Tertulia con Daniel Asorey no Clube de Leitura de Arteixo

Os encontros periódicos cos clubes de lectura son para min das experiencias máis gratas. Dedicar tempo de cualidade á reflexión sobre a arte da escrita con persoas amantes da lectura é algo fascinante. Debe ser que quen ama a literatura é necesariamente unha persoa solidaria, cordial e positiva, pois que outra cousa pode ser quen acepta o pacto literario implícito que se dá entre escritora e leitora? Un pacto que ten a ver coa necesidade de escribir xenerosamente para outros sobre o que é común a todos, co desexo de escoitar a alguén o que ten que dicir sobre o que a todas pertence, coa aceptación alegre da opinión allea así como da vontade implícita de avanzar na interpretación do mundo e portanto na mellora da vida. Diredes que a literatura non pode chegar tan lonxe como para mudar o substancial da vida, mais concordaredes ao menos en que sensibilizar os corazóns e facer reflexionar as mentes acostuma a ser o camiño para a mellora individual e social.

No martes pasado contamos na reunión periódica do Clube de Leitura de Arteixo coa presenza de Daniel Asorey, autor da última obra lida, Nordeste, publicada por Editorial Galaxia a teor do Premio Repsol de 2016. A obra gustou moito aos membros do clube, máis dunha ducia de atentas e sensibles lectoras que levan encontrándose para comentar obras máis de quince anos. Valorouse o coidado da lingua, na que algunha atopou a cumprida homenaxe a palabras galegas que coñecía desde hai moito mais que era consciente de ter deixado de usar; valoraron tamén a preeminencia da perspectiva feminina, así como a grande sensibilidade ao tratar asuntos humanos en situacións extremas; a imaxinación do autor para imaxinar un futuro de Galiza que foi por outros camiños dos coñecidos nunha distopía que desborda enxeño e atrevemento…

Celebramos con el a próxima publicación da edición brasileira no selo Mar Maior de Editorial Galaxia, dedicado á exportación da literatura galega no mercado internacional, e aplaudimos a boa recepción que está a ter a obra xa no ámbito académico do Brasil. Pola súa parte, el agradeceu a consideración que sempre lle dedica Arteixo, non sen lembrar que foi vencedor feliz do Certame Manuel Murguía na súa 11ª edición, evento sobre que garda como un tesouro na súa memoria de escritor.

Para non perder son as respostas que o autor me dedicou nunha entrevista realizada para o arquivo sonoro da Biblioteca Henrique Rabuñal de Arteixo, e que reproduzo abaixo.

*

Cf. : «O martes día 9 de xaneiro, produciuse un “Encontro con Escritor” do Club de Lectura da Biblioteca Central “Henrique Rabuñal”. Desta volta, foi Daniel Asorey quen asistiu á reunión semanal do club para falar do libro “Nordeste” coas participantes desta actividade que se desenrola todos os martes baixo a supervisión e apoio da Rede Municipal de Bibliotecas, dependente da Concellería de Cultura que encabeza Ana Bello […]». {Ler mais no blogue das Bibliotecas de Arteixo}

Share

“26º Certame de Narracións Breves Manuel Murguía”

a garza insomne 2016 certame manuel murguia 250pxPor segundo ano asumimos a coordinación do Certame de Narracións Breves Manuel Murguía de Arteixo, que en 2017 atinxirá a 26ª edición.

Os relatos [entre 15 e 30 páxinas] deben ser orixinais e inéditos (non publicitados en ningún soporte, físico ou dixital) escritos en lingua galega, enviados baixo plica antes do 1 de marzo próximo e cumprindo todas as condicións estipuladas nas Bases (PDF).

Os premios: O primeiro dotado con 4.000,00 €, o segundo con 500,00 € e o terceiro con 300,00 €, todos eles sometidos á correspondente retención.

Por costume, cada tres anos o Concello de Arteixo promove a publicación en papel dos relatos gañadores e finalistas. A nosa última edición foi A garza insomne. Certame de Narracións Breves Manuel Murguía 2013-2015 (2016), coa colaboración da Editorial Galaxia.

Información: Para dúbidas pódese chamar ao 981 659 100 do Centro Cívico Cultural ou escribir a cultura@arteixo.org“.

*

Advertência: Lembrai, autor@s em galego de todo o mundo, que este prémio advoga pela tolerância gráfica desde a sua fundação há mais de 25 anos, o que garante a liberdade criativa e a ausência de critérios político-linguísticos na valorização das obras apresentadas. Esta atitude socialmente inclusiva do ponto de vista linguístico é algo que nos orgulha especialmente e gostávamos fosse um exemplo a seguir por todos os prémios literários do país.

Alfredo Ferreiro
Coordenador do Certame

Share

“A ollada do señor Manuel” (Grial 209)

Manuel Molares por Nifunifa 1

Manuel Molares por Nifunifa (2016)

«Os cen anos de Manuel Molares pesan no meu cerebro como un concepto imposible de asumir. Por fóra co seu abrigo incólume, a súa gravata no punto e o seu aquelado chapeu; por dentro unha guerra enteira que non cesa, con marchas baixo o fogo inimigo, a primeira liña ás ordes do inimigo, a posguerra acosado polo inimigo, sometido ás ultraxes do inimigo, tolerando os privilexios do inimigo, calando ante as mentiras do inimigo, sufrindo as leis e as ilegalidades do inimigo… E face a isto, un corazón heroico que nunca deixou de encomendarse a Deus e nin de traballar polos homes. […] Ler mais

Share

O amor segundo Francisco Castro

Share

Marcos Calveiro: Fontán

Apresentação de Fontán, de Marcos Calveiro,  na Livraria Suévia acompanhado por Martin Pawley (crítico) e Víctor F. Freixanes (Editorial Galaxia). A obra recebeu o Prémio Narrativa Breve Repsol 2015.

Share

Nova edição de Fábula, de Xavier Alcalá

Evento de apresentação do romance Fábula, de Xavier Alcalá, na Feira do Livro da Corunha, em 8 de agosto de 2015.

Share

A nosa cinza e as brasas que non deixan de arder

ANCinzaBD_Julho2015_AFerreiro_v7

Xavier Alcalá, Alfredo Ferreiro e Manel Cráneo (Foto: Tati Mancebo)

Por acaso eu non fun deses alumnos que leron o long seller de Xavier Alcalá no instituto. Mais fíxenme adulto inevitablemente influído polos escritores que, como el, habían de protagonizar a creación do incipiente sistema literario galego (os que abominan do concepto chámeno “mercado”, e non desfrutarán máis). É a época en que tantas ilusións se xeraron, cando neste país —entre outros feitos que xa soan a efeméride para unha parte importante da poboación— se aproba o Estatuto, a língua galega chega á secundaria, nace a Asociación de Escritores e se crea a Radio Televisión de Galicia, da que o noso autor, enxeñeiro de telecomunicacións, foi o director técnico coa responsabilidade de subila nas antenas e espallala polo país.

Anosacinza_250Porque os homes e as mulleres que hoxe fan e desfán son ou foron hai moi pouco similares a aqueles personaxes que n’ A nosa cinza nacen, medran, estudan, namoran e loitan por sobrevivir. Se ben ofrece a fotografía ou, tamén, a cartografía da sociedade galega dos 50 no ámbito urbano e periurbano, poderíamos dicir que a columna vertebral do argumento non deixa de ser unha reflexión profunda sobre aqueles aspectos mais universais da vida: a morte dos seres queridos, o desenvolvemento da personalidade, as necesidades de relación (amor e amizade) e nutrición, a saúde, o autoritarismo e a incerteza do destino.

Polos motivos arriba referenciados, para alén dunha indiscutíbel calidade literaria (a lingua literaria de Alcalá continúa a ser do mellor que pariu este país), considero unha honra  colaborar neste proxecto até onde o meu talento o permita. Traballar cun material narrativo de tal calibre para acomodalo no xustillo dun guión literario foi un reto que estaba disposto a asumir, ademais dun pracer inusual. Porén, son moitos os acontecementos narrados na novela, e tan poucos aqueles que poden transcender a un formato literariamente moito máis reducido que a sensación ante tanta merma foi de partida frustrante; era como reducir caprichosamente un mundo que funcionaba fluidamente con toda a súa complexidade material e emocional. Mais a novela, que é un bloque harmónico ideolóxica e referencialmente, estanos a permitir que a partir da abstracción das súas liñas mestras se faga unha escolla significativa de contidos que, dando lugar a un texto novo por tan sintético, se manteña fiel ao mundo creado por Xavier Alcalá. Debe nacer unha obra nova, mais a xenética que a vincula coa obra matriz debe ser a todas luces evidente.

A pesar de a síntese que me coubo en responsabilidade ser imprescindíbel, como garantía da substancia literaria de que partimos, o traballo que está a realizar o recoñecido ilustrador Manel Cráneo dará lugar ao corpo e á personalidade do novo ser artístico. Cráneo traballa a partir dun guión literario que non deixa de mudar, encolléndoo e estricándoo conforme as necesidades dun guión técnico que só aportando as necesidades da plástica pode xurdir. Deste modo o ilustrador ha de parir a morfoloxía esencial do novo relato, escollendo as localizacións (baseadas na realidade literaturizada polo escritor), o punto de vista do espectador e os acontecementos definitivos a narrar, e todo isto dará lugar a unha peza autenticamente nova para a que o guión literario só foi un elo necesario co texto orixinal. Ou talvez un casulo, un albergue para que o verme mude e unha nova bolboreta mostre ao final todo o seu esplendor.

A nosa cinza en banda deseñada será publicada nos próximos meses por Editorial Galaxia, e previsibelmente tamén divulgada polo mundo fóra a través de Mar Maior. Augúrolle unha nova e triunfante reencarnación á que foi unha das obras máis vendidas da modernidade. Con certeza o noso esforzo e a nosa ilusión non han faltar.

Share

As Crónicas de Landereina. Bágoa de lúa, por Gabriel Ferreiro

As Crónicas de Landereina, de Sabela González (Galaxia)O libro de Sabela González trata dun país onde todo era paz, pero un día cambiou. Un ser maligno subiu ao poder, o ser foi derrotado pero a ferramenta máxica que usou para conquistar Landereina seguía existindo. Séculos despois atópase repartida en anacos por todo Landereina tras un intento falido de destruíla. Agora as nosas heroínas, Güenaela e Berenguela, están pesquisando a localización de todos os anacos para poder destruír a posible ferramenta máxica máis poderosa de todo o universo: a Pedra da Lúa.

As novelas de aventuras fantásticas deben ser moi animadas e cunha considerable ración de acción, pero esta por momentos se dedica a contarche máis detalles da historia dos necesarios, segundo o meu criterio, o que a fai ás veces un pouco lenta.

Sen embargo, As crónicas de Landereina. Bágoa de lúa gustoume moito. Basicamente pola característica de que, se comezas ao ler o libro e logo tes que retomalo, cun pouco de atención facilmente te enteiras absolutamente de todo do que pasou (evidentemente sempre hai detalles que están cando contan un suceso por primeira vez, pero á hora de escribir estas liñas non os teño en conta). Tamén me gustou a grande variedade de criaturas, personaxes, pobos, razas e culturas. É un libro moi bo.

Gabriel Ferreiro (un lector de 13 anos)

 

Share

Unha heroína por descubrir

Resulta difícil, despois do enorme gozo que a súa lectura produce, clasificar Verde oliva. É sen dúbida unha novela histórica, ben situada no marco dos acontecementos da revolución cubana; é tamén unha intensa novela de espías, onde se nos mostran os pormenores das actividades que os revolucionarios desenvolveron nas urbes contra o poder de Batista, así como as súas manobras de ocultamento; é a autobiografía dunha muller que participou na súa adolescencia en accións que en varias ocasións estiveron a punto de custarlle a vida. Porén, a carón dos datos exactos e singulares de quen viviu con intensidade un dos maiores acontecementos políticos de Occidente, subxace na obra unha humanidade que, habilmente temperada por Xavier Alcalá, cataliza no relato a profundidade emocional da verdadeira literatura.
Mariana pertence á burguesía media-alta da Habana. Detesta os abusos do poder autoritario de Baptista e decide apoiar na cidade o proceso revolucionario mediante a transmisión de información secreta e a recadación de fondos para o confronto militar. Era unha fina flor que gozaba de estudar inglés e acudir ás festas con elegantes vestidos e zapatos altos, mais axiña se revelarán a súa valentía e un compromiso invulnerábel co pobo que a acolleu. Unha vez estes valores florecen no relato, estamos ante o testemuño dunha auténtica heroína inmersa nun ambiente prebélico de densa e perigosa espionaxe urbana.
Como acontece tantas veces na novela negra, o cerco vaise estreitando ao redor de Mariana e por isto debe abandonar o seu traballo e botarse ao camiño, na procura do contacto co exército revolucionario que da Sierra Maestra está a piques de caer sobre as chairas e as cidades. Así devén un duro periplo por estradas secundarias, entre as sombras cómplices das facendas e os ruídos delatores dos cans, sempre a temer un control do exército e a rogar a axuda de paisanos con vontade de colaborar coa revolución. Chega finalmente á serra, mais alí o esforzo non dá o froito desexado. Para Mariana a vida, reducida aos mínimos de dignidade e alimento, é un animal que repta buscando algunha protección. Entón prodúcese unha nova viraxe do destino, e a espía habaneira convértese en moeda de cambio nunha complicada trama político-militar. […] Ler mais

Share

Culturgal 2012

Tati Mancebo no Foro Culturgal 2012Onte visitamos o Culturgal 2012. A oportunidade veu dada pola participación de Tati Mancebo no Foro Culturgal no cadro dunha “xornada de difusión e formación FERRAMENTAS TIC E MULTIMEDIA NAS AULAS”, na que presentou en dúas sesións un bon lote de “ferramentas TIC e contidos multimedia pensados para as aulas”: 60 aplicacións en 60 minutos. O traballo ficou disponíbel no seu blogue, para quen se interese por el.

Mais a ocasión, como estaba previsto, facilitou unha visita demorada pola miña parte no recinto da feira, que este ano semellaba gozar dunha disposición espacial máis axeitada: existía unha avenida principal desde onde se podía acceder á inmensa maioría dos stands, case todos eles a unha simple vista de ollos. Polo contrario, a localización dos espazos destinados aos eventos foi para min máis difícil de atopar, mais isto puido ser debido á premura con que me movía aquela tarde no medio do grande fluxo de público que, hai que celebralo, enchía os camiños principais xa desde a mañá.

Foron moitos os amigos e coñecidos con que puidemos falar, entre os moitos que desexábamos ver. Os amigos de Sacaúntos e Urco Editora, a quen mercamos o segundo volume de Contos Estraños (unha sorte de revista literaria con formato de libro) e O xogo de Ender, un romance fantástico que predixo, á súa maneira, tanto os avances sobre o control mental da infancia canto Xulio Verne vaticinou o progreso posterior da ciencia.

Paramos un bon pedazo tamén con Moisés Barcia para que nos comentase as novidades de Rinoceronte, que non pára de dinamizar o seu catálogo; coñecemos a nova oferta en novela gráfica e aprovisionámonos de nomes da actual narrativa anglófona: Cotzee e Barnes. De paso, puidemos saborear o Superdicionario de Edicións Morgante, e agradecer o regalo das que van ser as nosas canecas máis literarias. Debido, supoño, a unha vaidade incontrolada teño que dicir que me fai graza pensar que, cunha demora de varias horas, Julian Barnes estará a tomar un café nun recipiente idéntico ao meu, pois segundo Moisés me contou desde que lla enviaron ao inglés esta pasou a ser a súa caneca preferida.

Tivemos tamén ocasión de sumarnos á presentación de Prestige (2.0 Editora), o último traballo publicado de Xosé Manuel Pereiro sobre o catastrófico naufraxio e a non menos desafortunada xestión política do accidente marítimo, o que deparou nesa triste ocasión en que tanto o pobo como os gobernantes que temos, en medidas opostas, demostraron o talle que realmente teñen. A conversa foi dinamizada por Manuel Jabois, con Pereiro na foto.

Outra das presentacións que non esquecimos foi a do Proxecto Cárcere da Coruña, que consiste nin máis nin menos no esforzo hercúleo que un florido grupo de artistas e veciños fan desde hai anos para converter un ámbito estatal de represión e castigo nun espazo para a arte e a convivencia, cunha perspectiva que resultaba aceptábel e necesaria para os políticos de onte e que é raposeiramente desatendida polos de hoxe. Na foto o artista Tono Galán está a preparar un vídeo sobre a presentación dos seus compañeiros do ProxectoProxecto Cárcere no Culturgal.

No eido musical, tivemos a grata experiencia de escoitar Os Irmandiños de Vincios, un grupo que nos ofreceu delicadas pezas propias e ademais doutras do repertorio tradicional. O resultado foi unha interpretación moi emotiva que me fixo imaxinar a banda sonora dun filme actual salpicado de toques costumistas e tradicionais, ao estilo de Despertando a Ned ou algunhas obras de Fellini. Perdoade a atrevida comparación de quen nada entende de música e moi pouco de cinema, mais cando a febra do peito resoa a imaxinación comeza a cabalgar… Aquí deixo o vídeo que a Tati realizou co teléfono. Integra este grupo un blogueiro moi querido por nós: Félix “Miriño”, de que escoitamos todas as entregas musicais que publica en O curioso impertinente.

E foron moitas máis as persoas que puidemos saudar, máis con certeza das que agora lembro: Germám Ermida (con quen puidemos desfrutar in situ da súa exposición As Cantigas de Santa María. Arte BDieval); Francisco Castro, de Galaxia (que veu presentar o novo proxecto Galaxia Tales); Celia e Bragado, de Xerais (presentando Os fillos de mar, de Pedro Feijoo); Fran Zabaleta e Xosé de Redelibros; as mozas de Elefante Elegante; Uxía Senlle; Gracia Santorum… e como non, o noso veciño de Arteixo Sergio Lago, a quen felicitamos pola organización dun evento que semella gañar en pragmatismo espacial e que se vai consolidando, coas dificultades de sempre máis as de agora, perante un público que debe comezar a descubrir toda a profesionalidade que a súa terra pode ofrecerlle no ámbito da cultura.

Share