúns nos permitamos falar con certo coñecemento do que aconteceu nos ambientes galeguistas e/ou nacionalistas da dictadura franquista e o seu epígono, a chamada Transición Democrática. É evidente que moitas afirmacións corren de boca en boca sobre os acertos e desacertos de Piñeiro, sobre as súas “heroicidades” e as súas “traizóns”. Este texto de trinta páxinas contribuirá sen dúbida a que falemos através de opinións propias.

Moitos somos os que estabamos desexando que as editoras galegas se tomen a serio o formato dixital. De facto, é xa unha pedra de toque en certos ambientes preguntarse por que certas obras da nosa tradición literaria non están xa disponíbeis na rede e en varios idiomas. Somos un país pequeno, si, mais iso é unha grande vantaxe á hora de organizarse. Temos aínda unha literatura pequena, si, mais o seu interese pode ser inmenso se nos dignamos en disponibilizala na rede en varios idiomas. Non precisamos a Cidade da Cultura para facelo. Hoxe é suficiente un cuarto debaixo dunha escaleira.

«[…] S. —Baixo o meu punto de vista, marxista… Porque eu son marxista… R. P. —Nada, home. Eu sempre tiven moitos amigos marxistas. Contra o que sentía un rexeitamento moral era contra o estalinismo. Aínda que o propio Franco axudaba a crear comunistas e estalinistas, porque todo o xustificaba no anticomunismo. Todo o que fose contra Franco tiña que… Pero xa nos anos trinta tiña amigos trosquistas, do PC, e nunca tiven problemas. Lorenzo Varela por exemplo… S. —Era un poeta moi bo. R. P. —Si. Pois era trosquista. Dábame papeis a gardar… Nunca tiven problemas pola ideoloxía. Unha cousa é a persoa e outra a ideoloxía. S. —Pois iso, baixo o meu punto de vista penso que este galeguismo dos anos 60, tanto o do PSG coma o da UPG, é moi continuador dunha das liñas do Partido Galeguista. Eu creo ver unha liña, ou un estilo, en persoas como Castelao ou Bóveda ou Paz Andrade, que sería un galeguismo en relación coa sociedade, mesmo coa industria nalgún caso concreto. Unha actitude práctica. E logo vexo outra liña máis «literaria» que vén da man, e non é casualidade, dos homes do interior, de Ourense, Risco ou Otero Pedrayo. Que proceden da fidalguía, dos señores da terra. Este sería un galeguismo moi conservador e moi culturalista. E creo que a liña que se continuou foi esta última. Vexo no galeguismo dos partidos creados nos anos 60 a sombra de Otero Pedrayo. Esa idea literaria da fidalguía, como clase social. E sobre todo como elite cultural. Esa exaltación do individualismo narcisista, fidalga ou pequenoburguesa. R. P. —Mmmmm. Pois mira… Está ben razoado. Eu comparto contigo esa interpretación de dúas mentalidades. Iso é absolutamente certo, porque eu ademais coñecíaos. Aínda que podiamos facer matices nas persoas. Creo que a influencia de Otero a esas alturas non che foi política. Foi máis ben literaria, estética… […]» (Unha conversa con Ramón Piñeiro, de Suso de Toro)

Share

Presentación de Do ventre da cóbrega, de Xavier Seoane

Presentación de “Do ventre da cóbrega”, de Xavier Seoane […]

Share