Teresa Moure e Diego Ameixeiras “escriben nun idioma ao que non lle ven futuro”

No suplemento Culturas de La Voz de Galicia aparece hoxe unha ampla reportaxe sobre estos dous autores de moda. Aínda que o titular é do máis atraínte: “Hai demasiados clixés sobre a figura do escritor”, non atopamos máis que as súas reivindicacións a vestir como lle parece a un e a ser feminista ao seu xeito a outra. No entanto, onde máis espectativas se me xeran é no subtítulo: “Teresa Moure e Diego Ameixeiras intentan ir por libre no universo da novela galega: rexeitan a reivindicación dun «sistema literario» e dunha cultura con maiúsculas”. E logo me sinto frustrado, porque no artigo non se fala do asunto. Se o que quería o xornalista era que lese o artigo, conseguiuno, mais tamén me quedo co seu nome: Jesús Flores.

Mais onde o texto xornalístico atinxe as cotas do despropósito é nun apartado especial encabezado con “Escriben nun idioma ao que non lle ven futuro”. Esta parte non só é desoladora, pondo en boca de autores de literatura galega de éxito os máis fúnebres comentarios sobre a lingua, senon que parecen confundir (ou ao menos o xornalista o dá a entender) realidade social con verosimillanza literaria, cando din que “se este [sic] personaxe fose máis novo [sic] ou de extracción urbana, o feito de colocarlle un diálogo no idioma do país chiaría bastante”. Por favor, déixense de consideracións tan politicamente correctas como “o idioma do país”. Se falamos a serio, recoñezan que non lles pega que determinadas franxas de idade en contexto urbano falen galego, e que neses casos o idioma do país é o castelán. Menos circunloquios e a meter as mans na masa, que para iso as meten na literatura, e en galego. Así, segundo parece, Diego “recorda que falar galego nunha cidade como A Coruña e en boca dun trintaneiro urbano como el resulta chocante en moitos contextos.” Vaia, pois que non o faga, que fale en neutro se non lle interesa chocar.
Logo opinan que o uso litúrxico do galego fai moito dano, así como a atitude demasiado militante dos falantes urbanos. Meu deus dos ateus! Non podo pensar que estes dous escritores teñan dito isto así, criticando tan inconscientemente a xente que na cidade fala galego con vinte, con trinta, cos anos que sexan. Os problemas do galego non poden vir da existencia de galegofalantes irresponsábeis nas cidades. Que ligar como un máis neste contexto falando galego e con trinta anos marca ideoloxicamente a pretensión? Evidentemente, porque se dan poucos casos e parece levar a cuestión, que non deixa de ser arranxar unha noite louca, un pouco polo camiño da política. Mais nin sempre é así. E se queremos superar a aparente falta de verosimillanza cando nunha novela vencellamos xuventude, galegofonía, urbanidade e século XXI non temos máis que agardar a que a obra se traduza a outros idiomas e o problema será máis ridículo aínda que provinciano.

De calquera modo, quero pensar que estes autores ofreceron moito máis nesta entrevista do que o autor do texto foi capaz de estragar.

Share