E o mercado, Xavier?

Xavier Queipo: «Coido que o galego é unha lingua tan semellante ao portugués como o sueco éo do danés, e a ningún escritor sueco se lle ocorre escribir en danés nin viceversa. Pódeno ler, falar e mesmo poden autotraducirse, mais a ninguén (supoño que haberá excepcións) se lle ocorre mudar de sistema literario. Se cadra é porque teñen un estado propio…» [Sermos Galiza]

Podemos discutir as semellanzas lingüísticas, falarmos de sensibilidades particulares e de escollas persoais, mais o sector editorial galego, non só humilde senón emerxente desde hai unhas poucas ducias de anos, esmorece pola falta de mercado: «O sector editorial en Galicia, dende o 2008, ano no que acadou as súas maiores marcas de edición e facturación, sofre un retroceso no mercado interior» (Manuel Bragado en Miss Ideaspropias). Esta situación, que fai dubidar de se algunha editorial de libro galego ficará en pé dentro de tres anos, lévanos directamente a imaxinar un país en que importantísimos referentes culturais que pensabamos inmutábeis deixarán de existir. Será o mesmo o noso querido e humilde sistema literario cando os libros en galego de autores actuais realmente sexan difíciles de atopar? Que exemplo seguirán os alumnos con pruridos de escritor cando o galego sexa unha lingua rara para eles desde o ensino pre-escolar inencontrábel nas librarías dos centros comerciais? Importarán algo as escollas persoais daqueles que viviron a xuventude no século pasado, serán exemplo de algo para aquelas lectoras que consideran tan distante o franquismo como o romantismo? Teño moi claro que o castelán será a lingua principal, e que se converterá na lingua única se non aproveitamos o que resta de cultura galega como unha porta para o mundo lusófono. Seguindo esta última alternativa, que pasa agora perante a nosa casa como o derradeiro tren da xornada, unha nova oportunidade podería surxir para cultura galega, un marco de internacionalización que daría lustro aos milenarios tesouros que aínda o país conserva. Un contexto, en definitiva, onde a galeguice non resultase un estorbo, senón unha reconfortante viaxe ás orixes certas da lusofonía.

Share

Gran tiburón branco, de Samuel Solleiro

Esta obra está composta por un conxunto heteroxéneo de relatos que hai que celebrar. En primeiro polo desenfado, case descaro, con que están escritos, o que permite desfrutar dunha lectura divertida que se consome moito antes do que un quixera. En segundo, porque nos ofrece un marco humorístico moi sutil, como unha elegante piscadela en que o sexo e os misterios máis banais da vida se fan pasar por experiencias transcendentais, o que, paradoxalmente, non está tan lonxe da realidade se admitimos que a profundidade do sentido da vida é menos algo obxectivo do que unha perspectiva persoal. En terceiro, porque a aparente simplicidade da lingua literaria, que estilisticamente case pasa desapercibida, así como a trivialidade da maioría dos acontecementos argumentais, fan unha masa sólida e no entanto lixeira que sen dúbida denota unha mestría no oficio narrativo. Samuel Solleiro semella que coñece ben que e como pretende escribir, e iso indica unha personalidade na escrita e un punto de vista persoal na creación de mundos posíbeis, características que sen dúbida definen a consolidación dunha obra literaria.

Como nota final temos que advertir que, aínda que semellan todos os relatos inéditos, o titulado Caída de Abraham Rosenblath foi xa publicado en 2011 no volume De eirugas a bolboretas, que recolle seis dos relatos premiados no Certame de Narracións Breves “Manuel Murguía” de Arteixo.

Share

Amadeu Baptista vence XXIX Prémio de Poesia Cidade de Ourense

Conheço desde há muito o Amadeu Baptista. É, com certeza, um dos melhores poetas vivos de Portugal, afirmação que digo com toda a contundência. Melhor sem dúvida que uma miríade de nomes pertencentes à esfera universitária, tão dada à divulgação de obras pelas palestras académicas, os meios e os congressos oficiais. Amadeu Baptista é, ao contrário, um outsider, e isso paga o preço de não contar com uma vasta família de padrinhos institucionais. Porém, o poeta produz, produz sem pausa e as águas do rio da inspiração inundam o território de todos, como quando o Nilo experimenta uma irreprimível enchente e assim acontece a fertilização dos campos. Entrei no seu blogue e apanhei um poema do livro que haverá de publicar-se sob o título Um pouco acima da miséria, com responsabilidade do Concelho de Ourense. Parabéns ao poeta e aos seus leitores galegos!

MURMURAÇÃO DE LEÓN TROTSKY NO SEU LEITO DE MORTE

Natália Sedova, olha-me, peço-te que me olhes fixamente
– de mim não escutarás um único gemido, mas dir-te-ei
que a última flor do terrífico é a beleza, como te disse há muito,
como repetidas vezes te disse e agora repito neste meu último fôlego:
o terrífico é a beleza, tal como tudo é neve em nós,
de vitória em vitória, ou derrota em derrota,
ou um verso aterrador de Pushkin ou Maiakovski.

Não vês a revolução permanente neste trapo vermelho
enrolado à volta da minha cabeça, enquanto ponho
os olhos num infinito não muito distante? Read More

Share