Tati Mancebo falará de ferramentas web no Culturgal

CulturgalA nosa colaboradora Tati Mancebo proporá aos asistentes un percorrido interactivo através de varias ferramentas web útiles para o profesorado, nunha das intervencións participativas que a caracterizan.

Será dentro da “xornada de difusión e formación FERRAMENTAS TIC E MULTIMEDIA NAS AULAS, UNHA VISIÓN PRÁCTICA, que achegará aos profesionais do sector educativo o sábado 1 de decembro, de 10h a 19h, unha serie de experiencias no uso práctico e real de ferramentas TIC e contidos multimedia pensados para as aulas.” {Foro Culturgal}

Share

Bieito Romero explicounos a elaboración da sidra

Foi nun acto organizado pola Asociación Cultural Monte da Estrela, no Centro Cívico de Arteixo. A transmisión deste tipo de coñecemento faise fundamental nos tempos que vivimos, nos que se cadra unha volta ao noso desprezado minifundismo é capaz de nos asegurar a mantenza nun futuro próximo, fóra das gadoupas das grandes multinacionais da alimentación.

Noutra orde de cousas, preguntástesvos nalgunha ocasión por que, sendo este país até onte eminentemente agrario, non coñecemos unha morea de titulados en enxeñaría agrónoma? Sendo como foron os anos 80 e 90 épocas en que case calquera puido estudar, por que non había oportunidades inesgotábeis na explotación do rural, sen dúbida un dos maiores recursos do país? Eu non coñezo practicamente ninguén que teña estudado isto, e para min é un sintoma das eivas socioeconómicas que padecemos desde tempo inmemorial.

Bieito Romero ademáis de teórico, foi home práctico e veciño exemplar: trouxo unha caixa de garrafas de sidra da súa produción particular, con varios bouquets diferentes para degustar.

Share

Corazón de pedra, de Agustín Fernández Paz

En Corazón de pedra Agustín Fernández Paz ofrécenos, ademais dunha obra entretida e sensible, unha sorte de reflexión sobre a literatura fantástica. Porque nesta obra, se ben aparece a figura dun dragón, non é dun modo abrupto e declaradamente fantástico, senón mediante a inserción de argumentos lendarios nun cadro perfectamente verosímil: unha viaxe ao rural pon en contacto a protagonista coas lendas e a contorna natural do lugar, que as absorve e as vive dun modo que só na infancia sabemos, intuitivamente, desfrutar.

Oxford Univesity Press: «Unha apaixonante aventura que nos lembrará o poder que ten a fantasía para cambiar as nosas vidas. Todos os nenos teñen un animal preferido e os de Brenda son os dragóns. Despois de ler moitos libros sobre o tema, Brenda sabe perfectamente como eran os dragóns e non consegue entender por que desapareceron. Cando chegan as vacacións do verán, a protagonista e mais os seus pais viaxan a unha casa rural nun bosque. Alí nace unha antiga historia sobre un dragón…»

Share

El ritmo perdido, de Santiago Auserón

Agradecemos a Santiago Auserón o envío deste seu libro onde mostra o resultado das súas investigacións sobre a tradición da música popular española, desde unha perspectiva que entende a mestizaxe como a fértil consecuencia dunha Península multicultural:

“A modo de poética musical, esta obra profundiza en el cono-cimiento de la tradición lírica popular. Santiago Auserón hace un recorrido por las escuelas y ritmos que han marcado su carrera y, como un collar de cuentas, nos lleva por la historia rítmica peninsular y la memoria de los intercambios musicales o lo que compone «nuestra» huella sonora.

«Cuando llegué por primera vez a Nueva Orleans, al meter la mano en la corriente del Misisipí creí escuchar el desfile de los santos, como si hubiera metido una moneda en una vieja victrola. Me acordé de haber hecho el mismo gesto muchos años atrás, cuando iba a explorar a solas la ribera del Ebro, un río de aguas igual de turbias y peligrosas. ¿Fuimos los negros del Ebro allá en mitad del siglo XX sometidos por un imperio mediático? ¿O el intercambio de ritmos empezó a liberarse entonces, por vez primera en la historia de Occidente, de las relaciones de dominación?». Santiago Auserón […]” {Ediciones Península}

Share

O rastro que deixamos, de Agustín Fernández Paz

Hoxe temos que agradecer o envío da última obra de Agustín Fernández Paz, publicada en Xerais:

«Coma se fosen as pedriñas coas que Hansel marcaba os seus pasos pola espesura do bosque, O rastro que deixamos reúne por vez primeira traballos dados a coñecer por Agustín Fernández Paz en diferentes medios e contextos ao longo do tempo, así como outros que permanecían inéditos. Neles, o autor aborda un regueiro de episodios fundamentais na súa vida, retallos da memoria que nos permiten achegarnos á ética e mais á poética do escritor. Estes rastros son unha mostra de dúas liñas de traballo esenciais, a memoria da infancia e o oficio da escrita. Na primeira parte, baixo a epígrafe «As paisaxes da memoria», reúnense escritos onde predominan as vivencias da nenez e da mocidade, naqueles anos en que asistiu á creación do mundo na súa Vilalba natal. Os textos da segunda, titulada «O oficio de escribir», fálannos da súa paixón pola lectura e pola escrita, así como da súa fe na forza das palabras para cambiar o mundo e cambiar a vida […]» {Ler máis en Edicións Xerais}

Share

Para o ‘Proxecto Cárcere’ da Coruña no seu 2º aniversario

Texto de apoio do Grupo Surrealista Galego ao Proxecto Cárcere da Coruña, con motivo do seu 2º aniversario.

E 76 anos despois o cárcere volta pecharse, esmagando desa vez o traballo e a arela dun voluntariado impecábel.

Nós amamos a liberdade, como tolas e tolos da liberdade que somos. Acaso é amar de máis? Nous n’avons rien à nous reprocher. Non temos nada que reprocharnos.

Nós sabemos que son a pobreza e a exclusión as que edifican cárceres, como a miseria intelectual tamén nos encerra e non nos deixa amar, nin amarnos, nin sermos nós os faros da nosa emancipación.

Desde que comezamos a desaprender somos quen de reinventar a realidade, no noso devir superreal.

Somos alquimistas, somos ferreiros; andamos a fundir barrotes, cadeas e ferrollos, e no crisol onde nacermos xorde o lóstrego dunha chave universal, a que abre tamén os cárceres do espírito.

Non falamos en futuro, nós non sabemos agardar, queremos toda a liberdade agora, e mesmo denantes. Ao non sabermos pedir, non nos queda outra que apropiarnos. Nacemos -xalundes! Vemos – alén! Respiramos – aquí mesmo!

Desmilitaricemos as mentes.
Deixade as covas do ser.
Abride o cárcere!
Adiante compañeiras, compañeiros do Proxecto Cárcere! Parabéns!

25 de novembro de 2012. G.S.G.
Panfleto en apoio ao Proxecto Cárcere. II aniversario.

{Vía Grupo Surrealista Galego}

Share