• contacto@alfredoferreiro.com
  • Galiza, Espanha, Europa

Un ano a levantar minas

Fixo o día 12 de marzo un ano que naceu O levantador de minas. O seu nacemento era anunciado, a modo de reivindicación estética fundamental, co seguinte título:

A BELEZA RECLAMA O SEU LUGARtonga_nativa.jpg

O corpo deste post inicial simplemente era unha antiga fotografía dunha bela nativa de Tonga, reino que desde unha noticia de La Voz de Galicia de 1999 tiña deitado unha semente subtil no meu íntimo. A noticia era a seguinte:
«El rey de Tonga elige a un estadounidense como su bufón. Taufa’ahau Tupou IV, rey de Tonga, ha nombrado al californiano Jesse Dean Bogdonoff como bufón oficial, según el Tonga Chronicle, “por su visión sensata llena de alegría y de verdad impregnada de felicidad”».

Deste modo, entre a antiga beleza dunha illa recóndita, a sabedoría dun rei que entendía o traballo do bufón como elemento imprescindíbel do reino e o esforzo dun americano por entregar a súa vida á única verdade que a sostén, comecei a erguer este blogue, como querendo que tan elevados espíritos o apadriñasen.

Agora xa non estou só. Outros me acompañan desde dentro e desde fóra. Oxalá estas exóticas benzóns sempre nos guíen, e nos axuden a descubrir toda a marabilla que ao pé da nosa casa florece.

Share

8 thoughts on “Un ano a levantar minas

    • Author gravatarAuthor gravatar

      Uma bela donzela sempre é bem-vinda e mais, se é “indígena”, portanto, inocente! Feliz Ano 2009!

    • […] historia que vostedes non poden deixar de coñecer, por stevensoniana, por truculenta, por bufonesca  e que lerán completa aquí. […]

    • […] historia que vostedes non poden deixar de coñecer, por stevensoniana, por truculenta, por bufonesca  e que lerán completa aquí. […]

    • Author gravatarAuthor gravatar

      Tarde, mal e arrastro, pero aínda chego para felicitalo por manter ao longo dun ano un blog desta calidade. Cos meus mellores desexos de futuro, parabéns.

    • Author gravatarAuthor gravatar

      Martin: diverso é pouco, e menos aínda se comparado co que me agarda. Oxalá tanta diversidade me sexa tan propicia como como praceres me reporta!

      Ernesto:
      Lindo poema o dese humilde Ulises
      que coñece con certeza
      o sacro fin do seu camiño,
      que resiste o canto das sereas
      e o falso coñecemento erudito.
      Así me quería ver, non o dubides,
      con tanta sabedoría.
      Mágoa non saber onde é o meu granito!

    • Author gravatarAuthor gravatar

      Bom aniversário, envio-che em presente um belo poema de Otero Pedrayo, ajeitado para tanta pereginação:

      – O Pelingrino. Nós Nº 38. 15/2/27

      Na esgrevia penedía, tempro da soedade,
      Onde chora a pantasma divina da saudade,
      Entr’os mornos outeiros deita maina fontela
      Con soar de psalterio e refulxir d’estrela.
      O probe pelingrino empoeirado, desfeito,
      (Un corpo que non lembra a quentura do leito,
      E na y-alma aniñadas as arelas da espranza)
      Vai car’a penedía con firme seguranza.
      No farto chán labrego hai lugares d’abondo,
      Quéimase na lareira a frouma con estrondo,
      Corre escumoso o viño i-o branco pan da terra
      Preside a limpa mesa en compaña da xerra.
      Hai leito, lume, acougo; o probe pelingrino
      Nin-os olla, levado pola voz do seu sino.
      Sua descoberta frente non pensa na fartura
      Pois soilo arela a friaxe da domiñante outura.
      A carón do camiño estoupa unha fervenza
      E nos cotos de xestas comestos pol-a avenza
      Cantan loiras pastoras as historias das fadas,
      Dos gnomos e dos elfos, con aire de baladas.
      Triste camiñante
      Deixa teu andar
      Ven ôs nosos circos
      Riseiro beilar
      Nos verdes lameiros
      Ao craro luar
      Com’as volvoretas
      Imos boligar.
      Cangado o pelengrino polos aires da serra,
      Non escoita as chamadas garimosas da terra.
      Á soma d’un cruceiro pensaba un vello monxe
      Ó ritmo misterioso das campañas de lonxe
      Chega a noite, camiñante
      Ven comigo a parolar
      E na celda do mosteiro
      Moito temos que falar.
      Os froitos da miña cencia
      Teranche que contentar.
      O pelingrino n-ouve a tentación do sabio,
      Pois xa gostou dos libros o amargurado labio.
      As tremantes estrelas choran na fonteliña
      E n-auga estrelecida vai deitando mainiña
      As verbas de consolo pr’a probe y-alma núa.
      Brinca riba dos montes o novelo da lua…
      O pelengrino bica a friaxe do granito
      E sinte nos seus beizos os beizos do infinito.

    • Author gravatarAuthor gravatar

      Parabéns por este primeiro ano tan diverso.

    • Author gravatarAuthor gravatar

      Neste post está definido o impulso poético que me acompañou na creación do blogue. A realidade, a dura realidade de Tonga, porén, camiñou noutras direccións. Segundo parece, o bufón fora contratado como axente turístico e asesor financeiro nunha manobra de Tonga para atraer a atención de investidores internacionais. Ao final, acusado de malversación, voltou aos EEUU para continuar coa súa carreira de músico de jazz. Todo un argumento susceptíbel de ser literaturizado.
      Mais esta última parte da historia nada resta a aquilo que na altura me sensibilizou. Foi de facto unha realidade que eu vivín e que como tal a min pertence. Por lugares como este viaxa a maxia da literatura, independentemente das baixezas dos autores. Aínda que, por outra parte, como podo saber cais eran os verdadeiros obxectivos daquelas persoas a partir dunha noticia que percorreu o mundo en diminutos e sombríos textos xornalísticos?

Comments are closed.