Alfredo Ferreiro, Poesia, Vídeos

Cesáreo Sánchez, procurador da idea sensíbel

p1010192.JPGDespois de abandonar ao Xurxo Souto na Feira do libro coa presentación da nova edición ampliada dos seus Contos da Coruña, ás 20:00 estaba eu na Sargadelos acudindo a unha nova cita cos “martes literarios”. O protagonista da velada era Cesáreo Sánchez, poeta que sigo desde a miña tenra xuventude e do que sempre gardei a impresión de ser un home de cálido verso curto e espírito afábel e considerado. Pois ben, desde esta velada ademais terei que acrecentar aos seus atributos unha sinceridade elegante e unha extrema hospitalidade, despois de comprobar como nos ofreceu os mellores produtos da casa poética que leva erguendo ao longo dos anos.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/mCAUv-tS8DM" width="170" height="140" wmode="transparent" /]

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/Ln2Y-KqnTWM" width="170" height="140" wmode="transparent" /]

Comezou Yolanda Castaño unha breve e atinada introdución ao poeta que todos alí aceptamos máis por rigor e cortesía da casa que por necesaria presentación. O recitado de Cesáreo foi ameno, e pairou sobre unha obra publicada que non destaca pola amplitude senón pola vontade de acertar no centro dos corazóns. Como se o poeta se detivese en cada verso, en cada palabra o tempo astral necesario para atinxir a harmonía interior que o universo exixe para a súa escritura, ao estilo do tiro con arco da tradición xaponesa ou da artes caligráficas da China: poemas de Antonte da salamántigas, Evadne, Variacións nube… De facto, no debate posterior sobre a súa obra o autor recoñeceunos sentirse próximo dos fundamentos da poesía do extremo oriente, así como dos antigos clásicos de occidente e de Pimentel, no que mellor ofrecen de estilo despido.

Defendeu tamén o poder da “poesía como forma de coñecemento”, función moito máis profunda do que a simple transmisión de información que a relegaría a ser un medio comunicativo vulgar. Neste punto, asumimos con facilidade que o polimento do texto poético, fusión de cualidades emotiva e silábica, constitúe un exercicio importante de perscrutación na máis profunda humanidade. Mais, preguntamos: eses contidos poéticos poden ser vehículos de coñecemento tamén para o receptor? A resposta foi clara: “Si”. Trátase de que o poema conecte co interior do receptor e outorgue luz nas propias sombras, de modo que cada persoa se sirva do poema conforme ás súas necesidades, “descubra o seu propio mundo poético”, por efecto da cantidade de humana verdade que o poema contén. Cesáreo, neste sentido, afirmou que pretende “deixar o poema aberto para o lector o máximo posíbel” para favorecer esta operatividade poética. Aínda que recoñecía que tal obxectivo era ambicioso, esta conexión supón para el a máxima aspiración. E non será por acaso, pois resulta ser en definitiva a función que á arte toda a Tradición occidental sempre lle outorgou, até como soporte de contidos sapienciais, e que só na modernidade pasa a ser esquecida. Era aquel o tempo dos mestres (docere et delectare), como despois este pasou a ser o dos animadores culturais (entreter emocionando).

Mais non debe servir esta divagación como negación da arte actual, que esta ha de andar para onde lle praza e con moita máis profundidade do que agora somos capaces de ver. O valor do presente tamén foi para o poeta valorizado moi positivamente, sobre todo como ao falar dos parámetros vitais que precisamos harmonizar: “Valoro o cotidiano na poesía. Para min esta acaba revelándose como Destino, e non como un mero escaparate”.

Labrador do verso e procurador da idea limpa e sensíbel, deslumbrounos a alta ambición humanista dun emperador xeneroso.

Share