Liberdade, do Grupo Surrealista Galego

Liberdade, caixa de artistas ou objeto-livro criado polo Grupo Surrealista Galego e produzido artesanalmente por Manchea a partir da versão galega do poema homónimo de Paul Eluard, realizada por Xoán Abeleira. Com gravuras de Alba Torres, Ana Zapata, Alfredo Ferreiro, Laura Sánchez e Tono Galán.

À venda aqui. Contato: Laura Sánchez e Tono Galán: mailsamanchea@gmail.com.

Nota: A foto acima foi tirada na apresentação do Natal de 2015, em que os aviões da Liberdade voárom de novo.

Share

Liberdade, objeto-livro do Grupo Surrealista Galego

Este slideshow necessita de JavaScript.

 

No sábado 26 de dezembro, às 19:00 horas, na Casa Museu Casares Quiroga (Rua Panadeiras, 12) da Corunha, será apresentada Liberdade, caixa de artistas ou objeto-livro criado polo Grupo Surrealista Galego e produzido artesanalmente por Manchea a partir da versão galega do poema homónimo de Paul Eluard, realizada por Xoán Abeleira. Com gravuras de Alba Torres, Ana Zapata, Alfredo Ferreiro, Laura Sánchez e Tono Galán.

O prezo é de 25 euros (gastos de envio incluídos para Galiza e Espanha). Contacto: mailsamanchea@gmail.com (Laura Sánchez e Tono Galán). Também na livraria da Corunha: Berbiriana. Libros e grolos (Rua Santiago, 7).

Mais informação.

{Grupo Surrealista Galego}

Share

Exposición e recital no “Local dipoñible – Almacén cultural”

Tati Mancebo. Fotografía de Xacobe Meléndrez. Obras do fondo de Ada PortoRevisión 17/12/2013: «O sábado 14 de decembro tivo lugar a primeira actividade dentro do proxecto Local dispoñible, almacén cultural. Case un centenar de persoas puideron desfrutar do recital de poesía dos membros do Grupo Surrealista Galego.

Alfredo Ferreiro. Fotografía de Xacobe Meléndrez. Obras do fondo de Ada PortoXoán Abeleira comezou a súa intervención presentando o grupo e rompeu o xeo cun audio no que el mesmo recitaba mentres Alberto Laso acompañaba coa música. Alfredo Ferreiro deu un bo avance do seu novo poemario Teoría das ruínas, aínda inédito e Tati Mancebo agradeceu a Raúl Doval o tempo pasado como docente na Academia Roma, que durante moitos anos estivo neste local. Seguiu François Davo, que repartiu versos manuscritos en tarxetas postais, conseguindo así a intervención do público, Begoña Paz, con poemas que pasaron veloces como raiolas de luz, moi fermosos e pechou Ramiro Torres que recitou poemas do seu libro Esplendor arcano. Despois todas e todos compartimos un viño, conversa e visitamos as salas nas que están expostas as obras de Xacobe Meléndrez, Ada Porto e Inma Doval, fotografía, pintura, gravado e escultura.» {Colectivo Arteu}

Share

Pan de ánimas, de Xoán Abeleira

Pan de ánimas é, no panorama poético actual, un libro sorprendentemente profundo. Comeza por un poema que fala da escrita e no que, despois de dúas lecturas (isto para os muito intelixentes, e de ai para abaixo sempre a dobrar, como diría o Almada) se nos ofrece un fermoso xogo de claroscuros de sabor oriental, esa harmonía de contrarios que tan frecuentemente expresa o paradigma ancestral do Universo (“E o que se desprende do meu alumeamento / son estas ascuas negras a se cravar no branco”). Estas referencias de carácter espiritual non son vas palabras de limiar logo esquecidas, senón que anuncian un rico mosaico de símbolos pertencente á milenaria tradición dos procuradores da Verdade. Só nesta liña pode entenderse o poema “Underground”, que semella facer referencia ao dragón interior aínda sen domar, o condicionamento ou clave corpórea do noso ser que é preciso vencer para que o progreso espiritual aconteza; a morte do dragón equivale ao nacemento do heroe, e deste modo a alma experimenta unha nova fase na súa ascensión iluminadora. Este concepto, tan habitual na tradición esotérica universal, aparece en máis ocasións baixo outras formas, como no poema “A sombra”, no que se revela como esa falsa verdade do mundo que nos oculta a verdadeira dimensión da existencia.

Mais a simboloxía esotérica desta obra non se reduce a uns poucos símbolos facilmente recoñecíbeis, senón que avanza ocupando o poemario como gotas de aceite que ambicionan afectar o libro todo e dotalo de coherencia. Deste modo, á par de reflexións poéticas sobre os cinco elementos, outros poemas tratan directamente o proceso da iluminación espiritual, obxectivo esencial de toda relixión antes de ser deturpada polas ambicións materialistas das institucións relixiosas.

Cremos atopar, ademais, referencias á teoría platónica da reminiscencia, ou se cadra mellor a algunha teoría oriental que coincide con esta, pois as transferencias intercontinentais de coñecemento son milenarias, por moito que en Occidente algúns intelectuais non o queiran recoñecer. No poema “Amnesia”, por exemplo, a vida preséntase como o proceso de rememoración en que o ser estaba vencellado ao Uno, aquela Realeza perdida que como a Branca de Neve do conto debemos recuperar; o paraíso perdido que agarda por nós, e que debemos conquistar para asumirmos o verdadeiro reto da existencia.

Nunha esfera máis persoal, a presenza da morte provoca unha reflexión sobre o universal e o particular do individuo, ese que é peza única, por un lado, e por outra derivación de todos os antepasados, orixinal e copia ao mesmo tempo.

Un poemario, en definitiva, que Xoán Abeleira escribiu desde a procura interior así como desde o coñecemento da Tradición, e que está dirixido a aqueles lectores que procuran moito máis que os versos de intimismo superficial que tanto abundan na actualidade.

Share

Iluminacións, de Arthur Rimbaud, por Xoán Abeleira

Share

A mala vida, de Begoña Paz

Despois de ler A mala vida fiquei cun regusto a fauvismo. A obra procura o impacto emocional directo mediante un imaxinario que queima tanto desde o lume canto desde a conxelación epidérmica. É imposíbel ficar indiferente, porque mediante unha estética espida que procura a comunicación sen artificio, por veces minimalista, e versos case cargados de ideoloxía dispara directamente e sen ornamentos innecesarios ao centro do noso ser moral. Atopo tamén, no fondo do padal, unha mestura de existencialismo e certo decadentismo psicolóxico que lle confere un bouquet moi orixinal.

Con maravillosa ilustración de capa de Tono Galán, inspirado prólogo de Xoán Abeleira, penetrante prefacio de Uxío Larvós e luminoso epílogo poético de Ramiro Torres.

Share

'Pan de ánimas', de Xoán Abeleira

‘Pan de ánimas’, de Xoán Abeleira ~ O levantador de minas

 

Share

Novo poemario de Xoán Abeleira

{Xoán Abeleira}

Share

Os poemas-tótem de Ted Hughes

El azor en el páramo - Ted HughesNunca tiña lido a poesía de Ted Hudhes até agora, non me importa recoñecer unha ignorancia que me acompañará sempre. Non o digo coa fachenda de quen sabe que le moito e só quere sinalar que sabe moitísimo máis do que aparenta, até o punto en que a limitada humanidade impide cultivarse máis intensamente. Non teño, é a realidade, a satisfacción de ler tanto como quixese, no entanto as miñas tristes carencias literarias marcan outras alegrías valiosas para min, dispersas nas praias de inverno, nos montes ao entardecer, na bicicleta acarón do río, na chuvia que cae polo parabrisas do carro mentres tomo notas para un proxecto que se malogrará, nas compras de hortalizas na feira de Arteixo… Que algúns produtores locais deitan nas patacas pós brancos para que non xorumelen é algo que se aprende despois de converterse nun cliente habitual, se se é tan ignorante coma min.

Digo que a miña ignorancia me acompañará sempre, para logo advertir que batallar contra ela será sen remedio o sentido intelectual da miña vida. Saber que máis outro día atoparei un bon poeta que non coñecía, por exemplo, é en si mesmo un facto que me axuda a ter esperanza permanente. Foi o caso deste que recentemente traduciu o amigo Xoán Abeleira para Bartleby, e que chega a min nunha edición de bolso de gabán: máis de 400 páxinas en bilíngüe inglés-castelán, cunha documentadísima introdución de 60 páxinas onde o Xoán nos conta o constrastado périplo de Hudges polo sistema literario e 40 páxinas máis de imprescindíbeis explicacións dos poemas. Semella ter sido un poeta mensaxeiro, un hermíneo escritor que utilizou a súa poesía como ponte entre a tradición ancestral e a moderna poesía do século XX, chegando a constituírse nunha arteria principal que rega con glóbulos poéticos o corpo literario da modernidade. Nos seus poemas, en que semella vestirse (non disfrazarse) ritualmente como un xamán, invoca os espíritos naturais; estes, rendidos perante un verdadeiro vidente, acoden mansos a el e ofrécenlle os seus espíritos para encarnaren os poemas. Son poemas-tótem, erguidos e sólidos, esculpidos sobre o papel do libro con materia viva:

“Cuervo vio las montañas amajadadas, resollando al amanecer.
Y vio el mar
De oscuro espinazo, apresando con sus anillos toda la tierra.
Vio los astros lejanos, humeando en lo oscuro, setas del bosque de la nada, condensando sus esporas, el virus de Dios.
Y el horror de la Creación lo estremeció. […]”

Non podo valorar a tradución de Abeleira, pois tamén descoñezo os segredos da lingua inglesa. Do que podo dar noticia sincera é de que os poemas en castelán son traballos sen tacha, obras de ourive que sabe harmonizar a imaxe complexa de Hudges coa lingua diamantina dun poema disparado ao corazón.

Share

O Grupo Surrealista Galego no atelier de Tono Galán


Nota: Fotos tiradas por Alfredo Ferreiro cun teléfono Samsung Galaxy S.
[Vía Xalundes]

Share