Premios Xerais 2010

Máis un ano asistimos a unha das grandes veladas literarias da Galiza. Este ano aportamos en San Simón a equipa de Algueirada sen Tati Mancebo, que houbo de ficar en Arteixo e se encarregou da monitorización da transmisión de BlogalizaTV, do chat de Facebook e do Twitter; ao leme da transmisión, como non, estivo Pedro Silva e na gravación e edición de vídeo un servidor. Mais este ano contamos cunha equipa de colaboradores de excepción: Paula Gómez del Valle (fotografía), Miriño (cámara de streaming) e Ghanito (Facebook, Twitter). O resultado foron 2,5 horas de transmisión acompañadas de chat e chíos e 19 vídeos, dos que 14 foron entrevistas improvisadas, 4 foron resumos de discursos e 1 foi unha reportaxe. Resultaron suficientes as opinións referenciadas, mais aínda así ficamos insatisfeitos pola grande cantidade de nomes que gustaríamos de ter posto perante a cámara: Mercedes Queixas, Martin Pawley, Antía Otero, Armando Requeixo, Xosé Manuel Eyré, Ramón Nicolás, Marilar Aleixandre, María Xosé Queizán, Rexina Vega, Pilar Ponte, Xurxo Sierra Veloso, Laura Caveiro, Xosé Manuel Beiras, Carlos Callón e tantas outras persoas de quen agradeceriamos saber que desexan dicir sobre os Premios Xerais e a situación actual da nosa literatura. Un saúdo a todas e parabéns para Teresa e Iolanda, as protagonistas, así como para o equipo de Xerais que con tanta profesionalidade ano após ano aposta pola nosa literatura.

Share

Damos a benvida a un blogue de tecnoloxía

A terra tamén na Blogaliza un blogue de Tecnoloxía interesante como poucos, non por acaso apañou o Premio á innovación educativa en 2008: «E xa por fin os últimos vídeos deste curso, os que corresponden aos proxectos de 3ºA. O que podedes ver debaixo destas liñas é o temporizador do grupo verde, deseñado e construído en pouco máis de dúas sesións porque o deseño inicial non funcionou como estaba previsto. Xa sabedes que na canle de youtube podedes atopar este vídeo e moitos máis de 3ºA, 3ºBC, 2ºC e 2ºD. […]»

(Blog de Tecnoloxía)

Benvida á Blogaliza!

Share

“Casa elevada”, por Ramiro Torres

Para Marta e Ramón

CASA ELEVADA

Somos a casa elevada
na profundidade
do coração,
a língua compacta da luz
devolta à sua candente raiz.
Há em nosso habitar
um eco da terra originária,
escalados até o grau inicial
da pura destilação do tempo.
Uma velha insolação nos
consome e dilui
numa paz ardente,
voltos para o lugar pleno
em que munimos a bela voz dormida
na sua constelação derramada,
pervagando na táctil penumbra
onde bebemos na súbita ordenação
do universo.

Abril de 2010

Share

A Galiza de Saramago

A noticia do pasamento de José Saramago fainos lembrar aquela entrevista realizada en Compostela en galego e/ou portugués ao escritor por uns rapaces universitarios que xa demostraban perspicacia e talento infrecuentes. Era 1990 e viña á luz na Folhas de Cibrão. Revista Universitária de Investigação Científica, I, 2, con responsabilidade de Antom Fernández Malde e Pedro Casteleiro. Hoxe relembramos aquele excerto sobre a cuestión galega publicado no post “A Galiza de Saramago en 1990“.

Share

Premios Xerais 2010: fotos de Paula

Eu estiven alí e aseguro que non vin tantas fotos posíbeis. Debe ser medio meiga a nosa amiga.

Premios Xerais ’10 from Paula Gómez del Valle on Vimeo.

Vía Olladas.

Share

Premios Xerais 2010: Teresa González Costa ou a sabia inocencia

Impresionoume de Teresa a súa visión dunha sabedoría que nace da visión sen lastros da infancia; a vinganza, o arrebato e a acción intempestiva, así como a reflexión sobre o que é xusto, talvez menos sincera coa albarda da maturidade.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/UQVkzqIsY3U" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

A bicicleta como protagonista dun bestiario infantil, e con mestura de literatura do absurdo? Algo así pode ser realmente suculento.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/NEC1ACfXs1I" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Share

Premios Xerais 2010: Iolanda Zúñiga, un ciclón literario

É moi difícil ser máis directo, máis rotundo e máis cárnico literariamente falando. Agardo impaciente o momento da lectura:

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/jb-01ocK6EU" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Nota para os moi adheridos ao antireintegracionismo: o título do romance, para ben ser e conforme a autora, deberán lelo como “Perifería“.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/F-7QRuxWSdk" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Share

Blogaliza.tv transmitirá o Premios Xerais desde San Simón

«O sábado, 12 de xuño, a partir das 19:00 horas, Blogaliza.tv transmitirá en directo a cerimonia de entrega dos Premios Xerais 2010 que dende hai seis anos se celebran na illa de San Simón. […] Blogaliza.tv repite a experiencia desta retransmisión, facilitada nesta edición pola mellora das condicións técnicas das instalacións do Auditorio da illa de San Simón. Para a retransmisión, como informa Pedro Silva, responsable de Blogaliza, «utilizaránse estándares abertos e software libre, a cadea de distribución de audiovisual baseada en Theora, dende a cámara ata o navegador. As melloras dos sistemas de reprodución de video en tempo real fan máis facil o emprego da etiqueta <video> como receptor universal de imaxes en streaming. E a calidade tamén vai mellorando.»

Share

“Natureza Haiku”, de Olga Patiño, Isabel Pintado e Soledad Penalta

Desde o 19 de maio e até o sábado 5 puidemos desfrutar na Atlántica Centro de Arte dunha exposición de arte polivalente. Tres discursos diversos, tres disciplinas diferentes e, ao tempo, a potencia comunicativa resultante de tres voces harmonicamente unidas. Olga Patiño ofreceu versos directos de grande calado emotivo, que esteticamente xogaban coas caligrafías corpo largo, acentuando o contraste co fondo branco; Isabel Pintado destacou polas grandes manchas de obxectos difuminados, unhas quentes e outras frías, como soños asolagados na memoria que irremediabelmente se extingue; Soledad Penalta mostrou un aceiro humanizado pola caligrafía, promovendo o contraste entre masas pesadas e formas laminares, entre o inerte e unha sorte de formas en caprichoso movimento.
Tres discursos que, se ben en parte da exposición se propoñían individualmente, como carácter conclusivo se unían nunha pequena serie de obras de factura colectiva en que as tres artistas mesturaban poesía, pintura e escultura, dando lugar a obrasque multiplicaban exponencialmente os significados.
Como guinda da exposición, a posibilidade de adquirir o libro de artista Natureza Haiku, aquel con que Espiral Maior inicia a colección “O xardín prohibido”, e que ofrece obra das tres artistas en delicadas carpetas con pezas orixinais. Unha delicia para aqueles que consideramos que a interdisciplinariedade nas obras de arte permite atinxir dimensións nunca imaxinadas.

Share

Un lector precisa atención primaria!

Corren malos tempos para aquelas persoas afectadas do mal da lectura, ese que os obriga a ler -que deuses propios e impropios nos asistan!- todos os días, mesmo en varias ocasións. O diñeiro mingua, a información é falsa e os novos hábitos de lectura retroiluminada cansan máis do que a paciencia do lector suporta. Así as cousas, nada nos estraña que con frecuencia algún sucumba e pola rúa vague, desconsolado, na procura de axuda especializada. Isto era unha situación insalvábel, si señores e señoras, até que as Bibliotecas Municipais da Coruña decidiron pór libros na rúa. O seguinte testemuño demostrarao; trátase de A. F., un desorientado lector que practicou con suor a esgrima estilográfica, que con fruición martelou a máquina de escribir e que desde hai anos deixa os ollos pegados á pantalla mentres perde as pestanas como follas dun outono permanente:

«Si, eu vagaba desde había tres días pola Coruña -conforme me dixeron despois- durante os cais durmía sen noción do tempo nos xardíns e mollaba a caluga no peirao deportivo. Estaba desorientado, sen lectura que levar aos ollos, e o meu cerebro facía ruídos leoninos pola falta de literatura. Soñaba cunha morniña sopa de versos, un prato de suculentos capítulos con guarnición de ilustracións e unha doce sobremesa de aforismos. Cada día era un soño sen cumprir, o pesadelo da perpetua insatisfacción dun animal lector. Entón foi cando atopei a “Caseta de atención primaria”…

…e todo semellou tornar de cor. Alí atopei un trato refinado, a consideración que un desvalido lector precisa, e a máis moderna tecnoloxía en tratamentos prolectura, intensivos e progresivos, e mesmo de choque.

Inmediatamente o equipo bibliomédico se ocupou de min. Tomaron as pertinentes mostras de lacrimal e realizaron un inquérito exhaustivo sobre os meus hábitos lectores e as obras consumidas recentemente. Supoño que algunhas destas lle pareceron resesas á doutora, pola cara que puxo, mais non por iso habían de ser estritamente nocivas. Que non terá ouvido en termos de lectura polo mundiño adiante!

Os resultados das análises non foron motivo de calma. A recomendación, como se dun seguro privado se tratase (MAIS SENDO MUNICIPAL E GRATUÍTO!), foi que iniciase o tratamento alí mesmo por vía parenteral mediante un soro que harmonizase os meus sentidos ficcionais. Grande cousa como avanza a técnica bibliomédica, sobre todo desde que se descubriu que o tratamento da sensibilidade literaria permite mellorar as constantes psicofísicas do individuo. A ficción, mundo harmónico onde conviven placidamente o verdadeiro e o falso, permite a superación de moitas das contradicións que son motivo de infelicidade.

Para finalizar, a receita. A man da doutora Elena rubricaba un tratamento que sen dúbida proviña do coñecemento das miñas, recoñecidas ou non, auténticas necesidades de lectura. Lembroume mesmo, se podo dicilo sen corar, a experiencia que tiven hai moitos anos na Costa do Sol, sendo adolescente, cando por accidente cravei nun pé unha punta oxidada. Aquela enfermeira andaluza, madura e vigorosa, de ollos azuis e mans decididas que me perforaron o brazo cunha inxección contra o tétanos, semellaba a imaxe dun anxo sexuado que só probabelmente a fervenza adolescente podía imaxinar. Esta ocasión, diferente entre outras cousas porque a miña madurez xa non distaba demasiado da que a doutora aparentaba, sen dúbida me regalaba a mesma sensación de confianza e savoir faire. Por isto son desde agora e para sempre, das Bibliotecas Municipais un lector agradecido.»

Share