Lusofonía XVII

Na actual moda de facerlle propostas de homenaxe para o Día das Letras a unha RAG que se contradí internamente ao tempo que perpetra valoracións xurídico-lingüísticas, en Ferrol reclaman a consideración maior para o defunto Carvalho Calero. Señores e señoras, canto nos falta para a asumir a obra teórica e literaria de don Ricardo se aínda estamos a discutir se ao noso país hai que “afalarlle” en galego ou en castelán?

Share

by

Alfredo Ferreiro nasceu na Corunha em 1969. Estudou Filologia Hispânica e iniciou-se na Teoria da literatura. É membro da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega e da Associaçom Galega da Língua. Tem participado desde 90 em inúmeros recitais de poesia e colaborado em revistas galegas e portuguesas, entre elas Anto e Saudade, sob a direção de António José Queiroz. Na atualidade é membro do Grupo Surrealista Galego. Como crítico tem colaborado em publicações periódicas impressas como A Nosa Terra, @narquista (revista dos ateneus libertários galegos), Protexta (suplemento literário de Tempos Novos), Dorna e Grial, para além de em diversos projetos digitais. De 2008 a 2014 dirigiu, junto com Táti Mancebo, a plataforma de blogues Blogaliza. Desde 2006 é asíduo dos meios eletrónicos, em que se dedica à divulgação da literatura e do pensamento crítico. Atualmente colabora no jornais Praza Pública e Sermos Galiza. A inícios de 2014 fundou, junto com Táti Mancebo e Ramiro Torres, a revista digital de artes e letras Palavra comum, dirigida ao âmbito lusófono. Desde outubro de 2015 é coodenador do Certame Manuel Murguía de Narracións Breves de Arteixo.

18 thoughts on “Lusofonía XVII

  1. Levita

    Ten toda a razon, agardo que algún día abordemos con calma a edición, epifenómeno multidimensional dunha situación cultural.

  2. Levita

    Ten toda a razon, agardo que algún día abordemos con calma a edición, epifenómeno multidimensional dunha situación cultural.

  3. Levita

    Ten toda a razon, agardo que algún día abordemos con calma a edición, epifenómeno multidimensional dunha situación cultural.

  4. Levita

    Ten toda a razon, agardo que algún día abordemos con calma a edición, epifenómeno multidimensional dunha situación cultural.

  5. Realmente, F-G debe dar máis que falar do que vale o que el mesmo fala, así que máis nada direi del.
    Canto á xerarquía de responsabilidades que propón, estimo que se salta antes dos críticos aos editores, responsábeis anteriores polos libros que os críticos chegar a valorar. De facto, os editores eríxense non poucas veces en verdadeiras institucións culturais, en entidades que comprometen os seus mellores esforzos na “creación” de bens culturais en tempos difíciles, sen gaños patentes, etc. Son axentes do sistema de importancia tamaña e, como teñen responsabilidade no que se disponibiliza aos lectores que debemos cativar, isto funciona tanto para as mellores obras como para as fraudes literarias máis evidentes.

  6. Realmente, F-G debe dar máis que falar do que vale o que el mesmo fala, así que máis nada direi del.
    Canto á xerarquía de responsabilidades que propón, estimo que se salta antes dos críticos aos editores, responsábeis anteriores polos libros que os críticos chegar a valorar. De facto, os editores eríxense non poucas veces en verdadeiras institucións culturais, en entidades que comprometen os seus mellores esforzos na “creación” de bens culturais en tempos difíciles, sen gaños patentes, etc. Son axentes do sistema de importancia tamaña e, como teñen responsabilidade no que se disponibiliza aos lectores que debemos cativar, isto funciona tanto para as mellores obras como para as fraudes literarias máis evidentes.

  7. Realmente, F-G debe dar máis que falar do que vale o que el mesmo fala, así que máis nada direi del.
    Canto á xerarquía de responsabilidades que propón, estimo que se salta antes dos críticos aos editores, responsábeis anteriores polos libros que os críticos chegar a valorar. De facto, os editores eríxense non poucas veces en verdadeiras institucións culturais, en entidades que comprometen os seus mellores esforzos na “creación” de bens culturais en tempos difíciles, sen gaños patentes, etc. Son axentes do sistema de importancia tamaña e, como teñen responsabilidade no que se disponibiliza aos lectores que debemos cativar, isto funciona tanto para as mellores obras como para as fraudes literarias máis evidentes.

  8. Realmente, F-G debe dar máis que falar do que vale o que el mesmo fala, así que máis nada direi del.
    Canto á xerarquía de responsabilidades que propón, estimo que se salta antes dos críticos aos editores, responsábeis anteriores polos libros que os críticos chegar a valorar. De facto, os editores eríxense non poucas veces en verdadeiras institucións culturais, en entidades que comprometen os seus mellores esforzos na “creación” de bens culturais en tempos difíciles, sen gaños patentes, etc. Son axentes do sistema de importancia tamaña e, como teñen responsabilidade no que se disponibiliza aos lectores que debemos cativar, isto funciona tanto para as mellores obras como para as fraudes literarias máis evidentes.

  9. Levita

    Concordo con vostede, pero non con Franco Grande porque ten feito unhas afirmacións inverosimeis. Respecto da RAG permanezo como sempre, indiferente, e non dou un can por ela.

    Os segundos responsabeis serían os críticos, que terían que discernir con criterios argumentados as pretensións dos autores. Os terceiros responsabeis serían os lectores, que terían que estar abertos aos procesos de ilustración e por tanto a incrementar a súa capacidade de discriminar razonabelmente as súas eleccións.
    No medio estaría a responsabilidade cultural-empresarial dos medios de comunicacións e as institucions político-educativas.
    Todo un sistema de relacións e partes que como consecuencia do seu funcionamento iríase complexizandose e subdividíndose até deixar ao autor fora, non entorno do sistema. A presencia do autor dificultaría o funcionamento do sistema. A estética no sentido da recuperación da experiencia xenuina que permite toda posterior experiencia, incluida a artística, acontecería na destucción do sistema, e das súas ruinas emerxería unha nova activicidade sistemática que ordenaría as partes e relacións cun maior sentido de verdade experiencial. Pero para que esto aconteza, primeiro debería haber un sistema. Franco Grande racha o que ainda non chegou a ser, unha incipiente orde e unhas partes demasiado tenras. O de Franco Grande é un acto brutal.

  10. Levita

    Concordo con vostede, pero non con Franco Grande porque ten feito unhas afirmacións inverosimeis. Respecto da RAG permanezo como sempre, indiferente, e non dou un can por ela.

    Os segundos responsabeis serían os críticos, que terían que discernir con criterios argumentados as pretensións dos autores. Os terceiros responsabeis serían os lectores, que terían que estar abertos aos procesos de ilustración e por tanto a incrementar a súa capacidade de discriminar razonabelmente as súas eleccións.
    No medio estaría a responsabilidade cultural-empresarial dos medios de comunicacións e as institucions político-educativas.
    Todo un sistema de relacións e partes que como consecuencia do seu funcionamento iríase complexizandose e subdividíndose até deixar ao autor fora, non entorno do sistema. A presencia do autor dificultaría o funcionamento do sistema. A estética no sentido da recuperación da experiencia xenuina que permite toda posterior experiencia, incluida a artística, acontecería na destucción do sistema, e das súas ruinas emerxería unha nova activicidade sistemática que ordenaría as partes e relacións cun maior sentido de verdade experiencial. Pero para que esto aconteza, primeiro debería haber un sistema. Franco Grande racha o que ainda non chegou a ser, unha incipiente orde e unhas partes demasiado tenras. O de Franco Grande é un acto brutal.

  11. Levita

    Concordo con vostede, pero non con Franco Grande porque ten feito unhas afirmacións inverosimeis. Respecto da RAG permanezo como sempre, indiferente, e non dou un can por ela.

    Os segundos responsabeis serían os críticos, que terían que discernir con criterios argumentados as pretensións dos autores. Os terceiros responsabeis serían os lectores, que terían que estar abertos aos procesos de ilustración e por tanto a incrementar a súa capacidade de discriminar razonabelmente as súas eleccións.
    No medio estaría a responsabilidade cultural-empresarial dos medios de comunicacións e as institucions político-educativas.
    Todo un sistema de relacións e partes que como consecuencia do seu funcionamento iríase complexizandose e subdividíndose até deixar ao autor fora, non entorno do sistema. A presencia do autor dificultaría o funcionamento do sistema. A estética no sentido da recuperación da experiencia xenuina que permite toda posterior experiencia, incluida a artística, acontecería na destucción do sistema, e das súas ruinas emerxería unha nova activicidade sistemática que ordenaría as partes e relacións cun maior sentido de verdade experiencial. Pero para que esto aconteza, primeiro debería haber un sistema. Franco Grande racha o que ainda non chegou a ser, unha incipiente orde e unhas partes demasiado tenras. O de Franco Grande é un acto brutal.

  12. Levita

    Concordo con vostede, pero non con Franco Grande porque ten feito unhas afirmacións inverosimeis. Respecto da RAG permanezo como sempre, indiferente, e non dou un can por ela.

    Os segundos responsabeis serían os críticos, que terían que discernir con criterios argumentados as pretensións dos autores. Os terceiros responsabeis serían os lectores, que terían que estar abertos aos procesos de ilustración e por tanto a incrementar a súa capacidade de discriminar razonabelmente as súas eleccións.
    No medio estaría a responsabilidade cultural-empresarial dos medios de comunicacións e as institucions político-educativas.
    Todo un sistema de relacións e partes que como consecuencia do seu funcionamento iríase complexizandose e subdividíndose até deixar ao autor fora, non entorno do sistema. A presencia do autor dificultaría o funcionamento do sistema. A estética no sentido da recuperación da experiencia xenuina que permite toda posterior experiencia, incluida a artística, acontecería na destucción do sistema, e das súas ruinas emerxería unha nova activicidade sistemática que ordenaría as partes e relacións cun maior sentido de verdade experiencial. Pero para que esto aconteza, primeiro debería haber un sistema. Franco Grande racha o que ainda non chegou a ser, unha incipiente orde e unhas partes demasiado tenras. O de Franco Grande é un acto brutal.

  13. O que eu creo é que tanto no caso dos nomes máis coñecidos canto no dos anónimos da rede, o que fai falta é falar máis fundamentadamente. Caemos moitos nas palabras vans, aquelas de ceibamos só pola necesidade de dicir “aquí estou eu, tamén na nómina da intelectualidade”.
    Os intelectuais, ou equivalentes outros se a algún ten vergoña de máis (que por aquí hai a quen todo lle soa pretencioso), deben calacterizarse por falar de cuestións de interese e no momento apropiado. Os silencios son necesarios para escoitar a outros, para pensar e para manifestarse con oportunidade. Desde logo manifestarse de tal modo implicaría non publicar “calquera cousa”, por exemplo, e refírome en primeira instancia ao rigor que debe ofrecer un autor.
    Isto sería para min o inicio dun novo rumbo: tomar a serio a produción. Os primeiros responsábeis das obras inmaduras son os autores que a asinan, evidentemente.

  14. O que eu creo é que tanto no caso dos nomes máis coñecidos canto no dos anónimos da rede, o que fai falta é falar máis fundamentadamente. Caemos moitos nas palabras vans, aquelas de ceibamos só pola necesidade de dicir “aquí estou eu, tamén na nómina da intelectualidade”.
    Os intelectuais, ou equivalentes outros se a algún ten vergoña de máis (que por aquí hai a quen todo lle soa pretencioso), deben calacterizarse por falar de cuestións de interese e no momento apropiado. Os silencios son necesarios para escoitar a outros, para pensar e para manifestarse con oportunidade. Desde logo manifestarse de tal modo implicaría non publicar “calquera cousa”, por exemplo, e refírome en primeira instancia ao rigor que debe ofrecer un autor.
    Isto sería para min o inicio dun novo rumbo: tomar a serio a produción. Os primeiros responsábeis das obras inmaduras son os autores que a asinan, evidentemente.

  15. O que eu creo é que tanto no caso dos nomes máis coñecidos canto no dos anónimos da rede, o que fai falta é falar máis fundamentadamente. Caemos moitos nas palabras vans, aquelas de ceibamos só pola necesidade de dicir “aquí estou eu, tamén na nómina da intelectualidade”.
    Os intelectuais, ou equivalentes outros se a algún ten vergoña de máis (que por aquí hai a quen todo lle soa pretencioso), deben calacterizarse por falar de cuestións de interese e no momento apropiado. Os silencios son necesarios para escoitar a outros, para pensar e para manifestarse con oportunidade. Desde logo manifestarse de tal modo implicaría non publicar “calquera cousa”, por exemplo, e refírome en primeira instancia ao rigor que debe ofrecer un autor.
    Isto sería para min o inicio dun novo rumbo: tomar a serio a produción. Os primeiros responsábeis das obras inmaduras son os autores que a asinan, evidentemente.

  16. O que eu creo é que tanto no caso dos nomes máis coñecidos canto no dos anónimos da rede, o que fai falta é falar máis fundamentadamente. Caemos moitos nas palabras vans, aquelas de ceibamos só pola necesidade de dicir “aquí estou eu, tamén na nómina da intelectualidade”.
    Os intelectuais, ou equivalentes outros se a algún ten vergoña de máis (que por aquí hai a quen todo lle soa pretencioso), deben calacterizarse por falar de cuestións de interese e no momento apropiado. Os silencios son necesarios para escoitar a outros, para pensar e para manifestarse con oportunidade. Desde logo manifestarse de tal modo implicaría non publicar “calquera cousa”, por exemplo, e refírome en primeira instancia ao rigor que debe ofrecer un autor.
    Isto sería para min o inicio dun novo rumbo: tomar a serio a produción. Os primeiros responsábeis das obras inmaduras son os autores que a asinan, evidentemente.

  17. Levita

    E cal será ese novo rumbo?, agardo que non sexa o marcado por Franco Grande, que viría a ser unha deriva no océano inmenso do mal humor sen talento.
    Mais ben creo que a Franco Grande habería que guialo cunha “aguijada”.

  18. Levita

    E cal será ese novo rumbo?, agardo que non sexa o marcado por Franco Grande, que viría a ser unha deriva no océano inmenso do mal humor sen talento.
    Mais ben creo que a Franco Grande habería que guialo cunha “aguijada”.

Comments are closed.