Tati Mancebo falará de ferramentas web no Culturgal

CulturgalA nosa colaboradora Tati Mancebo proporá aos asistentes un percorrido interactivo através de varias ferramentas web útiles para o profesorado, nunha das intervencións participativas que a caracterizan.

Será dentro da “xornada de difusión e formación FERRAMENTAS TIC E MULTIMEDIA NAS AULAS, UNHA VISIÓN PRÁCTICA, que achegará aos profesionais do sector educativo o sábado 1 de decembro, de 10h a 19h, unha serie de experiencias no uso práctico e real de ferramentas TIC e contidos multimedia pensados para as aulas.” {Foro Culturgal}

Share

Bieito Romero explicounos a elaboración da sidra

Foi nun acto organizado pola Asociación Cultural Monte da Estrela, no Centro Cívico de Arteixo. A transmisión deste tipo de coñecemento faise fundamental nos tempos que vivimos, nos que se cadra unha volta ao noso desprezado minifundismo é capaz de nos asegurar a mantenza nun futuro próximo, fóra das gadoupas das grandes multinacionais da alimentación.

Noutra orde de cousas, preguntástesvos nalgunha ocasión por que, sendo este país até onte eminentemente agrario, non coñecemos unha morea de titulados en enxeñaría agrónoma? Sendo como foron os anos 80 e 90 épocas en que case calquera puido estudar, por que non había oportunidades inesgotábeis na explotación do rural, sen dúbida un dos maiores recursos do país? Eu non coñezo practicamente ninguén que teña estudado isto, e para min é un sintoma das eivas socioeconómicas que padecemos desde tempo inmemorial.

Bieito Romero ademáis de teórico, foi home práctico e veciño exemplar: trouxo unha caixa de garrafas de sidra da súa produción particular, con varios bouquets diferentes para degustar.

Share

Corazón de pedra, de Agustín Fernández Paz

En Corazón de pedra Agustín Fernández Paz ofrécenos, ademais dunha obra entretida e sensible, unha sorte de reflexión sobre a literatura fantástica. Porque nesta obra, se ben aparece a figura dun dragón, non é dun modo abrupto e declaradamente fantástico, senón mediante a inserción de argumentos lendarios nun cadro perfectamente verosímil: unha viaxe ao rural pon en contacto a protagonista coas lendas e a contorna natural do lugar, que as absorve e as vive dun modo que só na infancia sabemos, intuitivamente, desfrutar.

Oxford Univesity Press: «Unha apaixonante aventura que nos lembrará o poder que ten a fantasía para cambiar as nosas vidas. Todos os nenos teñen un animal preferido e os de Brenda son os dragóns. Despois de ler moitos libros sobre o tema, Brenda sabe perfectamente como eran os dragóns e non consegue entender por que desapareceron. Cando chegan as vacacións do verán, a protagonista e mais os seus pais viaxan a unha casa rural nun bosque. Alí nace unha antiga historia sobre un dragón…»

Share

El ritmo perdido, de Santiago Auserón

Agradecemos a Santiago Auserón o envío deste seu libro onde mostra o resultado das súas investigacións sobre a tradición da música popular española, desde unha perspectiva que entende a mestizaxe como a fértil consecuencia dunha Península multicultural:

“A modo de poética musical, esta obra profundiza en el cono-cimiento de la tradición lírica popular. Santiago Auserón hace un recorrido por las escuelas y ritmos que han marcado su carrera y, como un collar de cuentas, nos lleva por la historia rítmica peninsular y la memoria de los intercambios musicales o lo que compone «nuestra» huella sonora.

«Cuando llegué por primera vez a Nueva Orleans, al meter la mano en la corriente del Misisipí creí escuchar el desfile de los santos, como si hubiera metido una moneda en una vieja victrola. Me acordé de haber hecho el mismo gesto muchos años atrás, cuando iba a explorar a solas la ribera del Ebro, un río de aguas igual de turbias y peligrosas. ¿Fuimos los negros del Ebro allá en mitad del siglo XX sometidos por un imperio mediático? ¿O el intercambio de ritmos empezó a liberarse entonces, por vez primera en la historia de Occidente, de las relaciones de dominación?». Santiago Auserón […]” {Ediciones Península}

Share

O rastro que deixamos, de Agustín Fernández Paz

Hoxe temos que agradecer o envío da última obra de Agustín Fernández Paz, publicada en Xerais:

«Coma se fosen as pedriñas coas que Hansel marcaba os seus pasos pola espesura do bosque, O rastro que deixamos reúne por vez primeira traballos dados a coñecer por Agustín Fernández Paz en diferentes medios e contextos ao longo do tempo, así como outros que permanecían inéditos. Neles, o autor aborda un regueiro de episodios fundamentais na súa vida, retallos da memoria que nos permiten achegarnos á ética e mais á poética do escritor. Estes rastros son unha mostra de dúas liñas de traballo esenciais, a memoria da infancia e o oficio da escrita. Na primeira parte, baixo a epígrafe «As paisaxes da memoria», reúnense escritos onde predominan as vivencias da nenez e da mocidade, naqueles anos en que asistiu á creación do mundo na súa Vilalba natal. Os textos da segunda, titulada «O oficio de escribir», fálannos da súa paixón pola lectura e pola escrita, así como da súa fe na forza das palabras para cambiar o mundo e cambiar a vida […]» {Ler máis en Edicións Xerais}

Share

Para o 'Proxecto Cárcere' da Coruña no seu 2º aniversario

Texto de apoio do Grupo Surrealista Galego ao Proxecto Cárcere da Coruña, con motivo do seu 2º aniversario.

E 76 anos despois o cárcere volta pecharse, esmagando desa vez o traballo e a arela dun voluntariado impecábel.

Nós amamos a liberdade, como tolas e tolos da liberdade que somos. Acaso é amar de máis? Nous n’avons rien à nous reprocher. Non temos nada que reprocharnos.

Nós sabemos que son a pobreza e a exclusión as que edifican cárceres, como a miseria intelectual tamén nos encerra e non nos deixa amar, nin amarnos, nin sermos nós os faros da nosa emancipación.

Desde que comezamos a desaprender somos quen de reinventar a realidade, no noso devir superreal.

Somos alquimistas, somos ferreiros; andamos a fundir barrotes, cadeas e ferrollos, e no crisol onde nacermos xorde o lóstrego dunha chave universal, a que abre tamén os cárceres do espírito.

Non falamos en futuro, nós non sabemos agardar, queremos toda a liberdade agora, e mesmo denantes. Ao non sabermos pedir, non nos queda outra que apropiarnos. Nacemos -xalundes! Vemos – alén! Respiramos – aquí mesmo!

Desmilitaricemos as mentes.
Deixade as covas do ser.
Abride o cárcere!
Adiante compañeiras, compañeiros do Proxecto Cárcere! Parabéns!

25 de novembro de 2012. G.S.G.
Panfleto en apoio ao Proxecto Cárcere. II aniversario.

{Vía Grupo Surrealista Galego}

Share

Xavier Alcalá e Víctor F. Freixanes

Xavier Alcalá e Víctor F. Freixanes na Casa Grande do Bachao – Premio Biblos 2012Esta foto foi tirada durante o ditame do Premio Biblos 2012, na Casa Grande do Bachao.

Share

Amigos e sodomitas, de Carlos Callón

Amigosesodomitas_CCallonA lectura de Amigos e sodomitas. A configuración da homosexualidade na Idade Media (Sotelo Blanco), de Carlos Callón, foi dobremente reconfortante. En primeiro, resulta ideoloxicamente oportuno visibilizar como se merece unha realidade social que as novas políticas reaccionarias do nacionalcatolicismo español pretenden manter oculta, para que non se produza de novo un enquistamento moral moi pernicioso para a cidadanía. En segundo, celebro que máis un traballo intelixente e rigoroso veña dar luz sobre a nosa literatura medieval, probablemente a máis rica de toda a cristandade hispánica no medievo.

Que os preconceitos en épocas pasadas non foron tan rixos na cuestión sexual como nos tentaron asegurar, é algo ao que xa nos imos acostumando. Mais que a Idade Media non foi unha época de escurantismo, miseria, abuso e enfermidade debemos repetir con voz alta. Ao revés, nesta época o esplendor da Galiza era observado desde toda Europa: a poboación era abondosa, a construción era constante, a comunicación co norte europeo así como co sul arabizado era constante, as mercadorías por terra e mar eran habituais e, en fin, o predominio político da dinastía galaica facíase notar pola cristiandade e o Al Andalus, o que facía de Galiza unha referencia política en toda Europa; Compostela debeu ser no seu tempo, no terreno cultural, como o París do século XX.

Na Idade Media, agora ben se sabe, Compostela converteuse ademais en case unha segunda Roma, o que vai en consonancia co carácter imperial da dinastía galega. Nunha altura, esta liña familiar non só ostentaba os reinos de Galiza, León e Castela, senón que algún dos seus membros era nomeado emperador, facto que o situaba por cima de todos os reis, inclusive dos musulmanos, herdeiros dunha fraccionada Spania tomada polos seus ancestros aos visigodos cando a conquista de capital toledana.

Ora ben, a Igrexa Católica intransixente e castigadora de práticas moralmente pedadentas non aparece até finais da Idade Media. Moito polo contrario, na época en que Compostela florece como centro económico, político e cultural en Roma os papas con frecuencia pasaban o tempo rodeados de riquezas incontábeis e nas máis desenfreadas orxías, nunha superficial imitación do colosal poder da Roma clásica. Os costumes, neste sentido, eran como ben nos lembra Callón moito máis laxos do que se pensa actualmente, ademais de seren probabelmente influídos pola constante interrelación cultural entre o Atlántico e o Mediterráneo.

Neste contexto, que as naturais inclinacións homosexuais non estivesen reprimidas como algúns queren sempre ver, non debe estrañarnos, e isto ben se reflicte na nosa literatura medieval. Callón estuda multitude de textos con referencias patentes ao asunto da homosexualidade, tanto na poesía canto na narrativa, sen deixar de ofrecer paralelamente un cadro histórico, xurídico e consuetudinario que nos regala non menos sorpresas sobre a visión que da homosexualidade tiñan os nosos antepasados.

A obra de Callón descobre máis un filón para recuperarmos algo tan importante como a nosa Historia sexual, que tanto ten a ver co que hoxe socialmente somos e aínda co que desexamos ser. É unha obra profunda mais fácil de ler, que se centra na análise textual. Neste sentido, se recoñecese a lírica medieval como teatro, tal como defendemos noutras ocasións, outras pontencialidades xurdirían. Efectivamente, o teatro permite estudar ademais do texto literario o texto espectacular, é dicir, aquel que se escenifica realmente e que pode ser visualizado como diverso do que literalmente foi escrito polo autor, nomeadamente cando non existen acotacións. Un exemplo ben pode ser a recreación da pequena peza titulada por Nodar Manso Donzela, onde as cantigas de dous trovadores son representadas como unha única peza en que ambos, con referencias xestuais explícitas sobre a sodomía, satirizan unha doncela mediante un diálogo que usa termos faciais e non xenitais. Podedes ver ilustrada esta peza no seguinte vídeo, nunha interpretación de Tati Mancebo, Carlos Sante e miña, se tedes paciencia para atopala da metade para o final e perdoades as miñas limitacións como actor.

Share

Presentación de Verde oliva na Feira do libro da Coruña

Este foi o vídeo que gravamos para Xavier Alcalá durante a Feira do libro da Coruña, este ano.

Share

Greve!

Share