Tempo de fadas, por Tati Mancebo

Share

Versos escollidos, de Wisława Szymborska

Versos escollidos“Wisława Szymborska, nos seus versos, partindo tanto dun mínimo incidente cotián como dun feito tráxico, capta os máis sutís conflitos da alma. O paso do tempo, a beleza, o amor, o odio, a dor, a morte, os soños, os pequenos detalles, a humanidade… aparecen mediante unha escritura enxeñosa, intimista e sinxela en aparencia.  No seu discurso de recepción do Nobel –ou “a catástrofe”, como ela o define– repetiu dúas palabras: “Non sei”. Porque é a curiosidade o que a poeta nunca perdeu.” (Texto de capa)

Máis unha vez Edicións Positivas logra demostrar unha ollada perspicaz e un peito valeroso no mundo editorial galego. Esta edición, traducida e prefaciada por Lucía Caeiro, ofrece máis de trescentas páxinas de poesía en polaco/galego dunha Premio Nobel de Literatura considerada un dos maiores vultos da poesía contemporánea mundial. Sen dúbida unha edición de grande folgo que non debería pasar desapercibida en ningún mercado, e menos no modesto mais heroico sistema literario galego.

Vietnam

Muller, como te chamas? –Non sei.
Cando naciches, de onde es? –Non sei.
Porque escavaches esta gorida na terra? –Non sei.
Dende cando te agochas aquí? –Non sei.
Porque me mordiches no dedo anular? –Non sei.
Sabes que non che imos facer nada malo? –Non sei.
De parte de quen estás? –Non sei.
Agora estamos en guerra, tes que elixir. –Non sei.
A túa aldea aínda existe? –Non sei.
Estes son os teus fillos? –Si.

De Unha monada (1967)

Share

Verde oliva, de Xavier Alcalá

Non porque Xavier Alcalá sexa un bo amigo, que o é, senón porque tiven o pracer de ser unha das primeiras lectoras desta novela, quero recomendar Verde oliva a todas as persoas que desexen experimentar unha historia ben contada, un deses libros que non damos soltado nin de pensamento, sobre uns acontecementos que nunca acabaremos de coñecer ao 100%, porque así é a Historia.

Verde Oliva relata os primeiros anos da Revolución de Cuba a través dos ollos de Mariana, galega emigrada que acaba desempeñando un papel activo no Movemento 26J. Unha historia real e veraz narrada pola man experiente de Alcalá a partir do rexistro vital de Juana Maseda, quen lle confiou o seu pasado para que fose coñecido por propios e estraños. Unha gran oportunidade de vermos con lupa un período escuro dese pequeno gran pais que temos tan cerca e tan lonxe.

Aínda que escrita en galego, é a primeira novela de Alcalá que sae á venda antes en castelán, na editorial Nowtilus, mais en poucos días poderase mercar tamén en galego, editada por Galaxia.

Na páxina de Nowtilus podemos acceder ademais a contidos extras da novela, como a Carta de Mariana a Fidel.

Share

Sobre mitos e vida real

“Teño un amigo que é un heroi, e creo que moitos á súa volta non o saben. Porque os herois existen, aínda que habitualmente pensemos que son sempre personaxes de ficción. Ten este amigo meu un traballo común, unha familia correcta, unha filla riquiña. É, en aparencia, un veciño calquera, mais ten un pasado que moi pouca xente podería asinar.

Naceu nunha das grandes cidades galegas e, como tantos nos bairros marxinais, acabou por caer na silveira da droga. Como o espírito do rapaz era forte e a súa enerxía abundante, acelerou sen mirar atrás pola costa abaixo da delincuencia. Precisaba moita velocidade para non ter necesidade de fixarse na vida que abandonaba a cada lado, dos tesouros que o ceo lle outorgaba sen que puidese deterse para apañalos. Así o camiño difícil da marxinación se anda, e con estraña facilidade renunciamos a custodiar a verdadeira semente do noso destino.

Sen decatarse adormeceu no colo da heroína, e pouco máis tarde a súa man sostiña unha pistola nas noites do lumpen portuario. “Atracar un camello pode dar 500.000 pesetas, mais hai que ter coidado cun botín como ese, as consecuencias son terríbeis”. Con dezaoito anos ingresaba na cadea xunto co seu compañeiro de malfeitorías. Despois de ter acabado varias veces inconsciente na rúa, mesmo de ter entrado “en coma” no hospital, seus pais despedíanse del co corazón esmagado. […]” {Ler máis en Praza pública}

Share

Guía viva de ortodoxos y heterodoxos en la poesía contemporánea gallega, de Antonino Nieto Rodríguez

 

Share

ACadaCanto, novo disco de Xabier Díaz, Guadi Galego, Guillerme Fernández e Xose Lois Romero

Acaba de chegarnos quentiño, ou fresquiño, o novo CD de este grupo de músicos que tanto queremos e que tantas alegrías nos dan. E ademais temos a satisfacción de que decidiron incluír unha versión de La misteriosa, de Santiago Auserón, que adaptamos para galego con motivo da primeira edición de ACoruñaSon, aló polo ano 2008. Moita sorte, amigos; e moita música ACadaCanto!

Share

Unha nota sobre Facebook

Tati Mancebo: “Xa van sendo uns aniños de traballar na rede e unha comeza a estar cansa dunhas cantas expresións ás que se atribúe tanto poder, que parece que o simple feito de mencionalas dota de profundidade a reflexión máis superficial. Certamente, vou cansa de ver unha e outra vez os mesmos refritos de regras, decálogos ou tips para triunfar nos social media; uns redúcense a un feixe de frases e outros ocupan libros enteiros, mais as propostas son exactamente as mesmas.” {Ler o artigo completo en Praza Pública}

Share

Alfonso Abelenda, Correa Corredoira e Jaime Tenreiro en acción

Este fresco e vigoroso vídeo foi realizado polo noso amigo Roge Fernández para a galería Monty4 da Coruña entre marzo e abril de 2012, cos pintores Alfonso Abelenda, Correa Corredoira e Jaime Tenreiro, que traballaron en tres murais durante tres semanas. Música de SUMRRÄ.

Share

A casa da misericórdia, de Joan Margarit

Tentando non ler en castelán Joan Margarit antes da súa participación no Poetas Di(n)versos da Coruña, atopei unha interesante edición portuguesa bilingüe. Só tiven que pagar 13 euros por recibir na casa o libro, pulcramente editado, e con 0 euros de gastos de envío. A man de Margarit, experta en describir o aseo poético da vida cotiá, non merecía menos. Como mostra un dos mellores poemas do libro que lle supuxo o Prémio Nacional de Cultura en Literatura pola Generalitat de Catalunya e o Premio Nacional de Poesía polo Ministerio de Cultural de España, entre outros:

LUZ DA MINHA VIDA

Eu era un rapaz que ouvia na rádio
canções de amor, e nada me agradava máis
do que olhar para as mulheres.
Que felicidade
a névoa dos seus corpos pelas ruas
e todos os sonhos onde as despia.
Posso recordar a erecção brutal
de um rapaz abandonado sob a chuva,
a premonição do velho que agora sou.
Gosto de recordar o corpo da rapariga
que ficou comigo. Ainda ouço
a sua voz alegre ao telefone:
Dá o jantar às crianças. Voltarei tarde.
Provavelmente, nunca mais regressou,
mas agora que somos velhos já não importa.

[Tradución de Rita Custódio e Àlex Tarradellas]

Share

As naos afondando, de Laura Caveiro

“Nesta historia de fins de século, Henrique Amaros, pedante profesor de universidade que vive abafado pola súa impotencia para escribir, chegará a tolear co mito de Don Xoán procurando a inspiración perdida nas namoradas todas. Mentres un personaxe maléfico dacabalo entre o pasado e o presente e entre cidades imaxinadas e reais, vai enchendo de pesadelos góticos os amoríos co conquistador” (Texto de capa).

As naos afondandoA partir deste argumento Laura Caveiro presenta en As naos afondando (1º Premio de novela Rubia Barcia; Liceo Rubia Barcia, Ferrol, 2000) un relato singular en que, a pesar da relativamente reducida lonxitude textual, consegue amalgamar unha gran cantidade de referencias mitolóxicas, patolóxicas (psicanálise), literarias e mercantís. Deste modo, partindo do mito de Don Xoán, o que con facilidade se vencella á promiscuidade disfarzada de sentimentalismo que sucumbe subitamente perante o sexo explícito, con grande habilidade se revela por veces con tonos de suicidio e se funde, sen falta de ironía implícita, co mundo da docencia (ou indecencia) universitaria e o mercado literario: a crítica literaria, os mundo editorial, os premios literarios e, até, o proceso de escrita tanto no cadro da experiencia individual canto no das referencias ao canon literario universal.

Así, o mito de Don Xoán permite unha reflexión multiperspectivada sobre unha patoloxía que implica unha desharmonía dos afectos propia dunha personaxe que vive dentro da literatura unha vida que na realidade é incapaz de gobernar.

No relativo ao estilo, presenta tamén un sabor de lixeira fondue, deixando no padal o aroma dunha fina densidade poética sobre a que se superpoñen pedazos consistentes do estilo directo dos encontros cotiáns.

Share