Clube de Leitura de Carral

En 2018 recomezamos as reflexións arredor da literatura coas amigas, algunhas novas e outras antigas, na biblioteca do Concello de Carral. Se establecer novas relacións coa Vila dos Mártires foi un pracer para min ao voltar onde me criei, facelo debido a actividades vencelladas á literatura constitúe xa un auténtico privilexio.

Non tiveran nunca un Clube de Leitura, mais polo que se ve a vontade de telo era tanta que vai desde o primeiro día sobre rodas. Ou se cadra é porque a xente que gusta da literatura é humanamente sensible e naturalmente cordial e solidaria.

Por outro lado, este afán por reverenciar as letras non é novo no Concello, pois defenden un dos máis antigos premios de poesía do país, que mañá mesmo presentará as bases da 21ª edición.

Share

Club de Lectura de Arteixo

Club lectura Arteixo 2017 (El Ideal Gallego)

Club lectura de Arteixo, 2017 (Fonte: El Ideal Gallego)

Desde hai uns anos veño colaborando con algunhas institucións na coordinación de clubs de lectura. Coordinar, neste caso, significa tentar cubrir a falta de aparato teórico cando é necesario, dun modo intuitivo e sen entorpecer o natural percurso reflexivo sobre as obras literarias. Porque, en casos como o Club de Lectura de Arteixo, nacido ao abeiro da Biblioteca Henrique Rabuñal, xa partían dun procedemento de participación moi claro; só precisaban, e así mo fixeron saber, “aprender algo”. Eu inmediatamente comprendín: só desexan coñecer algunha ferramenta teórica para poderen debullar mellor o valor estético e humano do que len.

As boas obras literarias propóñennos uma particular interpretación do mundo, e como foron escritas para nós só coa experiencia que teñamos da vida debemos poder facer unha interpretación proveitosa. Proveitosa para nós, pois non hai outro obxectivo maior. Porén, é común mostrar certas inseguridades, como a necesidade de consultar a crítica antes atrevérmonos a falar, ou non saber a onde poden chegar as interpretacións dunha pasaxe determinada. Chegados aquí, eu sempre argumento que a cousa é máis sinxela do que parece: os límites dun discurso interpretativo están no propio texto, na prudencia de argumentar apoiándonos no que figura literalmente nel. Todas as interpretacións son válidas, por tanto, se ben argumentadas e apoiadas no que foi escrito.

O feito de que varias interpretacións sexan igualmente aceptables, lonxe de facer o proceso hermenéutico máis complicado, abre un abano de posibilidades que nos libera da verdade monolítica e nos fai encontrarnos coa auténtica verdade, é dicir, algo que poderíamos definir como unha visión poética da vida. Se lembramos que ‘poesía’ significa “creación”, entenderemos mellor que tamén cada interpretación é unha creación, mesmo a interpretación da propia autora, e que unha nova non contradí as anteriores senón que enriquece a súa gama de cores. Porque a verdade é única e ao mesmo tempo diversa, de tal modo que só mediante unha imaxe poética pode ser expresada. Isto podería explicarse mediante a alegoría dunha árbore que, tendo un tronco único e afondando as súas raíces na terra da experiencia vulgar, ergue as súas ramas en múltiplas direccións o ofrece ao observador unha combinación case infinita de follas e froitos que muda dependendo do ángulo con que se observe.

Toda esta riqueza interpretativa, a da autora e a das lectoras, por tanto, libéranos porque nos abre a unha nova e sempre posible interpretación da vida. E isto ten máis valor do que por regra recoñecemos, xa que a vida que merece a pena vivir é unha continua transformación do de dentro e do de fóra, algo ao que sen dúbida nos poderemos adaptar mellor se a través da literatura e a arte practicamos unha visión poética da vida.

{Galicia Confidencial}

P.S: Cfr. versão em português na Palavra Comum.

*

Noelia Díaz (El Ideal Gallego): «La lectura es un hobby que apasiona a millones de personas en el mundo, aunque en Arteixo tiene especialmente enganchadas a las mujeres. Los tres clubs de lectura que existen el municipio –Arteixo, Meicende y Pastoriza– están compuestos exclusivamente por féminas y en auge. Read More

Share

Texto colectivo: cadáver exquisito 2

Los peores sueños caminan por la vida en el huerto ocre y seco
As árbores florecen e aman desesperadamente cazos e sarténs irisadas
Las naranjas verdeaban: huele y deshuele sobresaliente amanecer
Pestanas ao vento sabían a morte subidas a unha figueira
Medias naranjas racanean acompasadamente cantando desesperadamente
As serpes voadoras machucaban a herba: tempo de lectura

Share

Tertulia con Xabier P. Docampo

O luns 13 de abril contamos coa presenza de Xabier P. DoCampo, escritor ben coñecido que reside na nosa cidade. Grazas á súa amabilidade e ao interese que ten por coñecer os seus lectores tivemos a oportunidade de discutir con el abondosas cuestións sobre O libro das viaxes imaxinarias, da súa autoría en colaboración con o ilustrados Xosé Cobas, así como sobre a obra que lle serviu de inspiración, As cidades invisíveis, de Italo Calvino. Describiunos o seu proceso creativo, o plano de traballo da obra en cuestión e mesmo a conversa se dilatou con temas como o sentido gnóstico das viaxes, a morriña do emigrante e as grandes referencias universais sobre a literatura de viaxes. Ficamos moi agradecidos e satisfeitos coa súa visita ao noso obradoiro.

Share