Carral

Um convite da AEC Lacrar de Carral, vila en que me criei, que gustei moito de atender‎ ·

Mártires da Liberdade Carral
Mártires da Liberdade ~ Carral

Cheguei a Carral

colado á roda do carro

do meu pai.

Miña nai facía o almorzo

co leite de Pura

en canto outra Pura

amasaba o pan.

Ese era o eixo

da pureza do Paraíso

cuxo centro era o piñeiral

de augas oleosas residuais.

Ao leste as casas dos Viñas

e ao oeste os Chas,

ao norte o Campo da Capela

e ao sur o alto de Ans.

Territorio amábel e ancestral,

carochas nos xeonllos

sen baixar da bicicleta.

E como lembro

aqueles bicos de verbena

amparados pola Santa

que os tristes socorría

con lúas para os amantes

e para os gulosos empanada!

Ai, Carral, entre fresas e flores

flamante unha cruz de pedra

lembra os Mártires da Liberdade.

Do Barcés á Brexa

e de Paleo a Coiro,

baixo a luz dos astros

medrei sen saber

que rente os meus pés

manaba a forza dun castro.

Ben certo é que ás veces

é preciso marchar

para aprender a amar

aquilo que levamos dentro.

Carral, luz da mañá,

íntimo neboeiro,

camiño de retorno ao centro.

A Coruña, Febreiro de 2019

Share

Día dos Mártires da Liberdade

«Sendo raíña de España Isabel II, que contaba daquela con 13 anos de idade, o presidente do Goberno Central, o xeneral Narváez, instaurou unha ditadura que provocou enfrontamentos populares. O 2 de abril de 1846 levantouse en Lugo o batallón mandado polo coronel Miguel Solís, disolvendo o Consello Provincial e a Deputación; outras prazas sumáronse nos días seguintes. O 15 de abril constituíuse en Compostela a Xunta Superior do Reino de Galicia, que reclamou as liberdades e dereitos que Narváez abolira e un trato máis xusto para Galiza, que os sublevados consideraban literalmente tratada como “verdadeira colonia da corte”. […]» [Ler máis na Galipedia]

«En 1846 o Galicia foi escenario dunha revolución que deixaría unha fonda marca na historia e na cultura do país. Malia ao seu fracaso, o alzamento liberal de 1846 marcou a política e o pensamento da época, e ten unha importancia fundamental en como se desenvolveu despois o Rexurdimento e o Rexionalismo galego. Aínda hoxe, as lembranzas daqueles feitos continúan con vida. Unha revolución non ten sempre que vencer para mudar a realidade. Pódese pensar que esta foi o caso do pronunciamento que protagonizou o exército en Galicia en 1846. O que comezara coma un alzamento liberal deu no fito fundacional do provincialismo en Galicia, denunciando de xeito explícito a situación de abandono no que se atopaba Galicia respecto ao goberno central. […]» [Ler máis en culturagalega.org]

Hoxe en día, vendo como as estratexias da dereita pretenden unha recentralización do Estado Español, coa implícita aniquilación dos avances democráticos que supoñen o reparto de poderes e recursos através das comunidades autónomas calculo se algunha revolta se fará necesaria de novo. Oxalá que non, oxalá que a dereita española considere caducas as formas menos democráticas que aínda varios dos seus políticos, con bágoas nos ollos, lembran como un pasado moito mellor.

Por certo, eu crieime en Carral, e agardaba para coller o autobús para a Coruña, como todos na vila, sentado nas pedras do “Panteón” que vedes na fotografía. Hai poucos días tiven ocasión de falar para os rapaces de Carral sobre os blogues, a lingua e a literatura galegas, e foi unha experiencia memorábel retornar a un lugar tan querido xusto cando a primavera estouraba en aromas e cores. Isto tróuxome á cabeza moitas lembranzas, mais haberán de ser contadas noutra ocasión.

Share