Camilo Nogueira: “A ideoloxía historiográfica española non acepta a realidade histórica de Galiza”

Camilo Nogueira: «[…] Non hai tantos anos había xente galeguista, galeguistas moi coñecidos, que admitían a idea de que a Galiza é un país sen historia. Incluso agora en medios académicos até galeguistas fálase da “Coroa de Castela” sen pasar vergoña ningunha, cando é un tratamento puramente ideolóxico negador da historia de Galiza e de España. Para coñecer o presente hai que coñecer o pasado.
Por exemplo, “é que os cataláns, a diferenza dos galegos… isto e aquilo…” Non é os cataláns, son as circunstancias propias de Cataluña e as propias de Galiza. Cataluña perdeu a autonomía profunda no século XVIII, nós perdemos a que nos restaba de reino autónomo no 1500, o galego foi negado pola monarquía española nese momento, entanto que o catalán foi oficial até o principio do dezaoito. E non pasou moito tempo até que se deu a revolución industrial alí. Pero no principio do XVIII Galiza tiña o dobre de poboación que Cataluña e agora menos da metade. Ademais as clases dominantes catalás apenas participaron no goberno da monarquía española nin no estado español, en cambio as galegas estaban, paradoxalmente, profundamente implicadas. A metrópole de Santiago, que era un poder económico e político extraordinario, chegaba até Badaxoz, Ávila e a fins da Idade Media até Lisboa, e na Idade Moderna, no século XIX e boa parte do XX os arcebispos designados desde fóra eran alleos a Galiza. A metrópole de Santiago foi un feudo da monarquía. Esa imbricación das clases dirixentes galegas na monarquía e no estado supuxo un elemento moi diferente dos cataláns que, por así dicir viviron até moi tarde con autonomía, vivían “en si mesmos” aínda que coas relacións correspondentes co resto da Península. Como non comprendas isto non podes explicar o que ocorre agora. Entón afirmacións do tipo “Galiza ten un carácter esencial mariñeiro e labrego… Os galegos somos mariñeiros e somos labregos… Mágoa que se perdera o mundo agrario, porque alí se falaba o galego e no mundo urbano non…” Ese tipo de pensamentos non teñen en conta as circunstancias de que o carácter galego é expresábel no mundo industrial, como ocorre en todos os países e que se o uso do galego non está hoxe normalizado despois de séculos de negación na administración, na educación, na igrexa, etc. é por razóns políticas evidentes, que temos necesidade imperiosa de superar. Read More

Share

Xerais ofrece un libro en formato exclusivamente dixital

Coincidindo co Día das Letras, Xerais publica en soporte exclusivamente dixital unha conversa de Suso de Toro con Ramón Piñeiro. O tema interesa, sobre todo, para que algúns nos permitamos falar con certo coñecemento do que aconteceu nos ambientes galeguistas e/ou nacionalistas da dictadura franquista e o seu epígono, a chamada Transición Democrática. É evidente que moitas afirmacións corren de boca en boca sobre os acertos e desacertos de Piñeiro, sobre as súas “heroicidades” e as súas “traizóns”. Este texto de trinta páxinas contribuirá sen dúbida a que falemos através de opinións propias.

Moitos somos os que estabamos desexando que as editoras galegas se tomen a serio o formato dixital. De facto, é xa unha pedra de toque en certos ambientes preguntarse por que certas obras da nosa tradición literaria non están xa disponíbeis na rede e en varios idiomas. Somos un país pequeno, si, mais iso é unha grande vantaxe á hora de organizarse. Temos aínda unha literatura pequena, si, mais o seu interese pode ser inmenso se nos dignamos en disponibilizala na rede en varios idiomas. Non precisamos a Cidade da Cultura para facelo. Hoxe é suficiente un cuarto debaixo dunha escaleira.

«[…] S. —Baixo o meu punto de vista, marxista… Porque eu son marxista…
R. P. —Nada, home. Eu sempre tiven moitos amigos marxistas. Contra o que sentía un rexeitamento moral era contra o estalinismo. Aínda que o propio Franco axudaba a crear comunistas e estalinistas, porque todo o xustificaba no anticomunismo. Todo o que fose contra Franco tiña que… Pero xa nos anos trinta tiña amigos trosquistas, do PC, e nunca tiven problemas. Lorenzo Varela por exemplo…
S. —Era un poeta moi bo.
R. P. —Si. Pois era trosquista. Dábame papeis a gardar… Nunca tiven problemas pola ideoloxía. Unha cousa é a persoa e outra a ideoloxía.
S. —Pois iso, baixo o meu punto de vista penso que este galeguismo dos anos 60, tanto o do PSG coma o da UPG, é moi continuador dunha das liñas do Partido Galeguista. Eu creo ver unha liña, ou un estilo, en persoas como Castelao ou Bóveda ou Paz Andrade, que sería un galeguismo en relación coa sociedade, mesmo coa industria nalgún caso concreto. Unha actitude práctica. E logo vexo outra liña máis «literaria» que vén da man, e non é casualidade, dos homes do interior, de Ourense, Risco ou Otero Pedrayo. Que proceden da fidalguía, dos señores da terra. Este sería un galeguismo moi conservador e moi culturalista. E creo que a liña que se continuou foi esta última. Vexo no galeguismo dos partidos creados nos anos 60 a sombra de Otero Pedrayo. Esa idea literaria da fidalguía, como clase social. E sobre todo como elite cultural. Esa exaltación do individualismo narcisista, fidalga ou pequenoburguesa.
R. P. —Mmmmm. Pois mira… Está ben razoado. Eu comparto contigo esa interpretación de dúas mentalidades. Iso é absolutamente certo, porque eu ademais coñecíaos. Aínda que podiamos facer matices nas persoas. Creo que a influencia de Otero a esas alturas non che foi política. Foi máis ben literaria, estética… […]» (Unha conversa con Ramón Piñeiro, de Suso de Toro)

Share

Suso de Toro fala para Libro de Notas

Suso de Toro: “A todos nosotros nos han tratado y nos tratan aún como a niños que no pueden conocer el mundo de los mayores. Ése es justamente el drama de la sociedad española, lo que explica su infantilismo profundo, su inmadurez.” Interesante entrevista ao autor de Home sen nome en Libro de Notas, que ademais liga para a presentación do libro na blogosfera acontecida no mes de maio e da que David de Ugarte fai unha impactante reseña (referenciada por Brétemas na súa altura): “Desde el punto de vista de la convocatoria el resultado no puede ser más positivo. Incluso, aunque la convocatoria era sólo para la blogsfera, vinieron para cubrir no el libro, sino la novedad del acto, un equipo de cámaras de Cuatro y una periodista de ElMundo.es. Por lo visto pidieron venir a los de la editorial, a los que debió de darles poco menos que un colapso: por una vez en vez de perseguir a la prensa y la tele para que de cobertura a la presentación de un libro, resultó que era al revés, los medios les pedían cubrir una novedad editorial… aunque sólo fuera por serlo también de la blogsfera. Me llamó la atención la actitud de los periodistas respecto a Suso: le identificaban como el gran innovador. Y es cierto. Pocos tan valientes como él.”

Para que digan que os blogues non sirven de plataforma para a literatura. E para que quede claro que a endogamia excesiva é unha necesidade ou unha limitación mental que non todos padecen.

Share