Galicia Confidencial entrevista Alfredo Ferreiro

Nesta entrevista falo, ademais de sobre o meu último libro, sobre política e lingua, o que parece xa levantou algunhas pústulas nos máis exaltados.

Galicia Confidencial (GC).- ‘Versos fatídicos’, é o nome do teu último poemario… E, por que “fatídicos”?

Alfredo Ferreiro (AF).- “Fatídico” é esencialmente unha referencia explícita ao destino, e nese sentido entendo o traballo poético como un proceso gnóstico, como procura persoal de coñecemento; na mesma liña, asumo a poesía e a lingua secular da miña familia como descubertas coas que debo manter o meu compromiso, porque me tocan tan de perto que me definen e axudan a camiñar. Ao tempo, no plano social “fatídico” implica unha predición ou un vaticinio negativo: é o estigma, por un lado, que sofre esta cultura milenaria que foi o faro de media Europa no medievo e que agora, moribunda, non é recoñecida nen polos fillos que amamentou; por outro, a cruz que habemos de portar os escritores comprometidos co país… Non, mellor quero rectificar isto: a actitude dos escritores en galego non é unha cruz senón un facho que portamos desde hai moito con dignidade, e que vai indisolubelmente unida a outras reivindicacións conducentes á liberdade do individuo e da sociedade, tanto no sexual canto no social ou no nacional. Deste modo o esforzo persoal alimenta o compromiso social, e viceversa.
Read More

Share

Miguel Sande opina sobre os ‘Versos fatídicos’

Miguel SandeMiguel Sande: […] Alfredo Ferreiro sorprendeu co seu poemario anterior, Metal central, orixinal e atrevido. Agora recompila en Versos fatídicos (Edicións Positivas) parte da súa produción poética dende o 94 ata o 2010 cunha temática, por tanto, moi plural. É un autor a seguir tamén con interese como todos aqueles dos que sempre podes esperar algo novo, por distinto […] {17/12/2011, Culturas, nº 445, La Voz de Galicia}

Share

Dolores Vilavedra comenta os ‘Versos fatídicos’

Dolores VilavedraDolores Vilavedra: «[…] Pola súa banda Alfredo Ferreiro recolle en Versos fatídicos a súa produción inédita e dispersa dende 1994. Libro miscélaneo, no que atopamos dende iso que podemos considerar poemas máis ou menos convencionais ata prosas poéticas ou pseudoaforismos, estes versos son o froito fatídico dunha certa insatisfacción creativa de quen está convencido de que “a vida é unha camisa con talle doutro corpo” e procura na arte literaria (pero non só) “a luz que nos conforta” […]» {El País}

Share

‘Fatídico Ferreiro’, por Armando Requeixo

«Non é esta a primeira vez —e estou seguro que tampouco ha ser a derradeira— que teño expresado publicamente a miña positiva consideración pola obra poética de Alfredo Ferreiro, infatigable lletraferit ben coñecido na súa faceta de crítico literario e blogueiro de pro.

Mais o certo é que Ferreiro é poeta dende sempre e que van alá xa máis de tres lustros dende que dera a coñecer os seus primeiros versos en letra impresa, por máis que o primeiro poemario comercialmente distribuído da súa autoría non chegase ata non hai moito coa publicación de Metal central (2009) por Espiral Maior.

Cumpría, pois, un volume que recollese toda esa produción édita e inédita anterior de Ferreiro e o tal libro por fin veu luz baixo o título de versos fatídicos (1994-2010) da man dunha das casas editoras máis recoñecidas do país, Edicións Positivas, nunha colección emblemática por moitos motivos: Di-versos.

O que versos fatídicos ofrece, por tanto, é a compilación de “Visión do médium (textos egoístas)” —breve escolma coa que participara no colectivo Sete poetas (1995)— e a plaquette coruñesa A cidade engrinaldada (1997), amais de moitos outros textos que permanecían espallados por diversas publicacións periódicas cando non inéditos.

As composicións que integran a obra, nacidas en distintos tempos e en ocasións diversas, son, como cabía agardar, abondo diferentes. Así, aos poemas máis simbólicos e visionarios da primeira etapa suceden outros máis enraizados coa complexidade do cotián, coa evocación lírica da cidade de instalación e mesmo coa reivindicación da memoria secuestrada ou evadida (tanto colectiva coma familiar), sen esquecer os ensaios de automatismo versal e a poética do telúrico e, xa en rematando o libro, a escrita de asunción da nosa natureza mortal coa consecuente reflexión sobre do vivido.

Do mesmo xeito, tamén no formal son estes textos de natureza dispar, que igual ancoran no poema breve, case aforístico, ca na prosa poética, pasando polo poema longo dividido en seccións e incluso ocasionais ensaios de poema-definición.

Porque ten razón Alfredo Ferreiro cando sentencia “Amo e amando espero/ a palabra perdida no universo”, non hai mellor homenaxe a esa súa verba extraviada que procurala cos ollos propios. Velaí deixo o sextante para navegantes; clica na imaxe da dereita e pasa ao outro lado do espello:» {Criticalia}

Share

Presentación dos ‘Versos fatídicos (1994-2010)’

VersosFatidicos_AlfredoFerreiro_2011Venres 16 de decembro, 21:00 horas

Milpedras, taller de litografía (Rúa: Brasil,3 baixo, 15009 A Coruña)

«Trátase do novo libro de Alfredo Ferreiro. Nas súas propias palabras “Versos fatídicos é unha colectánea de poemas inéditos e outros agora caprichosamente versionados. Textos elaborados seguindo diversas técnicas e procesos ao longo de quince anos: surrealismo, ocasión, remedio, provocación, compromiso, amor…”
A obra, inicialmente só dispoñíbel en papel, conta cunha edición con responsabilidade de Edicións Positivas (http://www.edicionspositivas.com/). O inspirado prefacio é de François Davo e as oníricas ilustracións de Alberto Esperante.

Intervención do Grupo Surrealista Galego
No contexto da presentación do libro, o GSG hipoteticamente participará no evento abalando o sentido poético dos presentes con diversas actividades: cadáveres, profecías, meditacións poéticas, transubstanciacións imaxinarias, epifanías verídicas, comuñóns simbólicas, anagnórises surreais, manuseamento de obxectos mutantes…»

Proposta para o público: Rógase acudan ao evento cun obxecto da súa elección, que será colocado na ‘maleta dos obxectos mutantes’ para a observación poética in situ. Os obxectos ofrecidos serán considerados contributos realizados para o laboratorio ao vivo do GSG, o que se agradecerá convenientemente.

Share

Xosé M. Eyré: ‘Os poemas fatídicos de Alfredo Ferreiro’

Versos Fatídicos (Edicións Positivas), de Alfredo Ferreiro«Versos fatídicos reúne algún poemas inéditos e outros inicialmente escritos en normativa reintegrada e que viron a luz en edicións non venais e periódicas, desde mediados dos noventa a hoxe. O autor, para evitar a súa perda, a perda dun poema sempre é un crime, quixo xuntalos, vista a “condena” que sobre a normativa reintegrada pende, a de non considerala galega. É, pois, este título, testemuña dunha irracionalidade da que nunca quixemos participar e aínda hoxe marxina nomes como o de Carvalho Calero. Nunca quixemos participar porque para nós non hai dúbida de que quixeron escribir en galego, a normativa, desde esa certeza, non deixa de ser un accidente instrumental.

Malia viren definidos, na contracapa, como froitos de arrebatos promovidos polas musas, os poemas, e o poemario como “misceláneo até o paroxismo”, resulta ben doado ver unha liña temática común, ou como mínimo a establecer a contigüidade de supostas liñas temáticas individuais. É necesario sinalar isto antes de nada, pois non vaia ser que mediatice en exceso a lectura, o cal, sendo texto salientado na contracapa, é máis que previsíbel e posíbel.

Velaí que o poemario, no primeiro mangado, “Visión do médium”, se abre versando sobre a eterna disquisición e “ que é un poema”, chegando á conclusión de que este é un “diluvio que agoniza” (17), para despois presentarnos ao ser humano como un ser perdido na invernada da viaxe da vida, sempre coa certeza pétrea da morte ás costas. Tal e como esta certeza ineludíbel non cesará de nos envelenar os días, é mesmo que tampouco abandonará decididamente ao longo do poemario, un poemario tamén percorrido, ou cosido, por unha serie de imaxes metafóricas, de símbolos, como, as unllas, os dedos, a mao, a casa, a pedra. Desde tal certeza humana, e a dimensión inicial metapoética, emerxe a figura do medium, “Poemas do médium”, do mediador entre a vida e a norte, que tampouco vai abandonar o poemario. Porén si substitúen dúbidas de quen é, cal é a identidade do médium ou mediador, se este é o poeta, o poema, a voz poética ou unha terza man enigmática, de xeito que os poemas fican en visións e o poeta en suxeito que as padece. Que as padece, igual que a eterna certeza da morte, da que son símbolo ou recordatorio as pedras, eses inertes entes aos que se lles nega a categoría de vida, elas son testemuño, terceira parte ( “As pedras”) de que os seres humanos son altares de vida (e certidume de morte), lugares, obxectos de sacrificio. Non aforra,a voz poética, esforzos na procura de verdades universais, mais a única que prevalece é a devandita condena, polo que a vida e poesía se constitúen en carpe diem perpetuo ou un camiño interfronteirizo entre a poesía e a filosofía, e dá medo, produce lóxico a evidencia final que nos asimila á categoría de fósiles móbiles (inclusive a inerte pedra posúe sentimentos líquidos e desexos volátiles, conxugándose nela os catro elementos vitais), escenarios dunha vinganza contra a que só cabe ao auxilio puntual dos momentos felices.

En “1(1) textos automáticos”, nótese primeiramente a denominación supraxenérica e neutra (“textos”) como testemuño de que a voz poética non se sente fechada en ningún paradigma, sendo quen de viaxar entre a forma poética brevísima e a hiperbevidade en prosa (que conserva tanto a finalidade esculcativa como o aniñar do feito poético, polo que lles acae perfectamente a denominación de microrrelatos), nótase aquí especialmente mais é feito consumado ao longo de todo o poemario, e o texto procura a descrición interpretativa, descrición interpretativa e asimilativa pois semella erixirse nun tótem ou summun interxenérico, a profundar sobre o tempo, esa circunstancia que nin permite salvar os puntuais momentos de felicidade nin nos abstrae ou distrae da condena á final verdade ineludíbel, só a lembranza habilita algunha tregua, algunha tregua que lle permite á voz poética o recurso ao xogo de palabras nunha brutal e sincrética redución onde o poema se manifesta no agocho do conto infantil, mais nunca, nunca se deixa de ser consciente da inutilidade do protesto, do desgarro. En “O levantador de minas”, e a seguir, continuará a ensaiar autopoéticas, onde poema equivale a porta e tamén a bomba, na procura de verdades universais, entre xogos verbais e inconsistencias epatantes o poema vira en luz ou tamén en camiño, en tránsito, sempre antes da treboada e lembra a inútil teima do ser humano na cuantificación, reclamando unha nova arquitectura, unha nova feitura para casa tan antiga, e conscientemente retorna ao descritivismo interpretativo, de carencias ou familiares presenzas.

A partir de aquí, despois dunha reivindicación da natureza e a infancia, aveñen consideracións sobre a condición humana, como o tempo nos vai gastando, coa poesía no medio, e a lingua, e as palabras, e a necesidade de posuirmos memoria histórica, armas que non van evitar o conflito xeracional mais desde as que se conquista a liberdade, algo fundamental para ese home perdido no pozo da vida. É esa memoria a que trae a lembranza, da casa, da cociña, do labrador vello e dos padriños (“Na aldea salgada”), antes de a voz poética esculcar en si mesma ( “Papeis sacro-porfanos”) e na vida e a morte, esculca de onde extrae que o amor é o único que nos salva, o amor e os seu rescaldo, así como o alimento da infancia e a poesía, para rematar cunha consideración sobre a vida, unha homenaxe a ese continente chamado corpo e o recordatorio da unión á terra, á Terra.

Para que outro poemario entre as vida e a morte e a poesía?

Non gustarán, mais hai cousas que non convén esquecer. Unha delas é que sen a reflexión e sen a beleza somos máis pobres.» {Galicia Confidencial}

Share