A Escola española como campo de exterminio cultural

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/46z5zu8OnSs" width="425" height="350" wmode="transparent" /] Resulta terrorífico confirmar como nas escolas galegas a ideoloxía inoculada aos alumnos asociaba lingua galega, traballo rural e profesións de iletrados. Galego como sinónimo de miseria, ou como estigma dos parias, para sermos claros.

O castelán, pola contra, significaba cultura, ámbito espiritual, futuro laboral e, en definitivo, prestixio social e ben estar económico. Ora ben, destes nenos os que puideron estudaron e pasaron a traballar na cidade ou en diversos ámbitos das administracións públicas e privadas. Este progreso a respecto da súas familias evidentemente produciu que educasen os seus fillos en castelán, precisamente os que hoxe temos na escola.

Non hai, pois, desprezo do galego, senón unha praxe que lles gravou a lume que os falares da súa familia eran un obstáculo para se desenvolveren. E todos os pais desexan prover os seus fillos dos mellores recursos.

Vía Galicia Confidencial.

Share

by

Alfredo Ferreiro nasceu na Corunha em 1969. Estudou Filologia Hispânica e iniciou-se na Teoria da literatura. É membro da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega e da Associaçom Galega da Língua. Tem participado desde 90 em inúmeros recitais de poesia e colaborado em revistas galegas e portuguesas, entre elas Anto e Saudade, sob a direção de António José Queiroz. Na atualidade é membro do Grupo Surrealista Galego. Como crítico tem colaborado em publicações periódicas impressas como A Nosa Terra, @narquista (revista dos ateneus libertários galegos), Protexta (suplemento literário de Tempos Novos), Dorna e Grial, para além de em diversos projetos digitais. De 2008 a 2014 dirigiu, junto com Táti Mancebo, a plataforma de blogues Blogaliza. Desde 2006 é asíduo dos meios eletrónicos, em que se dedica à divulgação da literatura e do pensamento crítico. Atualmente colabora no jornais Praza Pública e Sermos Galiza. A inícios de 2014 fundou, junto com Táti Mancebo e Ramiro Torres, a revista digital de artes e letras Palavra comum, dirigida ao âmbito lusófono. Desde outubro de 2015 é coodenador do Certame Manuel Murguía de Narracións Breves de Arteixo.

2 thoughts on “A Escola española como campo de exterminio cultural

  1. É un auténtico trauma ligüístico o que contas, compañeiro, e a consciencia desa situación é o que a moitos neofalantes nos induciu a usar e defender a lingua ancestral da familia. Moita xente non repara en que pasar do galego é mesmo faltarlle ao respecto á familia antes que ao país, a nación ou calquera ente abstracto. Porque, que outra cousa é o país salvo a relación das nosas familias convivindo ao longo dos séculos?

  2. Mirei o vídeo e é real como a vida mesma.
    O meu caso non foi tan esaxerado pero era parecido. Muitos compañeiros non falaban en clase e repetían curso tras curso só pola súa lingua. Iso si, no recreo volvían ser nenos vivos. Non me extraña que agora falen español aos seus fillos.

Comments are closed.