Estou contigo, Folerpa!

Moi recomendábel a lúcida intervención publicada no Alfaias: «[…] Temos que ser como formigas, non calar, actuar alí onde está o debate, incluso xeralo nós, con múltiples e pequenas accións a nivel local, dende a base, aí e onde está o noso poder. Non chega con xuntármonos na Quintana. Téñennos que escoitar, saber que estamos aí, nas escolas, nos bares, nos comercios, nos hospitais, empregando a nosa lingua e esixindo os nosos dereitos de galegofalantes. Unha dura invernía achégase. Temos que ser formigas e non carricantas. Do contrario, as folerpas cubriran para sempre esas mil primaveras que todos nós desexamos.»

Creo que estamos a sufrir unha MAREA NEGRA DA CULTURA. Estou de acordo en que hai que moverse, e mesmo facer algo que implique os da TERRA DE FÓRA, como se dicía hai 1000 anos.

Share

Como denominarmos a acoso cultural que sofre a Galiza?

Share

Salman Rushdie opina sobre a rede como tantos sobre fútbol?

Salman Rushdie: «[…] Creo que o abanico de voces que poden falar en todos estes medios é bastante reducido. Claro que en Internet calquera pode dicir calquera cousa, pero creo que a Red aínda se atopa na súa infancia, e neste período moito do que un se atopa é tan só lixo. Mal escrito, mal pensado e, por suposto, nada documentado: como podes escribilo, falo. Quizá isto sexa unha fase temporal e necesitemos unha segunda fase na que as cousas non só estean mellor escritas, senón pensadas, con máis coñecementos, da mesma forma na que funcionan os medios tradicionais. Por suposto, temos periódicos-lixo e sempre os haberá, e iso tamén existirá en Internet, pero ese non é realmente o problema. O que agora mesmo non existe é o suficiente control de calidade, pero iso é unha cuestión de tempo. […]» (Ler completo en La Voz de Galicia)

Por que crerá Rushdie que o abano de voces da rede é reducido? Por que cre que nos medios convencionais non opina calquera, non están saturados de lixo ou non mostran aínda máis intereses sectarios debido á sua vinculación tradicional con negocios concretos? Por que opina que nos medios convencionais se escribe e se pensa mellor e todo está documentado? O feito de que sexa barato publicar e que por iso haxa moitos espazos utilizados polo vulgo, como os diarios persoais e outras páxinas que serven para as relacións a distancia, pode ser unha crítica da calidade dos contidos da rede? Por que interpreta que a internet, ese lugar onde el navega para documentarse, é algo así como unha Enciclopedia Británica escrita por torpes ou inconscientes? Por que critica a rede como MEDIO cando non é máis que un ESPAZO? Pode ter alguén control sobre o espazo total da edicións impresas ou sobre os discursos orais do mundo? Foi controlada a calidade das edicións de autor publicadas por capricho ou a de todo o que se leva informado en papel sen a debida documentación? E por que se atreve un home da súa talla intelectual a falar de internet con tal descoñecemento do tema? Quen se inhibiu de facerlle o control de calidade ao seu discurso? Desde logo o medio non o fixo —probabelmente tampouco o pretendía—, aínda que se trataba da prensa tradicional.

Share

'Ofício cantante', de Herberto Helder

Herberto Helder, luz solitaria

Escribir sobre a poesía de Herberto Helder remíteme aos anos noventa, cando me atrevía a reclamar publicamente para a poesía galega poéticas surrealistas como as que representaban en Portugal Herberto Helder, Natália Correia, Mário Cesariny e António Maria Lisboa, entre outros. Nada me convencían os argumentos de Henrique Monteagudo e Claudio Rodríguez Fer sobre a nítida presenza de estilos surrealistizantes e a imitación excesiva de Helder entre os poetas galegos, pois semellaban tentativas de atribuír experiencias vangardistas infrutuosas a unha poesía galega asombrosamente pagada de si. Anos mais tarde coñecín a obra de Manuel Vilanova E direivos eu do mister das cobras e alí desfrutei dun poemario que apuntaba naquela dirección, e que probabelmente foi inxustamente obviado por ser o autor demasiado heterodoxo para o sistema literario da altura.

Herberto Helder sempre adoptou unha actitude evasiva perante o prestixio que a súa obra xerou, xa desde o inicio: «[…] O prestígio é uma armadilha dos nossos semelhantes. Um artista consciente saberá que o êxito é prejuízo. Deve-se estar disponível para decepcionar os que confiaram em nós. Decepcionar é garantir o movimento. A confiança dos outros diz-lhes respeito. A nós mesmos diz respeito outra espécie de confiança. A de que somos insubstituíveis na nossa aventura e de que ninguém a fará por nós[…]». Non constan entrevistas concedidas polo autor salvo unha no Jornal de Letras en 1964 e outra realizada para a revista Luzes de Galiza por Xosé Lois García en 1987. Este autor, considerado por Antonio Gamoneda o poeta vivo máis importante de Europa, non reedita os seus libros. De facto, cando o ano pasado publicou A faca não corta o fogo e o poemario esgotou en tres meses, a resposta da editora foi proporlle unha selección persoal da súa obra completa que incluíse o libro que viña de ser devorado polos seus famentos lectores.

Ofício cantante é un título recuperado polo autor para os seus poemas reunidos. Nesta última entrega inclúe textos desde A colher na boca (1961) até A faca non corta o fogo (2008), en que as metáforas sorprendentes, a ambigüidade e a presenza do insólito continúan a florir libremente nun discurso literario que vehicula un compromiso profundo e inusual coa creación. Unha obra poética, en definitiva, en que a reflexión sobre a esencia do poético (“Porque o único sentido, digo-to agora, é a beleza mesmo”), a imbricación do carnal no intelectivo (“mamas sem leite e sangue mas / terrestres soberanas / pénis intenso / ânus sombrio”), a visión multiperspectivada do mundo (“Se basta a água anárquica?”), a teoría da escrita (“na folha escura onde cada frase brilha / um relâmpago apenas antes de ser escrita”), a imaxe sorprendente (“a flor com o seu feixe de artérias”) e a reflexión sobre o material de contrución poética (“porque eu, o mundo e a língua / somos un só / desentendimento”) continúan a ser recursos irrenunciábeis.

(Reseña publicada en Protexta 11 – Verán – Revista de libros de Tempos Novos)

Share

Os lectores nunca pagaron polos contidos

«Así de categórico, Paul Graham estráñase de que os editores estean doídos porque os lectores non pagan actualmente polos contidos, cando eles nunca llos venderon. Se realmente lles vendían contidos, por que o prezo sempre viña marcado polo soporte e non pola súa calidade, de modo que os mellores contidos custasen máis que os maluchos? A única razón de que gañen menos cartos agora é porque a xente precisa menos papel. […]» (Ler máis en Tati Mancebo)

Share

O levantador de minas entrevistado pol’ A Nosa Terra

“Hai máis de cen blogues en galego que falan de literatura. Moita xente na internet que fala de literatura e iso quere dicir que existe unha alta participación de persoas interesadas na creatividade na rede”.

“O Blogomillo está a crecer moi rápido e quen pensa que está de capa caída engánase: está en alza, ten novas funcionalidades e xera espazos máis especializados”.

“O Facebook permite unha comunicación máis rápida e instantánea que os blogues. O blogue tal como o entendo hoxe serve mellor para albergar contidos de peso e que manteñen o seu interese mellor co paso do tempo. O blogue permite unha maior especialización e máis facilidades para o arquivo e a consulta”. (Ler máis n’ A Nosa Terra)

Share

Políticos de pouca alfaia

Nos países máis avanzados de Europa, eses que serven de modelo habitualmente na defensa do benestar social e dos patrimonios natural e cultural, as particularidades locais, rexionais e nacionais do Estado son en xeral entendidas como un tesouro irrenunciábel. Así, unha lingua, un queixo, un viño, unha especie animal ou vexetal son elevadas a rango de maravilla mundial polo simple feito da súa orixinalidade, o que fai dese evento algo digno de conservación e divulgación porque fornece á zona unha exclusividade que reporta beneficios e motiva o orgullo dos paisanos (feitos, estes últimos, talvez indisociábeis).

Neste país, moito polo contrario, os gobernantes de dereitas son xente atrevida e pouco escrupulosa que, apoiada por empresarios amigos da impunidade e a depredación, comezan por desprezar as particulares virtudes, para eles ocultas, da terra que os viu nacer. Xentes desarraigadas, non respectan os froitos da terra que se albergou durante milenios nas unllas dos seus antepados.

Share

Crimes políticos

Quen destrúe a cultura ou, o que é o mesmo, quen non a defende cando o mandato popular o ordena, é un criminal e, por suposto, un antidemócrata. Criminal, evidentemente, porque atenta contra o patrimonio do país; antidemócrata porque incumpre o pacto democrático que asinou, aquel que o fai responsábel da defensa dos valores esenciais da comunidade.

Lembremos que os gobernantes non gañaron a praza nunha tómbola, senón que prometeron implantar un programa político viábel someténdose a unhas leis que nos obrigan a todos por igual, como cidadáns que somos, gobernantes e gobernados.

Share