Xavier Alcalá:

Xavier Alcalá na Praia da Magdalena (Cabanas)

Xavier Alcalá na Praia da Magdalena (Cabanas)

JUAN OLIVER: «-[…] Pero seica anda agora a teimar contra un poeta que se di moi internacional.

– Insinuación cabrona, pero non vou deixar de entrar a ela […]. Falando de pailáns, ou máis precisamente de pailáns poetastros, eu non ando a putear ningún poeta. Coido que te referías ao do Centro Pen de Galicia, ¿non?

– A iso mesmo. Anda por aí a especie de que quere cargar o seu presidente, poeta.

– Nego a maior. E non admito emisarios con ameazas nin rogos. Non é unha cuestión de persoas senón de diñeiro. […] Ler mais

Share

Membros do Centro Pen Galicia buscam amparo no Pen International (laduda.net)

Ainda que nós nada novo tenhamos a dizer sobre o particular, semelha que os movimentos de revolta continuam a turbar, ou se quadrar prentender aclarar, as contas e os métodos de trabalho do Centro Pen Galicia:

«LD / Un grupo de escritores asociados ao Pen Clube de Galicia, encabezados por Xavier Alcalá, ven de dirixirse á directiva do Pen International para pedir o seu “amparo” ante as irregularidades que, segundo denuncian, tense producido o pasado mes de febreiro no proceso de elección da executiva da filial galega do centro, dirixida polo poeta Luis González Tosar. Eses feitos, na súa opinión, poden poñer en risco a celebración do congreso que a asociación internacional de escritores prevé celebrar en Ourense o próximo outono.

Tras unha conversa telefónica e nunha longa mensaxe por email enviada ao director executivo do Pen International, Carles Torner, e ao director literario da organización, James Tennant, Alcalá pide o seu “amparo”antes de “xudicializar” un conflito que, ao seu xuízo “pode levar aos escollos do escándalo non só a lancha do centro Pen galego senon ao propio buque do Pen International”.

Tal e como publicou La Duda en varios artigos aos que se pode acceder ao final deste texto, o proceso de escolla do centro galego da organización estivo batuxado de numerosas irregularidades: en primeiro lugar, porque nos seus vinte anos de existencia incumpríuse reiteradamente a regra que obriga a convocar eleccións cada catro anos. En segundo lugar, porque a asamblea convocouse ás presas e cun escaso prazo que impedíu na práctica que se presentaran candidaturas alternativas á de Tosar. E como terceiro engadido, porque esa posibilidade tampouco podería terse producido xa que, por riba, a directiva non facilitou o censo de membros do clube aos asociados que o solicitaron. A listaxe non figura na web do clube, que ten a súa sede nun edificio propiedade da Xunta de Galicia (o número 30 da Casa da Parra, en Santiago), onde ninguén atendeu en tempo e forma ás citadas e reiteradas peticións (o último burofax enviado foi recollido o día despois do peche da recepción de candidaturas).

Finalmente, na asemblea, celebrada o 20 de febreiro resultou elixida unha lista que aparecen vocais que non estaban, e desaparecen outros  que sí figuraban na lista para a que Tosar solicitou o apoio por carta, instando aos socios que non ían asistir á xuntanza que delegaran nel o seu voto. O quorum da cita foi paupérrimo e como para replantexarse a lexitimidade do acordado: acudiron 13 personas e só outras 13 delegaron o voto. E foron estes últimos os que, ao facelo, elixiron a uns representantes distintos aos que tiñan pensado elixir. […]»

{Membros do Pen Clube piden “amparo” á directiva do Pen International polas irregularidades do centro galego – laduda.net}

Atualização 23/05/2016: LA REGIÓN: “Recepción de Baltar a la presidenta del Pen Club Internacional“; TELEMIÑO OURENSE: “Recepción Baltar presidenta Pen Club Internacional“; TELEMIÑO: “Recepción Baltar presidenta Pen Club Internacional“; LA VOZ DE GALICIA: «El congreso analizará la violencia contra las mujeres y la censura».

Share

Enfim, a contestação do Centro Pen Galicia

centro pen galiciaA tentativa de debate sobre política cultural que comecei em 27 de janeiro chega a termo. O Centro Pen Galicia, a quem inicialmente tomava como exemplo de opacidade na gestão e me servia de pretexto para denunciar a indigna situação económica e os agravos comparativos com que a Conselharia de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria e a Secretaria Geral de Política Lingüística distribuem irrisórios e até insultantes contributos, publicou uma contestação à minha carta aberta.

Quase nada resta por dizer já, ao menos pola minha parte. O Centro Pen Galicia estima que não funciona de modo opaco e mesmo se defende de acusações que não creio ter dirigido contra ele, mas contra os diversos governos e instituições galegos: o “agravo comparativo”, que acho evidente se comparadas as atividades com as da AELG e tendo em conta que recebe esta as mesmas ajudas. Também não creio o ter acusado de “inatividade” nem de qualquer “trato de favor” que, dado o caso, teria acontecido também de parte de quem concede apoios económicos em virtude de uma tabela dada de méritos.

[…] Ler mais

Share

“Affaire” Centro Pen Galicia: comunicado da AELG

Comunicado da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega
3/3/2016

Á vista das declaracións públicas difundidas nestes días en que se nomea e verten opinións atribuídas á AELG, o seu Consello Directivo quere facer constar o seguinte:

1. É norma da AELG manifestarse co seu proxecto de traballo e plan concreto de actuación no día a día, perante a súa base asociativa mediante comunicación persoal e directa, e á sociedade global a través das novas tecnoloxías e medios de comunicación, así como dar conta anualmente nas súas asembleas do traballo feito e do estado de contas que sempre foron públicas.

2. Agradecemos os artigos nos que a  AELG ten sido citada en positivo polo seu facer e proceder e nos que, asemade, se evidencia a desproporción entre o traballo colectivo desenvolvido por esta entidade na defensa e promoción do sistema literario galego e as desiguais achegas das diversas institucións públicas do país, fortemente minguadas nos últimos anos, pois non faltan á verdade.

3. Aínda que lle son demandadas, a AELG nunca entrou nin entrará a avaliar as opinións expresadas polos seus máis de catrocentos asociados e asociadas, que entendemos que fan públicas no exercicio da liberdade de expresión cuxa defensa é a razón de ser da AELG.

{AELG}

Nota: Cfr. «Luís González Tosar: “No Congreso de Ourense do Pen Internacional, o mundo coñecerá a cultura galega sen tutelas”»; “Chafallada no Centro Pen de Galicia”; «No reino de Dinamarca»; “A directiva do Pen Club de Galicia pecha o prazo de presentación de candidaturas á súa renovación sen facilitar o listado de socios”; «Por que calamos @s escritor@s?».

Share

“Chafallada no Centro Pen de Galicia”

centro pen galiciaLaduda.net continua interessada por descobrir as incoerências do Centro Pen Galicia. O mistério maior, para mim, é o terrível silêncio que apresa a maior parte da intelectualidade deste país. Hoje, Luís González Tosar ataca-me desde a página Biosbardia sem que ninguém me tenha contactado sequer para me avisar. Enquanto preparo uma contestação apropriada, referencio agora este artigo de há três dias já que por agora o senhor Tosar não se molestou em discutir.

«O MONO SAPIENS / Non son mico de moito falar. Pero o que ven sucedendo no Centro Pen Galicia, delegación no país do Pen Club Internacional, merece un par de toques serios, porque amosa de maneira moi nítida e evidente o que segue a ser este país de trapalladas, enchufados e inmundicias.

A semana pasada celebráronse eleccións para renovar a xunta directiva do organismo, que leva máis de vinte anos dirixida por Luis González Tosar, poeta arrimado ao poder desde os tempos de Manuel Fraga, xa finado, na presidencia da Xunta; e de Xesús Pérez Varela, ideólogo da Cidade da Cultura nos seus tempos de conselleiro, e hoxe fuxido, refuxiado ou retirado, vaia vostede a saber, nas lonxanas terras de Ecuador.

Ao que imos. As eleccións no Pen Clube galego están cheas de irregularidades, contrastadas por este primate con varios socios do mesmo […]». {Ler mais em Chafallada no Centro Pen de Galicia}

Share

Debates político-literários

Xavier Alcala por Nifunifa«Há tempos que, por regra, não há debates de peso na intelectualidade do país. Será que a vida política, que balança do roubo nas arcas públicas ao messianismo mais superficial, produz um fastio paralisante nas plumas galegas. Mas existem, no entanto, exceções como o Xavier Alcalá, que vem livrando em solitário uma guerra pola dignidade do Centro Pen de Galicia, segundo as declarações que como aprendiz de outsider não deixo de seguir (cfr. “Centro Pen” no blogue O levantador de minas).

Nesta ocasião o professor Alcalá houvo de trazer para a mesa velhos argumentos para defender algo básico: não se pode falar em literatura galega —enquanto a língua galega ainda não desaparecer— sem assumir que a escolha linguística é uma marca de galeguidade incontornável. […] Ler mais

Share

PEN International não atende queixas de sócios galegos

Juan Oliver (La Duda): «[…] PEN Club International planea celebrar el próximo otoño en Ourense su congreso anual, cuya organización recaerá en el centro gallego. Alcalá y otros miembros del mismo denunciaron el oscurantismo de la directiva, que no facilita el listado de sus miembros, que ni siquiera aparecen en su página web, completamente vacía de contenido y en la que tampoco aparece mención alguna a la cita ourensana. Algo realmente extraño si se tiene en cuenta la promoción que recibió el año pasado el Congreso de Québec, cuya web aún permanece activa en varios idiomas y repleta de informaciones de interés. Los escritores descontentos con la directiva gallega denunciaron asimismo que no pudieron presentar candidatura alternativa en la asamblea precisamente porque no se les facilitó el listado de socios, a pesar de que lo reclamaron oficialmente. Además, Tosar pidió el voto delegado para una candidatura de la que luego desaparecieron varios nombres de autores a quienes no se había consultado previamente sobre su presencia en la misma, y que exigieron ser borrados de la ejecutiva que muchos de sus compañeros apoyaron pensando que su presencia en la lista era legal.

Los críticos añaden que el PEN gallego tiene su sede en un edificio oficial (la Casa da Parra de Santiago, propiedad de la Xunta), que recibe una subvención anual del Gobierno autonómico de más de 20.000 euros anuales de la que no se rinden cuentas, y que Tosar estuvo casi de 20 años al frente del club incumpliendo reiteradamente la norma que obliga a convocar las preceptivas elecciones cada cuatro años. Este diario trató en reiteradas ocasiones de ponerse en contacto con el presidente, pero nadie atiende el teléfono que figura como contacto en la Casa da Parra.

Por su parte, en respuesta a Carles Torner, Alcalá le indica: “ Estoy de acuerdo con usted en que cada centro Pen en el mundo es autónomo, pero yo me dirigía al International en petición de que actuase como juez de paz. Quizá unas palabras de ustedes pudiesen haber hacho entrar en razón a la directiva (¿legal o ilegal?) del Centro Pen Galicia. Mientras tanto, aquí seguimos sin respuesta a lo fundamental: quién es quién en ese Centro (¿estamos ante una gran impostura?). Espero que los avatares políticos -españoles, gallegos y, particularmente, ourensanos- no entorpezcan el desarrollo del Congreso en la Auriens cargada de historia y patria de tan grandes escritores (se acaba de saber que coinciden las fechas del Congreso con las del juicio de los señores Baltar, padre [Xoslé Luis Baltar Pumar, ex presidente de la Diputación de Ourense] e hijo [Xosé Manuel Baltar, sucesor de su padre en la presidencia del  organismo])”. La Diputación de Ourense ha sido una de las adminsitraciones que ha mostrado más disposición a apoyar y financiar la organización del evento.» {Ler mais: El PEN International se desentiende de las quejas sobre las irregularidades del centro gallego}

Share

“O PEN Galicia cabalga cara ao seu congreso internacional”

Santiago Jaureguizar

Galipedia (2009)

Santiago Jaureguizar: «[…] O escritor compostelán Suso de Toro protestaba a semana pasada en Twitter por non figurar na Lista de Bos Aires, que é como se coñece aos escritores, editores e adxuntos que van representar a a Santiago na feira do libro da capital arxentina. Queixábase De Toro por non ser convocado cando non hai moitos que teñan escrito tanto sobre a cidade. Vou opinar sen ironía: leva toda a razón. Poucos escribiron tanto sobre Compostela. O novelista en excendencia non tardou en darse un cariño noutro ‘tuit’: «O Concello quere que vaia, intentarei solución». Martiño Noriega dispón de varias prazas. […] Ler mais

Share

Carta aberta a Luís González Tosar

centro pen galicia«Diríxome a vostede despois de ter lido os comentarios que fai sobre min nunha entrevista que lle dedica César Lorenzo Gil no blogue Biosbardia. Como observo que semella non ter entendido as miñas pretensións ou non poder evitar tirar conclusións inxustificadas, tentarei explicarlle con máis clareza algúns extremos.

En primeiro lugar, se interpreto que o seu Centro Pen Galicia semella ser unha asociación de funcionamento opaco non é unicamente polas razóns evidentes anteriormente citadas (“[…] non existe un modo claro de chegar a saber quen pertence a el, nin quen forma a súa directiva, nin cando se renova esta, nin que obxectivos ten, nin de que recursos dispón […]”), senón tamén pola información de primeira man que me facilitou un socio do Centro Pen Galicia: Xavier Alcalá. Efectivamente, el me relatou como reclamou sen éxito a lista de socios do Pen antes de que se pechase o tempo estipulado para presentar canditaturas, e como tamén pediu que lle confirmasen documentalmente os cargos das persoas que convocaban as eleccións á presidencia, e mesmo de como solicitou os estatutos do club, todo isto sen ningún éxito a día de hoxe, por moito que o teña solicitado por email primeiro e por burofax despois. Se isto non é ser opaco, señor Tosar, entón até o Monte Pindo é transparente. […] Ler mais

Share

“Os nosos escritores coñecen outras gastronomías”

Galipedia (2009)Santiago Jaureguizar: «[…] Unha noite de néboa camiñaba por Santiago. Para ver Eyes wide shut nun cinema tivera que desprazarme dende Lugo á capital. Cruzaba Praterías en dirección ao aparcadoiro, cando se me atravesou unha figura alta vestida de negro, cun sombreiro milanés do século XVIII e a cara escondida por unha máscara de antroido veneciano tan cursi como todas as máscaras venecianas. O intruso anuncioume: «Imos convidalo a entrar no Pen Club. As intrucións están neste sobre, pero non o abra ata chegar a Lugo».
Eyes wide shut é un suxestivo filme de Stanley Kubrick, un director que pasou á historia por 2001. Unha odisea no espazo, unha película capaz de ralentizar unha dixestión. Pero non lembrei o acontecido en Praterías por ese filme, senón polo blog O Levantador de Minas, de Alfredo Ferreiro. As persoas intelixentes e que transpiran lecturas, como Alfredo, fascínanme tanto como os aparecidos ou as sociedades clandestinas. O pasado luns linlle a entrada Por que calamos @s escritor@s? a respecto do Congreso Internacional de Escritores que está preparando o Pen Galicia en Ourense para outubro.
A Ferreiro espértalle pouco entusiamo o Pen galego. Escribiu que «polo que teño ouvido, son menos de cen membros, mais non coñezo ningún sitio onde poder consultalo na web. É,polo que parece, un clube moi apoiado institucionalmente, mais de funcionamento opaco e caprichoso». Buf! Gústame esta valentía. Non podo dicir se concordo porque ignoro a oferta de actividades e tarxetas de descontos que ten o Pen Club.
Érase unha vez nun país lonxano que un señor escuro con sombreiro milanés, como os que saen en Eyes wide shut, deume un sobre para facerme membro. Metíno nun exemplar de Myron, de Gore Vidal en Grijalbo. Levábao na man e debeu de esvarar entre as páxinas de camiño ao aparcadoiro de Xoán XXIII, onde tiña o coche, ou foi unha ensoñación tras saír do cinema en Compostela. A descrición do Pen Galicia como organización penumbrosa animoume a pedir novamente o formulario, aínda que advirte Alberto Ferreiro de que é «un club selecto no que soamente se entra por convite dunha elite de socios».
Leo nese mesmo artigo de O Levantador que a Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) caracterizase polo «asamblearismo» e a «transparencia». Nada máis soporífero que un club ao que pode pertencer calquera e que informa de cada actividade que fai. Tan aburrido como 2001, unha odisea no espazo. Fun socio da AELG e coñecer as súas actividades alentoume a deixar de selo.

[…] O mércores informeime de que imos enviar unha remesa de 25 escritores á Feira Internacional do Libro de Bos Aires, que estará dedicada a Santiago de Compostela. Paréceme gratificante mandar os nosos autores a coñecer sabrosas gastronomías e participar en exultantes xogos florais. Os lectores bonaerenses formarán longas colas de lagartixa para conseguir libros en galego dedicados polos nosas figuras literarias. Con todo, non deixo de preguntarme —e de preguntar a Anxo Lorenzo— se unha oficina de tradución non sería máis eficaz para internacionalizar a nosa literatura.

[…] Cando había dous partidos compartindo San Caetano, os socios do Pen queixábanse en privado da «comprensión institucional» que recibía a AELG. A diverxencia entre o Pen e a AELG ten as trazas de Vella Política e Nova Política; entre organización de cadros e organización de masas, que dicíamos nos 80. En ambos os modelos hai unha elite dominante coa inercia para permanecer; como en calquera actividade humana, nada excepcional nin indignante.
Os dez debates que mantiveron Gore Vidal e William Buckley soamente lles permitiron chegar a un acordo: odiábanse. O rancor duroulles en vida e no alén. Cando morreu Buckley, en 2008, Vidal despediuno escribindo que desexaba que ardese no «inferno», pero confesaba que a chegada do seu rival farío «un lugar máis divertido». A ningún dos dous lles faltaba o sentido do humor, unha virtude tan ausente nas nosas elites intelectuais.»

Share