Unha antoloxía controvertida, se alguén falase dela

Guía viva de ortodoxos y heterodoxos en la poesía contemporánea gallega«Hai silencios que son moi significativos, mais eu non podo por máis tempo calar: este ano participei nunha antoloxía de poesía que non me satisfai. Trátase da Guía viva de ortodoxos y heterodoxos en la poesía contemporánea gallega. Apuntes para no disolverse en la común semilla del tiempo, con edición de Antonino Nieto Rodríguez para a editorial Endymion. Unha obra de case 900 páxinas publicada en Madrid en español.

Teño que agradecer publicamente, despois de o xa ter feito persoalmente, o convite de Nieto para participar nunha obra tan voluminosa e abranguente, e o feito de poder ver os meus versos a carón de moitos dos vultos da poesía galega actual así como doutros novos nomes que merecen xa recoñecemento. Tamén celebro partillar espazo con plumas de gran valor no contexto da poesía española, pois a proximidade da boa literatura non pode facer máis que honrar os meus versos. Mais onde non estou en absoluto de acordo é en que esta antoloxía deba constar como “de poesía contemporánea gallega”. Por que? Simplemente porque arredor dun 25% das autoras e autores que aquí constan fornecen obras pertencentes á literatura española, xa que só as obras escritas en galego pertencen en propiedade ao canon da literatura galega. Facer figurar, por tanto, como de “poesía contemporánea gallega” unha antoloxía con escritores en español non responde a uns criterios minimamente rigorosos dun punto de vista académico.

Porén, o erro é maior e ten consecuencias no ámbito socio-político que non podemos escusar. Na metade dos casos, dos autores que comunmente escribimos a nosa obra poética en galego (70% da antoloxía) non se fai explícito que os poemas que figuran en castelán son tradución propia. Deste modo, o lector amplo de fala española, non necesariamente informado das taxonomías académicas nin sequera das particularidades culturais do noso vello país, pode ficar enganado sobre o compromiso cultural da maioría das escritoras galegas ou, ideoloxías á parte, da idiosincrasia que nos é propia. Dito sen rodeos: dáse a entender, para os pouco atentos, que eu escribo en castelán e que a literatura galega é tamén a que se escribe en castelán, e ambas as cousas non a podo deixar pasar. Read More

Share

A mala vida, de Begoña Paz

Despois de ler A mala vida fiquei cun regusto a fauvismo. A obra procura o impacto emocional directo mediante un imaxinario que queima tanto desde o lume canto desde a conxelación epidérmica. É imposíbel ficar indiferente, porque mediante unha estética espida que procura a comunicación sen artificio, por veces minimalista, e versos case cargados de ideoloxía dispara directamente e sen ornamentos innecesarios ao centro do noso ser moral. Atopo tamén, no fondo do padal, unha mestura de existencialismo e certo decadentismo psicolóxico que lle confere un bouquet moi orixinal.

Con maravillosa ilustración de capa de Tono Galán, inspirado prólogo de Xoán Abeleira, penetrante prefacio de Uxío Larvós e luminoso epílogo poético de Ramiro Torres.

Share