‘Fatídico Ferreiro’, por Armando Requeixo

«Non é esta a primeira vez —e estou seguro que tampouco ha ser a derradeira— que teño expresado publicamente a miña positiva consideración pola obra poética de Alfredo Ferreiro, infatigable lletraferit ben coñecido na súa faceta de crítico literario e blogueiro de pro.

Mais o certo é que Ferreiro é poeta dende sempre e que van alá xa máis de tres lustros dende que dera a coñecer os seus primeiros versos en letra impresa, por máis que o primeiro poemario comercialmente distribuído da súa autoría non chegase ata non hai moito coa publicación de Metal central (2009) por Espiral Maior.

Cumpría, pois, un volume que recollese toda esa produción édita e inédita anterior de Ferreiro e o tal libro por fin veu luz baixo o título de versos fatídicos (1994-2010) da man dunha das casas editoras máis recoñecidas do país, Edicións Positivas, nunha colección emblemática por moitos motivos: Di-versos.

O que versos fatídicos ofrece, por tanto, é a compilación de “Visión do médium (textos egoístas)” —breve escolma coa que participara no colectivo Sete poetas (1995)— e a plaquette coruñesa A cidade engrinaldada (1997), amais de moitos outros textos que permanecían espallados por diversas publicacións periódicas cando non inéditos.

As composicións que integran a obra, nacidas en distintos tempos e en ocasións diversas, son, como cabía agardar, abondo diferentes. Así, aos poemas máis simbólicos e visionarios da primeira etapa suceden outros máis enraizados coa complexidade do cotián, coa evocación lírica da cidade de instalación e mesmo coa reivindicación da memoria secuestrada ou evadida (tanto colectiva coma familiar), sen esquecer os ensaios de automatismo versal e a poética do telúrico e, xa en rematando o libro, a escrita de asunción da nosa natureza mortal coa consecuente reflexión sobre do vivido.

Do mesmo xeito, tamén no formal son estes textos de natureza dispar, que igual ancoran no poema breve, case aforístico, ca na prosa poética, pasando polo poema longo dividido en seccións e incluso ocasionais ensaios de poema-definición.

Porque ten razón Alfredo Ferreiro cando sentencia “Amo e amando espero/ a palabra perdida no universo”, non hai mellor homenaxe a esa súa verba extraviada que procurala cos ollos propios. Velaí deixo o sextante para navegantes; clica na imaxe da dereita e pasa ao outro lado do espello:» {Criticalia}

Share

by

Alfredo Ferreiro nasceu na Corunha em 1969. Estudou Filologia Hispânica e iniciou-se na Teoria da literatura. É membro da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega e da Associaçom Galega da Língua. Tem participado desde 90 em inúmeros recitais de poesia e colaborado em revistas galegas e portuguesas, entre elas Anto e Saudade, sob a direção de António José Queiroz. Na atualidade é membro do Grupo Surrealista Galego. Como crítico tem colaborado em publicações periódicas impressas como A Nosa Terra, @narquista (revista dos ateneus libertários galegos), Protexta (suplemento literário de Tempos Novos), Dorna e Grial, para além de em diversos projetos digitais. De 2008 a 2014 dirigiu, junto com Táti Mancebo, a plataforma de blogues Blogaliza. Desde 2006 é asíduo dos meios eletrónicos, em que se dedica à divulgação da literatura e do pensamento crítico. Atualmente colabora no jornais Praza Pública e Sermos Galiza. A inícios de 2014 fundou, junto com Táti Mancebo e Ramiro Torres, a revista digital de artes e letras Palavra comum, dirigida ao âmbito lusófono. Desde outubro de 2015 é coodenador do Certame Manuel Murguía de Narracións Breves de Arteixo.