'Versos fatídicos (1994-2010), de Alfredo Ferreiro', por Ramón Nicolás

Versos Fatídicos, por Alfredo Ferreiro (Positivas, 2011)«Tras Metal central (2009) retorna Alfredo Ferreiro ao primeiro plano da actualidade cos seus Versos fatídicos (1994-2010): unha intensa colectánea que agrupa composicións inéditas e outras que agora se versionan e modifican, dispostas logo dun intelixente limiar subscrito por François Davo e que contan cun monllo de ilustracións da man de Alberto Esperante.

Este volume susténtase na aplicación dunha perspectiva heteroxénea, tanto no que ten que ver cos asuntos tratados como no que se refire a formas e estilos, onde podemos atopar desde composicións máis ortodoxas a aforismos, pasando por prosas poéticas ata reflexións de carácter filoensaístico. Se cadra sexa nesta clave desde a que cómpre achegarse ao que se configura como o espello persoal dunha visión poliédrica e singular do noso propio tempo e do “fatum” que o rodea, inquirindo con teimosía posibles respostas a unha morea de preguntas, articuladas desde un rico universo simbólico, que vai desde o ámbito do automatismo creador ata a presenza do máis cotián, sen esquecer a evocación memorialística nalgún caso e, talvez por riba de todo, o cuestionamento respecto da morte e o seu último sentido.

Un libro que nace desde a instancia das incertidumes e as conxecturas pois “Escribir un poema debe ser un diluvio que agoniza”. Poesía que se espalla en marés de palabras, moitas veces esgazadoras, para seguir camiñando sobre o tempo e a vida.

 

Esta reseña publicouse nas páxinas do suplemento «Culturas» de La Voz de Galicia, o 24 de decembro de 2011 baixo o título de «Culto ao vario en marés de palabras».»

{Caderno da crítica}

Share

Bon Ano Novo!

Os nosos mellores desexos para este Ano Novo para todos e todas, e a nosa gratitude aos que nos mandaron os natais que abaixo referenciamos. Tede en conta que aínda que minguan os recursos contábeis, os nosos recursos incontábeis permanecen intactos; se cadra agora máis que nunca se fai evidente a necesidade de usármolos.

Share

Galicia Confidencial entrevista Alfredo Ferreiro

Nesta entrevista falo, ademais de sobre o meu último libro, sobre política e lingua, o que parece xa levantou algunhas pústulas nos máis exaltados.

Galicia Confidencial (GC).- ‘Versos fatídicos’, é o nome do teu último poemario… E, por que “fatídicos”?

Alfredo Ferreiro (AF).- “Fatídico” é esencialmente unha referencia explícita ao destino, e nese sentido entendo o traballo poético como un proceso gnóstico, como procura persoal de coñecemento; na mesma liña, asumo a poesía e a lingua secular da miña familia como descubertas coas que debo manter o meu compromiso, porque me tocan tan de perto que me definen e axudan a camiñar. Ao tempo, no plano social “fatídico” implica unha predición ou un vaticinio negativo: é o estigma, por un lado, que sofre esta cultura milenaria que foi o faro de media Europa no medievo e que agora, moribunda, non é recoñecida nen polos fillos que amamentou; por outro, a cruz que habemos de portar os escritores comprometidos co país… Non, mellor quero rectificar isto: a actitude dos escritores en galego non é unha cruz senón un facho que portamos desde hai moito con dignidade, e que vai indisolubelmente unida a outras reivindicacións conducentes á liberdade do individuo e da sociedade, tanto no sexual canto no social ou no nacional. Deste modo o esforzo persoal alimenta o compromiso social, e viceversa.
[…] Ler mais

Share

Xavier Alcalá: Bélxica abrazou o reintegracionismo

Xavier Alcalá: «[…] Como sabe, Ernesto, sempre gustei de andar camiños e coñecer xentes. Por iso, xa avó de barbas brancas, aceptei traballo en Flandres, país do que moito temos falado. Hai máis dun lustro que paso case a metade do tempo alá, lendo e oíndo as lingua dos Países Baixos; e visito en Amsterdam o profesor Fernando Venâncio, sabio co cal deberemos armar conversas cando el e eu chegarmos a esa beira do Estixe (para o que os amigos haberán de ser pacientes).

Cumpríalles aos galegos tomar exemplo dos flamengos, pois reviviron a súa lingua asoballada polo francés e aceptaron as normas gráficas da maioría para pesaren máis no mundo. Di o profesor Venâncio que as diferenzas entre falas neerlandesas son maiores que entre as galaico-portuguesas, mais os flamengos cederon: falan neerlandés ao seu xeito e escríbeno como os holandeses.

Ora, ¿como convencermos aquí os enxebristas? Mal se pode discutir con quen devece por Madrid e considera o castelán como única lingua universal. Só fica unha esperanza: os bolseiros galegos en Bruxelas estudan portugués alá. Non é o mesmo a capital de España que a da Unión Europea: desde Bélxica vense o Brasil e Angola […].»

{Carta a Guerra da Cal e ao seu compañeiro D. C. Warnest}

Share

Presentación de ‘Versos fatídicos’ en Milpedras

Share

Miguel Sande opina sobre os 'Versos fatídicos'

Miguel SandeMiguel Sande: […] Alfredo Ferreiro sorprendeu co seu poemario anterior, Metal central, orixinal e atrevido. Agora recompila en Versos fatídicos (Edicións Positivas) parte da súa produción poética dende o 94 ata o 2010 cunha temática, por tanto, moi plural. É un autor a seguir tamén con interese como todos aqueles dos que sempre podes esperar algo novo, por distinto […] {17/12/2011, Culturas, nº 445, La Voz de Galicia}

Share

Dolores Vilavedra comenta os 'Versos fatídicos'

Dolores VilavedraDolores Vilavedra: «[…] Pola súa banda Alfredo Ferreiro recolle en Versos fatídicos a súa produción inédita e dispersa dende 1994. Libro miscélaneo, no que atopamos dende iso que podemos considerar poemas máis ou menos convencionais ata prosas poéticas ou pseudoaforismos, estes versos son o froito fatídico dunha certa insatisfacción creativa de quen está convencido de que “a vida é unha camisa con talle doutro corpo” e procura na arte literaria (pero non só) “a luz que nos conforta” […]» {El País}

Share

'Fatídico Ferreiro', por Armando Requeixo

«Non é esta a primeira vez —e estou seguro que tampouco ha ser a derradeira— que teño expresado publicamente a miña positiva consideración pola obra poética de Alfredo Ferreiro, infatigable lletraferit ben coñecido na súa faceta de crítico literario e blogueiro de pro.

Mais o certo é que Ferreiro é poeta dende sempre e que van alá xa máis de tres lustros dende que dera a coñecer os seus primeiros versos en letra impresa, por máis que o primeiro poemario comercialmente distribuído da súa autoría non chegase ata non hai moito coa publicación de Metal central (2009) por Espiral Maior.

Cumpría, pois, un volume que recollese toda esa produción édita e inédita anterior de Ferreiro e o tal libro por fin veu luz baixo o título de versos fatídicos (1994-2010) da man dunha das casas editoras máis recoñecidas do país, Edicións Positivas, nunha colección emblemática por moitos motivos: Di-versos.

O que versos fatídicos ofrece, por tanto, é a compilación de “Visión do médium (textos egoístas)” —breve escolma coa que participara no colectivo Sete poetas (1995)— e a plaquette coruñesa A cidade engrinaldada (1997), amais de moitos outros textos que permanecían espallados por diversas publicacións periódicas cando non inéditos.

As composicións que integran a obra, nacidas en distintos tempos e en ocasións diversas, son, como cabía agardar, abondo diferentes. Así, aos poemas máis simbólicos e visionarios da primeira etapa suceden outros máis enraizados coa complexidade do cotián, coa evocación lírica da cidade de instalación e mesmo coa reivindicación da memoria secuestrada ou evadida (tanto colectiva coma familiar), sen esquecer os ensaios de automatismo versal e a poética do telúrico e, xa en rematando o libro, a escrita de asunción da nosa natureza mortal coa consecuente reflexión sobre do vivido.

Do mesmo xeito, tamén no formal son estes textos de natureza dispar, que igual ancoran no poema breve, case aforístico, ca na prosa poética, pasando polo poema longo dividido en seccións e incluso ocasionais ensaios de poema-definición.

Porque ten razón Alfredo Ferreiro cando sentencia “Amo e amando espero/ a palabra perdida no universo”, non hai mellor homenaxe a esa súa verba extraviada que procurala cos ollos propios. Velaí deixo o sextante para navegantes; clica na imaxe da dereita e pasa ao outro lado do espello:» {Criticalia}

Share

Presentación dos 'Versos fatídicos (1994-2010)'

VersosFatidicos_AlfredoFerreiro_2011Venres 16 de decembro, 21:00 horas

Milpedras, taller de litografía (Rúa: Brasil,3 baixo, 15009 A Coruña)

«Trátase do novo libro de Alfredo Ferreiro. Nas súas propias palabras “Versos fatídicos é unha colectánea de poemas inéditos e outros agora caprichosamente versionados. Textos elaborados seguindo diversas técnicas e procesos ao longo de quince anos: surrealismo, ocasión, remedio, provocación, compromiso, amor…”
A obra, inicialmente só dispoñíbel en papel, conta cunha edición con responsabilidade de Edicións Positivas (http://www.edicionspositivas.com/). O inspirado prefacio é de François Davo e as oníricas ilustracións de Alberto Esperante.

Intervención do Grupo Surrealista Galego
No contexto da presentación do libro, o GSG hipoteticamente participará no evento abalando o sentido poético dos presentes con diversas actividades: cadáveres, profecías, meditacións poéticas, transubstanciacións imaxinarias, epifanías verídicas, comuñóns simbólicas, anagnórises surreais, manuseamento de obxectos mutantes…»

Proposta para o público: Rógase acudan ao evento cun obxecto da súa elección, que será colocado na ‘maleta dos obxectos mutantes’ para a observación poética in situ. Os obxectos ofrecidos serán considerados contributos realizados para o laboratorio ao vivo do GSG, o que se agradecerá convenientemente.

Share

Os medios independentes teñen máis crédito que os medios convencionais?

Armando RequeixoArmando Requeixo: «Hai dúas semanas quixen pulsar a vosa opinión sobre un asunto que me parecía de non pouco interese: ¿que territorio mediático ten, hoxe por hoxe, máis peso na difusión da nosa literatura: as páxinas culturais dos xornais e das revistas ou as redes sociais, webs e blogs literarios? […] Practicamente tres de cada catro de vós (para ser exactos o 74%) cre que, nestes momentos, as redes sociais, webs e blogs literarios son máis decisivos á hora de dar a coñecer e valorar a nosa escrita que os suplementos dos xornais e as páxinas das revistas culturais e/ou especializadas, que só para un 26% son a primeira opción para informarse […].»

O artigo, interesante polas conclusións e polas referencias, presta atención especial á oposición entre os medios convencionais face aos novos medios dixitais, e por tanto fundamenta a perspectiva na cuestión tecnolóxica. Ao tempo, eu observo outra valorización dos resultados do inquérito se atendemos á orientación dos contidos e aos vínculos dos críticos. Non será que os medios convencionais, en papel ou dixitalizados, non permiten que a reflexión sobre a literatura naza dela mesma, senón como mísero e tolerábel contributo á cultura na maré diaria das desgrazas da economía e da política? Non será que nos medios independentes os críticos traballan á vontade nun espazo en que o literario é o obxectivo principal, e que isto os converte nun ámbito para liberdade e a credibilidade?

Share