Tertulia con Daniel Asorey no Clube de Leitura de Arteixo

Os encontros periódicos cos clubes de lectura son para min das experiencias máis gratas. Dedicar tempo de cualidade á reflexión sobre a arte da escrita con persoas amantes da lectura é algo fascinante. Debe ser que quen ama a literatura é necesariamente unha persoa solidaria, cordial e positiva, pois que outra cousa pode ser quen acepta o pacto literario implícito que se dá entre escritora e leitora? Un pacto que ten a ver coa necesidade de escribir xenerosamente para outros sobre o que é común a todos, co desexo de escoitar a alguén o que ten que dicir sobre o que a todas pertence, coa aceptación alegre da opinión allea así como da vontade implícita de avanzar na interpretación do mundo e portanto na mellora da vida. Diredes que a literatura non pode chegar tan lonxe como para mudar o substancial da vida, mais concordaredes ao menos en que sensibilizar os corazóns e facer reflexionar as mentes acostuma a ser o camiño para a mellora individual e social.

No martes pasado contamos na reunión periódica do Clube de Leitura de Arteixo coa presenza de Daniel Asorey, autor da última obra lida, Nordeste, publicada por Editorial Galaxia a teor do Premio Repsol de 2016. A obra gustou moito aos membros do clube, máis dunha ducia de atentas e sensibles lectoras que levan encontrándose para comentar obras máis de quince anos. Valorouse o coidado da lingua, na que algunha atopou a cumprida homenaxe a palabras galegas que coñecía desde hai moito mais que era consciente de ter deixado de usar; valoraron tamén a preeminencia da perspectiva feminina, así como a grande sensibilidade ao tratar asuntos humanos en situacións extremas; a imaxinación do autor para imaxinar un futuro de Galiza que foi por outros camiños dos coñecidos nunha distopía que desborda enxeño e atrevemento…

Celebramos con el a próxima publicación da edición brasileira no selo Mar Maior de Editorial Galaxia, dedicado á exportación da literatura galega no mercado internacional, e aplaudimos a boa recepción que está a ter a obra xa no ámbito académico do Brasil. Pola súa parte, el agradeceu a consideración que sempre lle dedica Arteixo, non sen lembrar que foi vencedor feliz do Certame Manuel Murguía na súa 11ª edición, evento sobre que garda como un tesouro na súa memoria de escritor.

Para non perder son as respostas que o autor me dedicou nunha entrevista realizada para o arquivo sonoro da Biblioteca Henrique Rabuñal de Arteixo, e que reproduzo abaixo.

*

Cf. : «O martes día 9 de xaneiro, produciuse un “Encontro con Escritor” do Club de Lectura da Biblioteca Central “Henrique Rabuñal”. Desta volta, foi Daniel Asorey quen asistiu á reunión semanal do club para falar do libro “Nordeste” coas participantes desta actividade que se desenrola todos os martes baixo a supervisión e apoio da Rede Municipal de Bibliotecas, dependente da Concellería de Cultura que encabeza Ana Bello […]». {Ler mais no blogue das Bibliotecas de Arteixo}

Share
Portada Bases 26 Certame de Narracións Breves Manuel Murguía de Arteixo

“26º Certame de Narracións Breves Manuel Murguía”

a garza insomne 2016 certame manuel murguia 250pxPor segundo ano asumimos a coordinación do Certame de Narracións Breves Manuel Murguía de Arteixo, que en 2017 atinxirá a 26ª edición.

Os relatos [entre 15 e 30 páxinas] deben ser orixinais e inéditos (non publicitados en ningún soporte, físico ou dixital) escritos en lingua galega, enviados baixo plica antes do 1 de marzo próximo e cumprindo todas as condicións estipuladas nas Bases (PDF).

Os premios: O primeiro dotado con 4.000,00 €, o segundo con 500,00 € e o terceiro con 300,00 €, todos eles sometidos á correspondente retención.

Por costume, cada tres anos o Concello de Arteixo promove a publicación en papel dos relatos gañadores e finalistas. A nosa última edición foi A garza insomne. Certame de Narracións Breves Manuel Murguía 2013-2015 (2016), coa colaboración da Editorial Galaxia.

Información: Para dúbidas pódese chamar ao 981 659 100 do Centro Cívico Cultural ou escribir a cultura@arteixo.org“.

*

Advertência: Lembrai, autor@s em galego de todo o mundo, que este prémio advoga pela tolerância gráfica desde a sua fundação há mais de 25 anos, o que garante a liberdade criativa e a ausência de critérios político-linguísticos na valorização das obras apresentadas. Esta atitude socialmente inclusiva do ponto de vista linguístico é algo que nos orgulha especialmente e gostávamos fosse um exemplo a seguir por todos os prémios literários do país.

Alfredo Ferreiro
Coordenador do Certame

Share

“A ollada do señor Manuel” (Grial 209)

Manuel Molares por Nifunifa 1

Manuel Molares por Nifunifa (2016)

«Os cen anos de Manuel Molares pesan no meu cerebro como un concepto imposible de asumir. Por fóra co seu abrigo incólume, a súa gravata no punto e o seu aquelado chapeu; por dentro unha guerra enteira que non cesa, con marchas baixo o fogo inimigo, a primeira liña ás ordes do inimigo, a posguerra acosado polo inimigo, sometido ás ultraxes do inimigo, tolerando os privilexios do inimigo, calando ante as mentiras do inimigo, sufrindo as leis e as ilegalidades do inimigo… E face a isto, un corazón heroico que nunca deixou de encomendarse a Deus e nin de traballar polos homes. Read More

Share

A nosa cinza e as brasas que non deixan de arder

ANCinzaBD_Julho2015_AFerreiro_v7

Xavier Alcalá, Alfredo Ferreiro e Manel Cráneo (Foto: Tati Mancebo)

Por acaso eu non fun deses alumnos que leron o long seller de Xavier Alcalá no instituto. Mais fíxenme adulto inevitablemente influído polos escritores que, como el, habían de protagonizar a creación do incipiente sistema literario galego (os que abominan do concepto chámeno “mercado”, e non desfrutarán máis). É a época en que tantas ilusións se xeraron, cando neste país —entre outros feitos que xa soan a efeméride para unha parte importante da poboación— se aproba o Estatuto, a língua galega chega á secundaria, nace a Asociación de Escritores e se crea a Radio Televisión de Galicia, da que o noso autor, enxeñeiro de telecomunicacións, foi o director técnico coa responsabilidade de subila nas antenas e espallala polo país.

Anosacinza_250Porque os homes e as mulleres que hoxe fan e desfán son ou foron hai moi pouco similares a aqueles personaxes que n’ A nosa cinza nacen, medran, estudan, namoran e loitan por sobrevivir. Se ben ofrece a fotografía ou, tamén, a cartografía da sociedade galega dos 50 no ámbito urbano e periurbano, poderíamos dicir que a columna vertebral do argumento non deixa de ser unha reflexión profunda sobre aqueles aspectos mais universais da vida: a morte dos seres queridos, o desenvolvemento da personalidade, as necesidades de relación (amor e amizade) e nutrición, a saúde, o autoritarismo e a incerteza do destino.

Polos motivos arriba referenciados, para alén dunha indiscutíbel calidade literaria (a lingua literaria de Alcalá continúa a ser do mellor que pariu este país), considero unha honra  colaborar neste proxecto até onde o meu talento o permita. Traballar cun material narrativo de tal calibre para acomodalo no xustillo dun guión literario foi un reto que estaba disposto a asumir, ademais dun pracer inusual. Porén, son moitos os acontecementos narrados na novela, e tan poucos aqueles que poden transcender a un formato literariamente moito máis reducido que a sensación ante tanta merma foi de partida frustrante; era como reducir caprichosamente un mundo que funcionaba fluidamente con toda a súa complexidade material e emocional. Mais a novela, que é un bloque harmónico ideolóxica e referencialmente, estanos a permitir que a partir da abstracción das súas liñas mestras se faga unha escolla significativa de contidos que, dando lugar a un texto novo por tan sintético, se manteña fiel ao mundo creado por Xavier Alcalá. Debe nacer unha obra nova, mais a xenética que a vincula coa obra matriz debe ser a todas luces evidente.

A pesar de a síntese que me coubo en responsabilidade ser imprescindíbel, como garantía da substancia literaria de que partimos, o traballo que está a realizar o recoñecido ilustrador Manel Cráneo dará lugar ao corpo e á personalidade do novo ser artístico. Cráneo traballa a partir dun guión literario que non deixa de mudar, encolléndoo e estricándoo conforme as necesidades dun guión técnico que só aportando as necesidades da plástica pode xurdir. Deste modo o ilustrador ha de parir a morfoloxía esencial do novo relato, escollendo as localizacións (baseadas na realidade literaturizada polo escritor), o punto de vista do espectador e os acontecementos definitivos a narrar, e todo isto dará lugar a unha peza autenticamente nova para a que o guión literario só foi un elo necesario co texto orixinal. Ou talvez un casulo, un albergue para que o verme mude e unha nova bolboreta mostre ao final todo o seu esplendor.

A nosa cinza en banda deseñada será publicada nos próximos meses por Editorial Galaxia, e previsibelmente tamén divulgada polo mundo fóra a través de Mar Maior. Augúrolle unha nova e triunfante reencarnación á que foi unha das obras máis vendidas da modernidade. Con certeza o noso esforzo e a nosa ilusión non han faltar.

Share