Blogaliza actualiza o seu WordPress

blogaliza.orgA nova versión de WordPress implementada en Blogaliza actualiza o servizo da plataforma de blogues con novos recursos. Máis unha vez debemos agradecer o esforzo do compañeiro Pedro Silva por manternos á última neste servizo en galego que leva xa moitos anos ofrecendo un medio de publicación de contidos que moitos consideramos desde o principio sorprendente, e desde hai tempo imprescindíbel:

«A nosa maquinaria actualízase á última versión de WordPress, a 3.2.1.

Novidades?

  • Un novo estilo visual, TwentyEleven, con moitas posibilidades: cabeceiro, cores e disposición de columnas configurables.
  • Editor de anotacións a pantalla completa, para ver só o importante: o teu texto. Paga a pena botarlle un ollo: é un vicio!!
  • Dentro do editor, cando sexa de engadir ligazóns tes que probar o «ligazóns internas»: as referencias a contidos do propio blog vanse revolucionar…
  • Buscador para escoller estilo visual: acabouse andar pasando de páxina en páxina ata dar co theme que gostamos.
  • O estilo visual P2, que che permitirá facer un blog «tipo twitter» en minutos.
  • As anotacións poden ser «outras cousas»: ligazóns, citas, galerías…
  • Barra superior con todo o que precisamos ao alcance da man.
  • Correximos moitos erros no proceso de creación de novos usuarios.
  • Empregamos a tradución oficial. […]» {Ler máis en blogaliza.org}
Share

“Paisagem urbana”, por Ramiro Torres

Para María Xosé Bravo e Carme Vilariño,
operárias de sonhos urbanos, caminhantes do saber.

Cidade dançante na
alquimia transparente
de um rio sem margens,
habitada no fio que une
todos os pontos da luz
numa fraterna cadência:
vibra um arquipélago
de filamentos no
interior da língua,
fecundadores do
inaguardado, a encher
de pólen os órgãos
centrais deste corpo
vastíssimo e invisível,
ubicador de estrelas
nos mapas diurnos
que entrelaçam mundos
como estouram as palavras
no fluir fascinado do poema.
Aqui alçamos a visão até
ser chama vulneradora
do tempo, som evoluído
da beleza a percutir
no coração, fulgurante
e incompreensível,
adentrados num
amor sem pausa.

Julho de 2011.

Share

‘Versos fatídicos’ xa na rúa

Felizmente, veu á luz o meu libro Versos fatídicos (1994-2010), nas Edicións Positivas do tan modesto canto perspicaz Paco Macías, a quen a cultura galega, e agora eu mesmo, tanto lle debemos. Non esquezamos que na súa altura foi o editor que prestou atención ao poeta máis moderno -post ou ultra, tanto fai- das letras actuais, recoñecido este ano no Día das Letras Galegas con tantas honras que, aínda que sen dúbida merecidas, o habían de sorprender se soubese delas.

Mais non editou Positivas unicamente con bon criterio unha vez, senón polo contrario infinidade delas: Apollinaire, Whitman, Ginsberg, Safo, Bukowski… para alén doutras necesidades da modernidade (Pereiro, Ronseltz, Reixa, Outeiriño…) e da postmodernidade (Iglesias, Reimóndez, Gómez Pato…). Mais onde se luciu foi coa publicación de Construcións de Eduardo Estévez; sen entrar nun debate xa pasado, foi un acerto que a obra a que o xuri inicialmente tiña concedido o Premio de Poesía González Garcés fose atendida e viñese a ser publicada. Mais unha vez, quen mostrou a súa vontade de servizo á poesía foi Positivas.

Hoxe teño a honra de ver os meus textos publicados nesta louvábel editorial, se cadra con menos méritos que os que defenderon títulos anteriores. No entanto, teño que valorar o inspirado prefacio que escribiu François Davo para a ocasión, así como as sorprendentes ilustracións dun artista oculto para moitos nas Mariñas, Alberto Esperante. Tamén recuperei un deseño fantástico de Juan José Nieto que acompañou un texto meu nos noventa, cando a participación nun Bestiario da artesanal Edicións do Dragón.

Versos fatídicos é unha colectánea de poemas inéditos e outros agora versionados con moita liberdade, na súa maioría escritos en portugués ao longo de dezasete anos. Non entraron ningún dos publicados outrora nas antoloxías e nas reflexións críticas referidas á poesía dos noventa, se cadra debido a que a crítica considerou que a lingua os afastaba do sistema literario galego. Hoxe, tal como daquela, estimo que o galego é en esencia a mesma lingua tanto se escrito con grafía española canto coa histórica: a nai dunha lingua de proxección internacional irresponsabelmente desatendida na Galiza, e a filla pobre de si propia. Por iso, aínda a risco de non satisfacer de novo a ninguén salvo a min mesmo, decidín adaptar a grafía á mais comunmente usada no país, para tentar favorecer unha normalidade cultural pola que moitos nos esforzamos, e que as máis das veces resulta máis nominal do que real, infelizmente.

Ao mesmo tempo, anuncio con descaro que o libro ofrece unha variedade de temas, formas, estilos e intencións que me agrada tanto canto algúns amigos meus celebran. Porque as musas son moitas, tantas como os momentos de inspiración, e estes conceptos son tan necesarios para quen os defende como para quen os nega, se é realmente poeta, como afirmo na contracapa:

“Nunha época en que se valora tanto o monolitismo temático, ofrecemos agora un poemario miscelánico até o paroxismo. Son poemas xurdidos de arrebatos promovidos por esas musas que tantos aseguran non existiren, e mesmo por outras que estes seguros teóricos son incapaces de imaxinar. Musas fuxidías como a auga do mar e musas erguidas en pedra que resisten a maré dunha época en que a razón literaria nega o espiritual encanto se deita cada noite con el para poder escribir versos inspirados.”

Para finalizar, non deixen de aproveitar a precocidade luminosa do crítico Armando Requeixo, quen xa lle dedicou unhas palabras a estes versos nacidos, por causa do fado, das maos que agora xa se despiden dos amábeis lectores deste blogue.

http://www.edicionspositivas.com/
Share

Demipage homenaxea Raymond Queneau

Raymond QueneauMarta Caballero: “Taller de Literatura Potencial o, en francés y abreviado, Oulipo, lo que significó hacia los años sesenta la unión de mentes literarias y matemáticas para elevar las letras a la enésima potencia. En la pandilla de entonces figuraban Raymond Queneau y François Le Lionnais junto a gente como Italo Calvino, Georges Perec, Julio Cortázar, Marcel Duchamp… y de sus experimentos surgió un libro mítico, Cien mil millones de poemas, de Raymond Queneau, obra insignia de aquella propuesta en la que se incluían diez sonetos cuyos versos eran combinables y rimaban entre sí hasta un total de 100.000 mil millones de lecturas posibles. Un libro, recuerda hoy el editor David Villanueva, con el que un lector podía tener lectura durante 200 años. […]”

Interesante o vídeo que ilustra o formato do libro.

Share

‘Al-Mutasim de Almería’, de Catherine François

A acción desta peza teatral transcorre no al-Ándalus do século XI, durante o reinado dun Al-Mutasim acosado polos reis musulmanos viciños así como por un Afonso VI que afianzaba o poder cristiano pola Spania adiante desde a solidez político-militar dunha dinastía galaica tan arraigada na época como ocultada pola historiografía española. Mais a perspicaz Catherine François non cae nos erros de tantos e representa un Al-Mutasim que trata o rei cristiano de “perro gallego”:

“Dicen que los hombres son como los árboles, que se parecen en su forma de crecer y se distinguen por la calidad de los frutos que dan. Tras matar al enviado del rey Alfonso, el rey Al-Mutamid se ha tenido que someter a sus exigencias. Su audacia ha avivado contra todos nosotros la cólera del Perro Gallego que envía a sus tropas a sembrar el pánico hasta las puertas de Almería. El árbol que se eleva por encima de los demás es partido por el rayo y, en su caída, incendia el campo entero. Llegará el día en que nadie que permanezca en su patria podrá esperar más que ruina y destrucción” (p. 30)

As intrigas da guerra mestúranse coa poesía e a filosofía en palacios e campamentos militares:

“¿Por qué habría de apoderarme de Granada si los barcos vienen a nuestras orillas a descargar tesoros de países lejanos” (p. 16).

Nas conversas entre as personaxes descríbense as campañas gañadas e perdidas:

“Tus palabras me alivian en este día de derrota -dille o rei ao poeta Ibn Al-Haddad, literalmente tocaio meu por canto significa o seu nome “Fillo do Ferreiro”- El rey de Granada acaba de arrebatarnos una fortaleza. No pocas veces me he dicho: si no puedo conservar la tierra de mi padre, ¿qué bienes podré dejar a mis hijos cuando abandone este mundo?” (p. 20). Reparen, noutra orde de cousas, nesta última frase e no valor que toma se a aplicamos hoxe á lingua galega.

Así como os problemas políticos e as estratexias necesarias para defender o territorio durante nove anos que terminan cos almorábides a punto de tomar Almería e a morte de Al-Mutasim no seu palacio envenenado pola tristeza da perda:

“Traedme agua pura, se acabaron en vino y sus quimeras. Ahora sé que renunciando a lo mejor hallamos lo sublime, que era la causa de nuestra sed. De ahora en adelante el placer me hallará junto a la fuente clara que sacia los espíritos sedientos de pureza. (Vacía la copa en el suelo).” (p. 58)

En todo momento os discursos dos reis e altos mandatarios son acompañados de argumentacións filosóficas e poemas delicados na forma e penetrantes no contido (p. 32: “La gloria en este mundo es un lujoso manto / de cenefas doradas gastadas por el uso”), nos que demostra François unha destreza na emulación dos diálogos árabes tan verosímil á conseguida para o ámbito chinés no xa comentado Caminos bajo el agua; mesmo me atrevería a dicir que, por momentos, algunhas intervencións como as do “Asceta” lembran a implacabilidade sapiencial dun Fuso Negro e a lingua áurea de Valle-Inclán nas Comedias bárbaras:

“El hombre es la única criatura capaz de concebir la nada y el absoluto, el único que se siente atraído por lo que escapa a su entendimiento. Cuando el Señor de los Universos propuso la custodia de los secretos a los Cielos, a la Tierra, a las Montañas, todos, temblando de pavor, se negaron a asumirla y el hombre, en su inmensa locura, aceptó hacerse cargo” (p. 38).

Share