24 de Febreiro: “Un mar que se postra e unha terra que se alza”

No día de Rosalía de Castro, 24 de febreiro, terei a honra de participar no Concurso Poético organizado pola Biblioteca Central Henrique Rabuñal de Arteixo no que colaboramos os membros do Club de Lectura de Arteixo. Mais un ano, será unha honra para min colaborar coas actividades literarias da vila, tanto na homenaxe á tradición galega canto á promoción dos novos valores.

No caso segundo, tamén debo lembrar que, rematado o prazo para o envío de textos ao Certame de Narracións Breves Manuel Murguía, só nos falta pór día para comezar a abrir os sobres recibidos e mandar as copias ao xurado, formado pola gañadora do ano pasado, dous membros da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega e da Asociación Galega da Crítica, respectivamente, así como por min propio, con voz mais sen voto.

Deixo tamén aquí o cartaz que o Tono Galán e mais eu elaboramos para a homenaxe a Rosalía en 2014:

Rosalia por Alfredo Ferreiro e Tono Galan

Share

Tertulia con Daniel Asorey no Clube de Leitura de Arteixo

Os encontros periódicos cos clubes de lectura son para min das experiencias máis gratas. Dedicar tempo de cualidade á reflexión sobre a arte da escrita con persoas amantes da lectura é algo fascinante. Debe ser que quen ama a literatura é necesariamente unha persoa solidaria, cordial e positiva, pois que outra cousa pode ser quen acepta o pacto literario implícito que se dá entre escritora e leitora? Un pacto que ten a ver coa necesidade de escribir xenerosamente para outros sobre o que é común a todos, co desexo de escoitar a alguén o que ten que dicir sobre o que a todas pertence, coa aceptación alegre da opinión allea así como da vontade implícita de avanzar na interpretación do mundo e portanto na mellora da vida. Diredes que a literatura non pode chegar tan lonxe como para mudar o substancial da vida, mais concordaredes ao menos en que sensibilizar os corazóns e facer reflexionar as mentes acostuma a ser o camiño para a mellora individual e social.

No martes pasado contamos na reunión periódica do Clube de Leitura de Arteixo coa presenza de Daniel Asorey, autor da última obra lida, Nordeste, publicada por Editorial Galaxia a teor do Premio Repsol de 2016. A obra gustou moito aos membros do clube, máis dunha ducia de atentas e sensibles lectoras que levan encontrándose para comentar obras máis de quince anos. Valorouse o coidado da lingua, na que algunha atopou a cumprida homenaxe a palabras galegas que coñecía desde hai moito mais que era consciente de ter deixado de usar; valoraron tamén a preeminencia da perspectiva feminina, así como a grande sensibilidade ao tratar asuntos humanos en situacións extremas; a imaxinación do autor para imaxinar un futuro de Galiza que foi por outros camiños dos coñecidos nunha distopía que desborda enxeño e atrevemento…

Celebramos con el a próxima publicación da edición brasileira no selo Mar Maior de Editorial Galaxia, dedicado á exportación da literatura galega no mercado internacional, e aplaudimos a boa recepción que está a ter a obra xa no ámbito académico do Brasil. Pola súa parte, el agradeceu a consideración que sempre lle dedica Arteixo, non sen lembrar que foi vencedor feliz do Certame Manuel Murguía na súa 11ª edición, evento sobre que garda como un tesouro na súa memoria de escritor.

Para non perder son as respostas que o autor me dedicou nunha entrevista realizada para o arquivo sonoro da Biblioteca Henrique Rabuñal de Arteixo, e que reproduzo abaixo.

*

Cf. : «O martes día 9 de xaneiro, produciuse un “Encontro con Escritor” do Club de Lectura da Biblioteca Central “Henrique Rabuñal”. Desta volta, foi Daniel Asorey quen asistiu á reunión semanal do club para falar do libro “Nordeste” coas participantes desta actividade que se desenrola todos os martes baixo a supervisión e apoio da Rede Municipal de Bibliotecas, dependente da Concellería de Cultura que encabeza Ana Bello […]». {Ler mais no blogue das Bibliotecas de Arteixo}

Share

Club de Lectura de Arteixo

Club lectura Arteixo 2017 (El Ideal Gallego)

Club lectura de Arteixo, 2017 (Fonte: El Ideal Gallego)

Desde hai uns anos veño colaborando con algunhas institucións na coordinación de clubs de lectura. Coordinar, neste caso, significa tentar cubrir a falta de aparato teórico cando é necesario, dun modo intuitivo e sen entorpecer o natural percurso reflexivo sobre as obras literarias. Porque, en casos como o Club de Lectura de Arteixo, nacido ao abeiro da Biblioteca Henrique Rabuñal, xa partían dun procedemento de participación moi claro; só precisaban, e así mo fixeron saber, “aprender algo”. Eu inmediatamente comprendín: só desexan coñecer algunha ferramenta teórica para poderen debullar mellor o valor estético e humano do que len.

As boas obras literarias propóñennos uma particular interpretación do mundo, e como foron escritas para nós só coa experiencia que teñamos da vida debemos poder facer unha interpretación proveitosa. Proveitosa para nós, pois non hai outro obxectivo maior. Porén, é común mostrar certas inseguridades, como a necesidade de consultar a crítica antes atrevérmonos a falar, ou non saber a onde poden chegar as interpretacións dunha pasaxe determinada. Chegados aquí, eu sempre argumento que a cousa é máis sinxela do que parece: os límites dun discurso interpretativo están no propio texto, na prudencia de argumentar apoiándonos no que figura literalmente nel. Todas as interpretacións son válidas, por tanto, se ben argumentadas e apoiadas no que foi escrito.

O feito de que varias interpretacións sexan igualmente aceptables, lonxe de facer o proceso hermenéutico máis complicado, abre un abano de posibilidades que nos libera da verdade monolítica e nos fai encontrarnos coa auténtica verdade, é dicir, algo que poderíamos definir como unha visión poética da vida. Se lembramos que ‘poesía’ significa “creación”, entenderemos mellor que tamén cada interpretación é unha creación, mesmo a interpretación da propia autora, e que unha nova non contradí as anteriores senón que enriquece a súa gama de cores. Porque a verdade é única e ao mesmo tempo diversa, de tal modo que só mediante unha imaxe poética pode ser expresada. Isto podería explicarse mediante a alegoría dunha árbore que, tendo un tronco único e afondando as súas raíces na terra da experiencia vulgar, ergue as súas ramas en múltiplas direccións o ofrece ao observador unha combinación case infinita de follas e froitos que muda dependendo do ángulo con que se observe.

Toda esta riqueza interpretativa, a da autora e a das lectoras, por tanto, libéranos porque nos abre a unha nova e sempre posible interpretación da vida. E isto ten máis valor do que por regra recoñecemos, xa que a vida que merece a pena vivir é unha continua transformación do de dentro e do de fóra, algo ao que sen dúbida nos poderemos adaptar mellor se a través da literatura e a arte practicamos unha visión poética da vida.

{Galicia Confidencial}

P.S: Cfr. versão em português na Palavra Comum.

*

Noelia Díaz (El Ideal Gallego): «La lectura es un hobby que apasiona a millones de personas en el mundo, aunque en Arteixo tiene especialmente enganchadas a las mujeres. Los tres clubs de lectura que existen el municipio –Arteixo, Meicende y Pastoriza– están compuestos exclusivamente por féminas y en auge. Read More

Share