‘O estudante negro’, de Aimé Césaire, traducido ao galego

«Caderno dun retorno ao país natal, o poema que marcou de xeito decisivo a traxectoria de Aimé Césaire, o gran profeta da negritude, aparece por fin en galego. Enar de Dios Rodríguez foi o encargado de facer a tradución, incluída nunha separata do Boletín Galego de Literatura cunha introdución de Manuel Outeiro, que se interna nos conceptos de Césaire sobre a identidade dos negros. […]»

Vía O estudante negro | Galicia Hoxe.

Share

O novo Culturgal, agora atendendo a lusofonía

«A Feira das Industrias Culturais galegas abre mañá no Pazo da Cultura de Pontevedra como o gran fogar da cultural galega, coas portas e ventás abertas para toda a sociedade. Constitúe un espazo de construción colectiva con todas as súas estancias -o salón, o patio, o faiado, a recámara, o cuarto dos nenos e os corredores- cheas de música, literatura, creación audiovisual, artes escénicas, deseño e novas tecnoloxías; unha mostra da unión sectorial e da solidez profesional da nosa cultura. Con horario de 11h a 21h e de acceso gratuíto, ata o domingo 28 ofrecerá a posibilidade de gozar de máis de 150 horas de actividades programadas. […]»

Vía Culturgal.

«A Associaçom Galega da Língua (AGAL) estará presente na ediçom do Cultural mais virada para a Lusofonia, de 26 a 28 de novembro. A presença da entidade reintegracionista será mediante duas marcas criadas neste ano, a ATRAVÉS|EDITORA e a loja Imperdível, ambas apostas estratégicas da associaçom.

Mercê a estes dous projetos complementares, agora realidades consolidadas, o público que se aproximar ao stand agálico poderá conhecer de primeira mão as novidades editoriais, assinadas por poderosos nomes como os de Carlos Taibo, Ugia Pedreira, ou Séchu Sende, sem esquecer a pertinente olhada a clássicos como Castelão, ou ao magnífico trabalho da Comissom Lingüística da AGAL. […]»

Vía A AGAL estará presente no Culturgal mais virado para a Lusofonia.

Share

Os Premios da cultura xeran un debate sobre o compromiso

«[…] Anda a xente moi escocida, coa decisión de Galaxia de aceptar o Premio Ex-nacional. Xa escribín sobre isto e vouno volver facer.

Freixanes, nada menos que se permite dar consellos a don Agustín Fernández Paz. Supoño que ese día se lle subiu o viño á cabeza. Porque a argumentación que esgrime é aterradoramente pobre:

“Temos que atopar espazos e, con máis ou menos entusiamos, temos que aceptar as regras de xogo común, porque a sociedade somos todos”

-As regras do xogo non son comúns para convocantes e convocados, son as regras dos convocantes.

-Porque temos nós que aceptar as regras do xogo cando o convocante (PP, baixo intermediario da Xunta) partiu a baralla non as aceptando, non aceptando nin as elaboradas polo propio PP (LNL, por exemplo)? […]»

Vía ferradura en tránsito » caso Galaxia, as cousas claras.

«[…] Asistín durante todo o día de onte os asubíos a Freixanes por criticar que Fernández Paz rexeitase o Premio da Cultura Galega das Letras. Eu concordo con Víctor en que non se pode confundir o coxuntural co permanente: unha cousa son as persoas que nos representen neste momento na máis importante institución nacional e ben outra é a propia institución. Aínda concordando con el, percibo que o propio Freixanes cae no mesmo erro que censura a Agustín cando marca os nosos en contraposición aos gobernantes actuais: el tamén mestura coxuntural e permanente, e mesmo remite o que presenta coma un problema de respecto institucional a unha desputa política. Os argumentos agoreiros de Facebook de onte resúmese en que Freixanes quitou os fuciños para ver se ten a porta levadiza deles está baixada para cambiarse de bando. […]»

Vía APUPOS PARA FREIXANES, SILENCIO PARA FERRÍN – CABARET VOLTAIRE.

«[…] a Xunta, arroupada por un coñecido grupo de dadores case profesionais de premios, resolveu a convocatoria como mellor puido. Un dos elixidos foi Agustín Fernández Paz, quen, a pesar de agradecer a grande honra que supuña o premio, declinou recibilo. A razón é ben sinxela e ben pode alcumarse de coherente. Algúns engaden a palabra dignidade ao seu xesto e, aínda que eu creo que ao propio Agustín non lle debe gustar tal tesitura, consideran, como tamén considero eu, exemplar o seu rexeitamento.

Outros premiados deciden aceptalo e eu debo engadir que, se é digno e coherente non recibir un premio por non estar de acordo coa política lingüística do governo responsable de entregalo, non é mostra de indignidade nin por suposto de incoherencia recibilo: non me parecen xustas as acusacións aos que deciden aceptalo. […]»

Vía ARUME DOS PIÑEIROS: OS NOSOS.

«[…] A constatación sobre a dignidade aínda tarda algo máis en se manifestar. Faise a través dos comportamentos. Fernández Paz, don Agustín, gañou estes días doses extraordinarias de dignitas; na miña opinión, doses similares ás que perderon os outros seis galardoados. Porque aceptando o premio están outorgando valor de normalidade á anomalía histórica que representa a política cultural e lingüística abominable deste goberno.»

Vía A trenza.

Actualización:

A Nosa Terra – Acabemos cos Premios da Cultura.

Sen cartos pero con polémica · ELPAÍS.com.

Galicia Confidencial :: Ferrín bríndalle o premio Fernández-Latorre a Agustín Fernández Paz.

Actualización 28/11/2010:

Galicia Confidencial :: Fernández Paz agradece o xesto de Ferrín pero quere fuxir de “polémicas”.

Share

Lector online de Google: 20 Things I Learned About Browsers and the Web

Tati Mancebo: «Que Google publique un libro sobre os fundamentos da arquitectura de internet desde o punto de vista do usuario do navegador é xa de por si interesante. Se ademais é quen de reducir os contidos a 20 puntos explicados con sinxeleza para que calquera persoa non familiarizada con palabras como DNS, cookies ou html5 poida facerse unha idea clara do que está a facer cando navega, compra, vende, le e se relaciona na rede, entón é aínda máis interesante. Pero ademais o libro está maquetado con sinxeleza e claridade, os deseños simpáticos e dinámicos, transmiten a súa simplicidade, acorde co principio de Google de que a tecnoloxía nunca debe ser un problema.

Ah, si, tamén inclúen unha pequena animación na páxina 4, para que non pensemos que os elementos en movemento son patrimoni oexclusivo das apps. para o iPhone e para o iPad.

Este libro vai aínda máis lonxe. Non é un PDF para descargar, afortunadamente. É unha publicación online construída con html5 que pode lerse desde o navegador, compartirse enteiro ou por seccións nas redes sociais, e todo a través dunha interface agradábel cuxo deseño non quixo perder a similitude directa co libro en papel, para demostrar que a lectura en pantalla non ten por que conformarse como unha simple visualización de páginas web que convida a un exercicio de lectura irremediabelmente presuros e superficial.[…]»

Vía Tati Mancebo.

Share

Ciencia e coñecemento

SINTAXE
Un home ollando fixamente as súas ecuacións
dixo que o universo tivo un comezo.
Houbo unha explosión, dixo.
Un estalido de estalidos, e o universo naceu.
E expándese, dixo.
Tiña mesmo calculado a duración da súa vida:
dez mil millóns de revolucións da Terra arredor do Sol.
O mundo enteiro aclamouno;
acharon que os seus cálculos eran ciencia.
Ninguén pensou que ao propor que o universo
comezou,
o home tiña meramente reflectido
a sintaxe da súa lingua nai;
unha sintaxe que exixe comezos, como o nacemento,
e desenvolvementos, como a maduración,
e finais, como a morte, en tanto que declaracións de feitos.
O universo comezou,
e está envellecendo, o home nos asegurou,
e morrerá, como morren todas as cousas,
como el mesmo morreu
logo de confirmar matematicamente
a sintaxe da súa lingua nai.

A OUTRA SINTAXE
O universo realmente comezou?
É verdadeira a teoría do Grande Estalido?
Estas non son preguntas,
aínda que soen como se o fosen.
É a sintaxe que require inicios, desenvolvementos
e finais en tanto que declaracións de feitos,
a única sintaxe que existe?
Esta é a verdadeira pregunta.
Hai outras sintaxes.
Hai unha, por exemplo,
que exixe que variedades de intensidade
sexan tomadas como feitos.
Nesa sintaxe, nada comeza e nada termina;
polo tanto, o nacemento non é
un acontecemento claro e definido,
senón un tipo específico de intensidade
para dicir con autoridade
que o universo nunca comezou e nunca terminará,
porque atravesou, atravesa e atravesará
infinitas flutuacións de intensidade.
Ese home ben podería concluír que o universo
é a carroza da intensidade
e que un pode abordala
para viaxar a través de mudanzas sen fin.
Concluirá todo isto e moito máis,
tal vez sen nunca ter reparado
en que está simplemente confirmando
a sintaxe da súa lingua nai.

[De Carlos Castaneda, O lado activo do infinito]

O poeta cuestina o científico por sentir que reflexiona aprisionado no exame do mundo material, incapaz de comprender que a “instancia superior” que pretende analisar, o infinito, non está composto simplemente por unha complexa cantidade de materia ou enerxía, senón que constitúe algo cualitativamente diferente. Como se non se pode afirmar a súa infinitude?
O argumento de que o universo pode ser comprendido como o resultado de infinitas variacións de intensidade vai implicar, do mesmo modo que no exemplo precedente, que nestas variacións poderá ser observado un nacemento, un desenvolvemento e un termo. Ora ben, aínda existindo ese esquema material vital o feito de que estas flutuacións se repitan infinitamente coloca o concepto de universo nun lugar cualitativamente superior ao da materia (e recoñezo que falar de “superior” neste caso significa simplemente falarmos na sintaxe da nosa lingua nai).
Ao mesmo tempo, da materia non se tiña dito que non se crea nin se destrúe? Non é esta, precisamente, a fórmula da “outra sintaxe”? Quere isto dicir que a materia a nivel micro, é dicir, na experiencia dela percibida polos nosos cinco sentidos, nace e caduca, mentres que a nivel macro, un nivel de existencia xeralmente desapercibida polo ser humano, as súas cualidades son diferentes? Non será que o obxectivo auténtico das tradicións espirituais, lonxe da dominación das persoas e a acumulación de riquezas, é a provisión de técnicas melloradas durante milenios para penetrarmos nese ámbito de percepción do superior?

Share

III Encontro Milpedras: recital de poesía, música e arte ao vivo

O venres 19 de novembro, a partir das 21:00 h., no Taller de Litografía Milpedras (Rúa Brasil, 3, baixo) da Coruña, desenvólvese a terceira edición de Encontros en Milpedras, unha proposta de unión en diálogo libre, ao vivo, de poesía, música e arte. Actuarán recitando poemas Alfredo Ferreiro, Tati Mancebo e Iria Pedreira, en paralelo á música de Rubén Barros e a creación artística de Inma Doval.

Vía III Encontros Milpedras: recital de poesía, música e arte en directo | ::Axenda cultural AELG::.

Share