“Cultura que une” no Culturgal

Logo de Cultura que uneO projeto Cultura que une divulgou suas atividades transraianas na sequência da maior feira cultural da Galiza, o Culturgal, desenvolvido em Ponte Vedra de 4 a 6 de Dezembro. Este vídeo de Alfredo Ferreiro inclui uma entrevista a Luís Martínez-Risco, presidente da Fundación Vicente Risco e um dos principais promotores, assim como as intervenções de alguns de seus colaboradores principais.

Na sequência da aprovação a 11 de Março de 2014 pelo Parlamento Galego da Lei Valentim Paz-Andrade, o projeto nasceu, em primeiro lugar, a partir do diálogo entre a Fundación Vicente Risco e Norberto Cunha, responsável pelo Museu Bernardino Machado de Vila Nova de Famalicão.

O programa do «Cultura que une» integra diversas manifestações artísticas e culturais (exposições de pintura, fotografia e escultura; recitais de poesia e concertos), a serem realizadas em duas cidades, uma da Galiza e outra de Portugal, assim como ciclos de conferências relacionados ao tema das relações intelectuais entre Galiza e Norte de Portugal.

{Palavra Comum}

Share

A man esquerda do presidente

Teño para min que o goberno de Feijóo apuñala a lingua galega, e con ela toda a industria cultural que a cultiva e nela se xustifica, co tempo libre que lle queda á súa man esquerda despois de rañar o cu. Perdoen que fale así, mais a educación pouco importa cando a supervivencia anda en xogo. Eu creo firmemente, despois de ter sufrido no propio pelexo como funcionan algúns dos máis depredadores empresarios do país, que a política de peso do presidente, esa que manipula coa man dereita, ten a ver co goberno inmediato da “súa nación” e por tanto con alimentar os apoios estratéxicos que precisa para chegar a Madrid (cf. infraestruturas; A Coruña; ensino). Mentres, coa man máis parva, e no tempo que fica ociosa, é quen de manipular sen esforzo a defensa dunha política agresiva coa lingua, pois unha vasta e creativa intelectualidade galega tarda demasiado tempo en aliñarse, cargar a arma e disparar contra un inimigo tan común que por veces se confunde coa nosa propia familia.

Non serei eu quen dea leccións de loita, pois son algo novo para iso, nin tampouco de disciplina militar, pois o cárcere de outros conseguiu que eu zafase do verde caqui. O que resulta evidente é que Feijóo, colocando un trío de meninghotes en cultura, normalización e educación consegue construír un parapeto suficiente para defenderse dos contraataques dos defensores da cultura. Read More

Share

O centro do mundo

Os tempos son duros, e as sensibilidades, inevitabelmente vanse mudando. Deste modo hai sucesos que antes, nun outro marco de circunstancias, podiamos deixalas pasar encanto agora fan dano e producen un malestar particularmente acedo.

Onte á tarde estaba a ouvir o programa Radio 3, de Radio Nacional de España, durante o breve camiño que vai da miña casa ao ximnasio onde, desde hai moitos anos, practico kung-fu. Un breve camiño en que pretendo desligar a mente do traballo mediante unha respiración pausada que me permita centrarme a seguir nos exercicios desa tradición milenaria. Mais eu non podía supoñer que había de chegar ao ximnasio máis alterado que de costume, e despois de xurar en arameo e maldicir todas e cantas persoas hai ignorantes da importancia dun mínimo respecto pola cultura dos mais.

Tratábase dunha entrevista que unha xornalista facía a unha actriz portuguesa, sobre un novo filme que viña de estrear. A española falaba, como di o Xavier Alcalá, perfecto madrileñata, e a portuguesa un portuñol suficiente para a comprensión da maioría da audiencia. Nunha altura dada a entrevistadora, despois de esgotar as preguntas relativas ao cinema, dispara: “¿Crees que hay muchas diferencias entre el pueblo español y el portugués?”; ao que a actriz, non falta de argumentos, responde: “Io acho que hai diferenças, no por acaso en espanhol no hai vogais abiertas i cerradas como en portugués; por eso se dice que en Espanha hablan para fuera i en Portugal hablamos para adentro”.

España, claro, mais de que España se trata? Desa nación con capital en Madrid, desde a que hoxe os falsos progres de Prisa reclaman centralismo, unidade e sensatez contra o separatismo? Non será que o único que lles doe é pensar que o seu mercado español, fundamentado nunha lingua española obrigada para todos e unhas eivadiñas linguas mal permitidas para uns frikis, está a punto de reducirse?

Tempo pasou desde que a democracia foi instituída en España, mais a tal España, esa de E tan grande, non se democratizou. Para que houber democracia o pobo debe ser respectado, e chegando aí, a variedade dos pobos da Hespaña habían de ser subida democraticamente ao laico altar do Estado común […] {Ler máis en Praza Pública}

Share

Políticos de pouca alfaia

Nos países máis avanzados de Europa, eses que serven de modelo habitualmente na defensa do benestar social e dos patrimonios natural e cultural, as particularidades locais, rexionais e nacionais do Estado son en xeral entendidas como un tesouro irrenunciábel. Así, unha lingua, un queixo, un viño, unha especie animal ou vexetal son elevadas a rango de maravilla mundial polo simple feito da súa orixinalidade, o que fai dese evento algo digno de conservación e divulgación porque fornece á zona unha exclusividade que reporta beneficios e motiva o orgullo dos paisanos (feitos, estes últimos, talvez indisociábeis).

Neste país, moito polo contrario, os gobernantes de dereitas son xente atrevida e pouco escrupulosa que, apoiada por empresarios amigos da impunidade e a depredación, comezan por desprezar as particulares virtudes, para eles ocultas, da terra que os viu nacer. Xentes desarraigadas, non respectan os froitos da terra que se albergou durante milenios nas unllas dos seus antepados.

Share

Crimes políticos

Quen destrúe a cultura ou, o que é o mesmo, quen non a defende cando o mandato popular o ordena, é un criminal e, por suposto, un antidemócrata. Criminal, evidentemente, porque atenta contra o patrimonio do país; antidemócrata porque incumpre o pacto democrático que asinou, aquel que o fai responsábel da defensa dos valores esenciais da comunidade.

Lembremos que os gobernantes non gañaron a praza nunha tómbola, senón que prometeron implantar un programa político viábel someténdose a unhas leis que nos obrigan a todos por igual, como cidadáns que somos, gobernantes e gobernados.

Share