O trasmundo de Antioquía, de Rafael Laso Lorenzo

O trasmundo de Antioquía (Edicións do Cumio) é unha novela de aventuras que tira o sumo do imaxinario cultural máis arraigado. A lagoa Antela, as Torres de Sandiás, o Labirinto de Antíloco, a Estadea, as ánimas, a cidade de Antioquía, o rei Artur e o Santo Graal, vencellados a antigas tradicións apreséntanse amalgamados nun relato ao máis puro estilo de H. P. Lovercraft. Na Feira do libro da Coruña tivemos a honra de coñecer o autor, Rafael Laso Lorenzo, quen amabelmente nos falou do seu traballo:

Share

Luis Buñuel

«Acabo de rematar de ler as memorias de Buñuel. Hai moitos puntos de vista que non comparto con el, mais noutros, como a visión do universo, concordo plenamente, mesmo na maneira de se explicar.

Eu lin o libro en papel, si, en papel atopeino por sorpresa na Feira do libro antigo e de ocasión da Coruña, mais non tiven que picar o texto. Cada día hai máis cousas na rede, e abondou con procurar unha cadea de texto o suficientemente longa para que Google non ofrecese resultados erróneos. Apareceu en tres blogues, do primeiro o copiei.

“Algunos sueñan en un universo infinito, otros nos lo presentan como finito en el espacio y en el tiempo. Heme aquí entre dos misterios tan impenetrables el uno como el otro. Por una parte, la imagen de un universo infinito es inconcebible. Por otra, la idea de un universo finito, que dejará algún día de existir, me sumerge en una nada impensable que me fascina y me horroriza. Voy de una a otra. No sé.

Imaginemos que el azar no existe y que toda la historia del mundo, hecha bruscamente lógica y comprensible, pudiera resolverse en unas cuantas fórmulas matemáticas. En tal caso, sería necesario creer en Dios, suponer como inevitable la existencia activa de un gran relojero, de un supremo ser organizador.

Pero Dios, que lo puede todo, ¿no habría podido crear por capricho un mundo entregado al azar? No, nos responden los filósofos. El azar no puede ser una creación de Dios, porque es la negación de Dios. Estos dos términos son antinómicos. Se excluyen mutuamente.

Carente de fe (y persuadido de que, como todas las cosas, la fe nace a menudo del azar), no veo cómo salir de este círculo. Por eso es por lo que no entro en él.» (Lea máis en Tati Mancebo)

Share

Habana Flash, de Xavier Alcalá

Onte foi unha tarde especialmente fructífera na Feira do Libro da Coruña. Ás sete estivemos na presentación d’ O trasmundo de Antioquía, da que teremos en breve ocasión de falar; despois tiven ocasión de partillar unha sesión de asinaturas do meu Metal central coas dos libros respectivos dos amigos e compañeiros na Espiral Maior Xulio López Valcárcel e Luís G. Soto, o que supuxo unha compañía adorábel para quen como eu se vía nestes labores por primeira vez; a continuación acudimos á presentación da versión castelá dun referente imprescindíbel da crónica literaria de viaxes, La Habana Flash, agora en versión castelá na Nowtilus. Aínda que a presenza do editor madrileno non foi posíbel, Xavier Alcalá viuse fornecido por dúas persoas de máximo calibre intelectual na mesa e abrigado por un público expectante que encheu a carpa dobre que este ano proveu a organización da Feira.

A primeira intervención no acto foi de Francisco Fernández Naval, quen puido confirmar ante todos a pertinencia das aseveracións implícitas e explícitas do autor na súa valoración xeral sobre as virtudes e defectos do rexime cubano. Ofreceu, tamén, datos sobre as mudanzas deste país nos últimos anos, contrastando as súas propias experiencias nos anos noventa e na actualidade, o que supuxo un testemuño de primeira man para os asistentes.

A outra intervención, a cargo de Marcelino Fernández Mallo (‘Mayo’ erroneamente no programa da Feira, para máis dar que falar neste ano sobre a sensibilidade lingüística da organización), non foi de menos calado. Constatou, desde que sufrido pola súa propia familia, como o proceso revolucionario cubano se apropiou dos bens de tantos galegos para logo dilapidar os froitos do traballo nunha política de represión acompañada dunha nefasta xestión dos recursos.

HabanaFlash2009CoruñaPartindo dun evidente respecto polos principios socialistas que fundamentaron a Revolución, e recoñecendo antes do que nada o estado de inxustiza social da Cuba pre-revolucionaria, lamentouse a instancias dalgún membro do público que na actualidade a prostitución atinxa constantemente o 25% da xuventude, e eventualmente chegue ao 50%. Datos similares a estes e outros moitos tirados de entrevistas persoais con testemuñas directas serviron a Alcalá para compor esta investigación histórica  con verniz literario. Lembrounos, por exemplo, que existía unha comunidade de pescadores orixinarios de Ferrol e Coruña que se mantiña en rexime de cooperativa usando unha frota composta por barcos de enerxía mixta, a motor e a vela; e como despois de ser todos requisados polo novo goberno a un colectivo que xa traballaba dun modo socializado, os mandatarios ordenaron retirar os mastros das embarcacións para evitar unha imaxe de industria subdesenvolvida. Aquilo foi imcomprensíbel para uns pescadores que coñecían o aforro daquel sistema mixto de navegación, como aínda máis o abandono posterior daquela frota que ninguén xa puido usar con xeito, e que pouco a pouco se foi afundindo nos peiraos por total desatención. Unha investigación e unha reelaboración literaria que a Xavier Alcalá levou, debido ao seu compromiso co rigor informativo, a verdacidade histórica e a sensibilidade literaria para con aquilo que surxe do esforzo digno dos galegos en Cuba, a ver como lle pecharon as portas neste país. É o prezo que ás veces hai que pagar por posuír un criterio persoal e estar disposto a asumir as consecuencias da súa defensa. Ou, dito dun modo máis simple, o prezo da dignidade intelectual.

Share

O amante japonês, premio APE 2008

O amante japonês, de Armando Silva Carvalho, libro de poemas resenhado neste blogue e antes na Protexta 10 – Revista de libros de Tempos Novos, resultou galardoado na edición de 2008 do Grande Prémio de Poesia da Associação Portuguesa de Escritores/CTT.

«Nascido em 1938 em Olho Marinho, Óbidos, Armando da Silva Carvalho é um dos nomes mais destacados da poesia portuguesa de hoje, mas a sua obra estende-se também ao domínio da ficção. Como poeta, escreveu, entre outros títulos, Lírica consumível, Os ovos de oiro, Armas Brancas, Técnicas de engate, Sentimento de um ocidental, O livro de Alexandre Bissexto, Canis Dei e Sol a sol. Na ficção, é autor de O alicate, O uso e o abuso, Portuguex, Donamorta, A vingança de Maria de Noronha, Em nome da mãe, O homem que sabia a mar, em parceria com Maria Velho da Costa, o “romance epistolar” intitulado O Livro do Meio. » (Blogue da Assírio & Alvim)

Share