Eufeme ~ magazine de poesia

Eufeme ~ magazine de poesia: No número 5 (já esgotado, segundo a editorial) desta formossísima revista portuguesa podem encontrar-se, para além do meu, outros de nomes bem conhecerão ou deveriam conhecer, se gostam da boa poesia: Ana Horta, António José Queiroz, Domingos da Mota, Edgardo Xavier, Eduardo Bettencourt Pinto, Eduardo Quina, Francisco Cardo, Gilles Fabre, Gisela, Gracias Ramos Rosa, Jack Galmitz, Jorge Arrimar, Lee Gurga, m. parissy, Maria F. Roldão, Mila Vidal Paletti, Rui Tinoco, Sónia Oliveira e Zlatka Timenova. […]

Share

Teoría das ruínas, adiantamento editorial

Foto: Táti Mancebo

No número 204 da Grial – Revista galega de cultura publica-se um avanço do que será o meu próximo livro de poemas, a sair na chancela Edicións Positivas de novo com ilustrações de Alberto Esperante. Estes são alguns dos poemas:

Un poema é unha ruína construída no futuro. Un pasado que alguén desexa albergado en corpo de poema. Un corpo para a alma perscrutar a verdade entre as pedras. A verdade que se esculpe en pedra de poema. E se a Venus de Milo naceu así, como a ruína que coñecemos, para que a interpretación do invisíbel converta en arte un fragmento?

Grial 204

*

AS RATAS As ratas que comen o fígado deste prometeu nada teñen a ver coas tripas dun mito. Elas son así, comelloas, as ratas. Viven á sombra da aguia imperial que ten xustificado o seu labor como sol negro dun grave destino. Porque as ratas do caos son as fallas que o deus preguizoso das cousas pequenas deixou sen ordenar. Son escuros animais que roen a madeira en que tallamos a consciencia, perciben as fendas da soidade, entran polos buratos da confianza e envenenan os pozos do amor. Bichos cun corazón sen sangue, aliméntanse da carne de homes encadeados.

*

RECONSTRUCIÓN Camiña a alma cos pés nus e o corpo é só un caxato que a axuda a viaxar. Elevamos a vista e os paxaros anuncian un vago destino nunha misteriosa dirección. Non é preciso disecar brutalmente un animal, nin pór o fillo nun altar e alzar na man un coitelo agardando un signo divino. O noso destino é o Misterio e a el nos debemos consagrar iluminados sempre pola luz dun fósforo oculto á razón. Camiñamos e non sabemos onde o carreiro nos levará. Cremos isto ou aquilo e pouco ou nada sabemos do que acharemos no solpor. Se cadra veremos a Atlántida ou liberaremos os reféns que retemos na caves dun castelo asolagado por unha antiga dor. Somos seres nacidos nas ruínas do mundo, e pedras que se labran para a súa reconstrución.

Share